Gå til innhald

Hundredagarssnøen.

mars 7, 2010

Det pågår ei godmodig konkurranse i ei av lokalavisene der folk kan stemma på om dei trur snøen kjem til å ligga i hundre dagar i strekk eller ikkje.  Til nå har han vel ligge i bortimot nitti dagar og det er ikkje årleg kost her i sørvest. Det har sett litt svart, eller rettare sagt kvitt ut i det siste. Snøen har falle ned både titt og ofte, og eg har vel vore tilbøyeleg til å tru på hundredagarssnøen.

Men i dag løsnar det. Det har bokstaveleg talt vore gråkvitt ute, for skodda har ligge som ei vennleg sky omkring oss. Då kjærasten min og eg la ut på ein sundagstur såg eg kor mykje snøen har smelta bare i løpet av denne dagen. Ein god del av vegane er så godt som frie for snø og is. Då me skulle ut og gå, var eg glad for at det var dei grønrutete gummistøvlane mine eg hadde på føtene, for snøen var ei blanding av snø og vatn. Her og der kunne ein rett og slett sjå gulkvite tustar av graset frå i fjor. Me hadde tenkt å leggja vegen vår om ei hengebru, men ho var stengt med tre og netting og beskjed om at ho ikkje var trygg lenger. Eg kjende ikkje behov for å prøva å forsera stengselet. Ei usikker hengebru over ei elv med isvatn går eg gladeleg i frå.

Me var innom på prestegarden og såg to fine kunstutstillingar før me unna oss ein kopp kaffi med lefse til i kafeteriaen. Då eg var ute på do ein tur høyrde eg ein ukjend mann synga høgt på det andre toalettet. Kanskje han allereie hadde sett det me såg på vegen heim? Då såg eg plutseleg ein vipeflokk. Det er dei første eg har sett i år, og når vipa kjem til jæren, då er det vår. Eg håpar bare dei finn mat. Eg syntest så tydeleg at den eine vipa hadde to tofsar på hovudet i staden for ein, men det har eg aldri sett før, så eg må vel ha sett feil.

Eg har sett av dagen til å jobba med teater. Eg skal skriva eit dramastykke som ungdomane i kyrkja skal framføra i påsken. Så skal eg bearbeida det store bestillingsverket til Sandnes kommune og sjå på tiandeklasseforestillinga me held på og øver inn. Nokre late halvtimar her og der blir det alltid plass til likevel. På fredag feira me Laila sin 50-årsdag. Det var fint. I morgon skal «tante» Bergit gravleggast. Ho var veldig sjuk då ho døydde, men det kom likevel overraskande, slik dødsfall mest alltid gjer.

Det er snart på tide å laga middag. Mellom anna tenkte eg å laga ein grateng av den gode heimelaga potetmosen med kvitlauk som Ingrid varta oss opp med i går. Sundagar er vidunderlege dagar som alltid går alt for fort. Eg gleder meg veldig til eit roleg permisjonsår som startar om ikkje alt for mange månadar.

Heidi

2 kommentarar
  1. Pål Berge permalink

    Jeg pustet lettet ut i morges da jeg slapset ut til bilen. Da jeg kjørte ned den glatte bakken fra leiligheten, som ikke var glatt lenger, så landskapet foran meg trist og grått ut. Et lite sekund tenkte jeg at snøen kanskje kunne ligget litt lenger, før jeg kom til hektene og tenkte at Jæren og Bryne tross alt er vakrest kledd i sprakende grønt. Jeg gleder meg!

  2. heidi permalink

    Enig med deg. Men det er litt uvant at landskapet kikkar fram. har mest gløymt korleis det eigentleg ser ut her. 😉

Legg att svar til heidi Avbryt svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: