Gå til innhald

Slekt skal følge slekters gang

juli 18, 2011

Eg står på kjøkkenet og kokar kaffi medan eg skjer opp ferske rundstykke frå butikken og ryddar vekk klutar og penslar frå spisebordet slik at det blir plass til å eta der inne mellom malingsspanna. Det minner meg om då eg i si tid hjalp farmor å dekka middagsbordet klokka tolv oom føremiddagen og så fekk i oppgåve å ropa inn mannfolka som jobba ute. Å bli ropt inn til middag høyrde truleg med til høgdepunkta i farfar sine arbeidsdagar. I ei langt mindre kjønnsdelt tid, må eg nesten smila litt av at det er meg som står der og lagar mat medan det jobbar tre mannfolk i stova. Dei er i nedadgåande rekkjefylgje, far min som sagar til og spikrar opp golvlister og kjærasten min og son min som står og malar peisen kvit og veggane tebladfarga. Akkurat nå er dei alle tre vaksne og arbeidsføre menn i full gang med å ordna opp for meg. «Lange, lange rekka, Anna ut av rekka går,» song me då me var små og gjekk på lang rekkje og den ytterste personen slapp taket og sprang tilbake til utgangspunktet først i rekkja. Dei som nå saknast i mi rekkje av menn, er farfar med dei sterke armane, det faste blikket og den uventa ville sansen for humor og vesle magre morfar som aldri var heilt arbeidsfør i mi tid, men som møtte oss med eit ope hjarte og mild kjærleik. Om det vil dukka opp fleire i rekkja av menn som er mine næraste slektningar, så vil dei i så fall vera barnebarna mine. Det er ein rar tanke, og tida får visa det me framleis ikkje veit. Eg gløymde forresten å nevna bror min, han høyrer absolutt med i dette eksklusive selskapet, sjølv om han altså ikkje var med og malte stova mi denne dagen.

«Då er maten klar,» seier eg, akkurat som farmor pleidde å seia, og dei avsluttar arbeidet og kjem og set seg akkurat som mennene gjorde den gongen i farmor sitt kjøkken. «Du må finna fram smøret, Heidi», seier far. Og det gjer eg.

*

Den første dagen fann ikkje svigermor dei albuma Ingrid og Sunniva spurde etter, men då me kom att dagen etter ligg dei og ventar. Tre gamle album pakka inn i plast. Jentene set seg i sofaen og farmora set seg med litt vanskar ned i stolenpå sida av. Sunniva ville gjerne sjå bilete frå farmor var 18 år for å sjå om det stemmer det alle seier at ho liknar på farmor. Nå får dei sjå bilete og høyra farmor fortelja. Ho fortel om barndomen sin, og dei ser henne stå utanfor i hagen med veslesystera på armen. Ho fortel om dei som er på bileta, og eg ser det gå opp for jentene for fullt at farmor har vore eit barn, og at ho har vore ei ung vakker jente, akkurat som dei er nå. Dei høyrer og at ho hugsar korleis det var å vera det. «Så flotte dokke var,» seier Sunniva. Ho ser på eit strandbilete av farmor i shorts og solliv saman med ein gjeng venninner og ein gjeng unge menn i shortsar og badebukser.

«Eg er redd at likskapen mellom oss ikkje er spesielt slåande,» seier ho og smiler til Sunniva. Sunniva ser det heller ikkje, men eg og Ingrid ser det begge to. Det er verkeleg noko slåande likt mellom den unge farmor på bileta og Sunniva. Dei har det same smilet og dei same auga når dei smiler. Eit fotografi er vel kanskje pr definisjon utan utstråling, men likevel har dei for meg den same utstrålinga, den langbeinte shortskledde Sunniva i sofaen og den unge jenta på biletet.

Etterpå ser dei i albumane farmor deira har laga med bilete frå dei sjølve var små. Eg tenkjer i eit ilande sekund at det var jo i går. Det var jo i går at farmor deira framleis var toleg ung og sprek, at Ingrid fire år gammal stod der og betrakta verda med tommeltotten i munnen, medan veslesyster sat i eit kvitt teppe på farmormor sitt fang med kvit blondekyse på hovudet. I albumet har farmor og sett inn breva eg sende til henne i denne perioden der eg fortel om livet i eit hus fullt av små barn. Sunniva les høgt frå eit brev eg skreiv omkring eittårsdagen hennar. Det handla mellom anna om jenta som akkurat hadde fått nok hår til å kunna ha ei sløyfe på toppen, og at ho stabba seg bort til stereoanlegget og trykte på knappen på eiga hand for å stå der og dansa. Alt dette var bilete eg sjølv hadde gløymt, og som dukka opp som eit fjernt minne.

Svigerforeldra mine får meir besøk desse dagane. Me får helsa på vesle Amelie, dotter til min nevø og mitt fadderbarn Arild. Ho er svigermor sitt oldebarn nummer to. Eg held den vesle jenta i armane mine, og kroppen min hugsar den gode kjensla av eit levande varmt barn tett inntil seg og eit dunete barnehovud i halsgropa mi. Ho smiler tannlaust, ope og fordomsfritt opp mot meg og mot oldemor som smiler tilbake.  Eg blir oppmerksom på tre- fire tårer som triller plutseleg og uventa ned over kinna mine. Av og til blir eg uventa og hardt angripen av rørelse. Eg håpar dei andre ikkje legg merke til det. Det er liksom litt for dumt…

Heidi

 

 

 

3 kommentarar
  1. Leif permalink

    Vakkert

  2. heidi permalink

    Takk, min venn.

  3. gunn permalink

    nydelig å lese. Tørket ei tåre……og det er slett ikke dumt

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: