Gå til innhald

Sundag i byen som aldri søv.

februar 22, 2010

Dagen har vore innhaldsrik. Etter to turar på taket av ein open turistbuss er eg kald til langt inn i ryggrada, eg trur eg må prøva å tina meg opp i badekaret. Sjølv om sola har skine med vårleg glød, så er New York ganske så kald ein by mot slutten av januar. Sjølv om faren for å detta på hålka og brekka noko er langt større heime, så ligg det snø både her og der. Som ei fonn på fortauet mot eit hus, eller som eit kvitt jorde i central-park. Drosjesåføren i går fortalde at dei hadde hatt snøstorm tidlegare i veka.

Me tok subwayen frå like utanfor hotellet vårt til World Trade Center, som ligg på andre enden av Hudson-elva. T-banen går så vidt eg kan forstå i tunnel under vatnet. Me opplevde fort at me var ute i den store verda. Ein veldig Matrix-aktig mann med lang svart skinnfrakk og delvis barbert tok t-banen saman med oss. Sunniva, som har lett for å koma i kontakt med folk, vart kjend med ei veldig søt, godt vaksen dame på T-banen. Ho lyste veldigningar over Sunniva og meinte at dersom ein kom frå Norge, så var ein etterkomerar av Gad eller Naftali stamme. Merkeleg teori. Kan ho ha vore mormonar, mon tru? Utanfor World Trade Center-stasjon møtte me ein mann og ei dame med store plakatar på magen som kunne fortella at verdens ende ville finna stad i oktober 2011…

Dei to bussturane i byen, den eine ein såkalla night-trip mellom lysreklamar og opplyste monument viste oss veldig tydeleg at byen er heilt enormt stor,- og veldig spennande. For folk med eit strok av høgdeskrekk var det meir enn spennande nok å kjøra over bruspenna mellom Manhattan og Brooklyn i andre etasje på ein open turistbuss himmelhøgt over vatnet og byen, med subwayen dunkande tungt under vegen. Brooklyn veit eg er eit område der mange norske emigrantar slo seg ned i si tid, og ein kunne nok finna spor etter dei endå om ein anstrengde seg litt. På den første bussturen gjekk me av i Harlem og vandra rundt i området ei stund. Mellom anna var me inne og kikka på Chucky Cheese, ein barnerestaurant, der barn som kom i følge, med vaksne, høgtideleg vart sjekka inn, og fekk stempel på handa si.

Matpausen vår hadde me på Mariellas pizza, ein liten og autentisk pizzarestaurant, som i fylgje eit skilt dei hadde på veggen, vart kåra av Ophra Winfrey som bakarane av den beste pizzaen i New York. Me ha trava og gått veldig mykje, og Sunniva vart så sårbeint at me måtte inn i ein butikk og kjøpa nye vinterskp til henne. Sunniva, Odd Christian og eg fann ein gigantisk leiketøysbutikk der dørvakta hadde rød frakk i beste Hotell Cæsar- stil, og ei dame utkledd som barnepleier demonstrerte babydokker. Me vart som barn alle tre, og vandra ut att med kvar vår leikepose. Eg har fått meg ei ny handdokke…

På veg heim overhøyrde Ingrid ein mann som med eit nokså saftig språk underviste sønnen på ca seks år om at You got to fight the city, or the city will fight against you. Nye opplevingar ventar i morgon, nå skal eg som sagt prøva å få varmen i meg.

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: