Gå til innhald

Eg hadde visst heilt gløymt

august 18, 2010

at august er den månaden eg kjenner meg aller mest heime i. Eg kjenner det både inni meg og utanpå. Eg likar roa og mogninga, og truleg trivst eg til og med meg det vesle vemodige pustet av haustsom liksom ligg og dirrar ein stad i dei varme sommardagane. Eg har plukka rips og stikkelsbær i store kvite spann og drukke kveldskaffi med syster, mor og eldstedotter. Det er fint å vera saman med familien sin. Nokre gonger slår det meg at desse tre kvinnene er så like einannan. Sjølv er eg annleis. Det er rart at dotter mi plutseleg er morsfamilien min opp ad dage, medan eg sjølv er mykje meir lik farsfamilien. Gener er nokre merkelege greier.

Og eg er i etableringsfasen av mitt nye liv. Forfattaråret mitt skal spikrast fast, medan kjøkkenet framleis er eit slags hol  huset, rett nok med nymalte veggar og tak og med nytt golv som kjærasten min la ned sjølv saman med far i går. Montøren har framleis ikke dukka opp, han skulle ha vore her for ti dagar sidan, men på grunn av sjukdom og skulestart og barenehagestart for barna hans, så har det ikkje pass å koma endå. Eg vaskar opp i ein balje på terrassen i beste campingstil, og akkurat det er vel sånn bortimot ganske hyggeleg. Verre er det at huset er i konstant unntaksmodus, men det får eg leva med. Eg har lova meg sjølv å skriva i seks timar kvar dag, i alle all dei dagane eg ikkje jobbar om kvelden. Det kjennest litt syndig å sitja og skriva medan det er så mykje anna som skulle ha vore gjort, men eg synest eg skuldar meg sjølv å ta skrivinga på alvor, så det har eg gjort, og det kjennest bra.

Ein tur langs stranda har det og blitt tid til saman med Ingrid. Vatnet var overraskande varmt. Eg angra litt på at eg ikkje hadde med badetøy. Fordi eg har lyst til å skriva lyrikk akkurat nå tek eg meg tid til å lesa ein del lyrikk. I dag har eg oppdaga latviske Wizma Belśevica. Sjå kor vakkert ho skriv om havet:

Og også havet er noen ganger så stille, så stille,

selv ikke den minste dråpe knuses over dens rev.

Så uendelig venter havet på noe

at det ikke tør ånde.

Og da sier jeg.

Akk hav, hav

du ulykkelige barn

Akk, lille pike, du har det svært vanskelig nå.

La meg ryste sanddynen av silke

og legge den under ditt trette hode!

Hvil om så bare et øyeblikk.

Jeg vet at man ofte legger

byrder på dine skuldre uten å spørre om hva du makter

og kaller deg en sterk kvinne.

Så sørgmodig skinner den hvite

stripen i ditt blå hår!

Å bli grå så ung…

Å bli trett i en så ung alder, hav!»

Og hun gjemmer øynene i mine hender

og varme ravtårer flommer og flommer.

Nå, gråt ut… det letter… ingen hører deg…

Hvilken stillhet over jorden…

Havet gråter.

Vizma Belśevica (Den hvite gjemselen.)

Den som kunne skriva slike dikt. Det er synd at ein så sjeldan set seg ned og verkeleg les lyrikk.

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: