Gå til innhald

så haur´an dæ romla i komlegrydå si…

oktober 5, 2011

som det står så vakkert i den lokale songen om «an Ola». I dag er det sytten år sidan sist eg var i fødsel og det er all grunn til å tru at det er ein situasjon eg heller aldri meir skal koma i. Men Halvard vart fødd og fekk sjå verdens lys ein dag med tidleg nattefrost i 1994, og han er nå lengst av alle ungane våre. Og bare eit år til kan eg vel teknisk sett påberopa meg å ha ansvar for mindreårige. Om nøyaktig eit år er han i alle fall teknisk sett heilt vaksen, og eg kan kvila på mine laurbær etter 26 år i barneoppdragarbransjen. Forresten så har eg vald meg eit yrke som gjer at akkurat det blir eg vel kanskje aldri ferdig med, og godt er det. Ungar er nemleg det beste eg veit.

Og han som i grunnen ikkje er nokon unge lenger hadde blitt samd med meg om at feiringa i dag skulle vera å invitera vår eigen familie og mormor og morfar til komlemiddag med brownies til dessert. Og bare med besteforeldre, eigne barn og kjærastar så er me ti rundt middagsbordet og to store komlegryter vart så godt som tømde. Browniesen vart laga av pulver frå to ferdigposer i ei lita langpanne med kremklattar, blåbær, jordbær, bringebær og kjærleiksfrukt. Alle vart mette og fornøgde. I tillegg til å vera kokke, har eg vore dagmamma og sjukkepleiar i dag. Oscar ankom i dag morges med buret under armen. Han har fått våteksem og var hos dyrlege i går som skreiv ut resept, barberte sårområdet og utstyrde han med potesokkar så han ikkje skulle kunna klora på såret. Sidan eg hadde fri i dag, syntest dei det var greitt at pasienten hadde litt tilsyn. Eg fekk sykla ut og kjøpt to typar kortisonsalvar og klorhexidin, og fekk starta behandlinga.

I helga fekk eg vera med og feira ei barndomsvenninne som fylde femti. Me var tre venninner som sjekka oss inn på Sirdal høyfjellshotell for ei natt, og fekk med oss ein herleg fjelltur før festen og ein lang hotellfrokost før me reiste heim att. Det gjorde ubeskriveleg godt å få to dagar med sol og nesten sommarvarme som eit lite intermesso i ein uvanleg våt haust. Nå er regnet på plass att, og alt er som det pleier sånn reint vermessig.  Haustfargane i Sirdalen var gule, gyldne og nydelege. Det er så koseleg å bruka tid med gode barndomsvenninner. Så utruleg mange flotte damer eg har samla med meg gjennom livet. Og mennene eg har møtt er ikkje så verst dei heller. Eg er så takknemleg for å ha så mange gode venner.

Heidi

Kommenter innlegget

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: