Påskedag.

Påskedag med nydeleg sol og bleikblå vårhimmel. Dagen starta med ein tiåring i senga som fornøgd gumla på godteriet frå påskeegget, medan han tipsa meg om meir kreative gøymeplassar neste år;

“Eg gjekk jo rett bort og løfta på den eine sofaputa, og der låg egget akkurat som i fjor…” Det var godt å sova lenge etter midnattsgudsteneste med Ingrid i natt. Me varma rundstykke og lappar til frokost. Bare to av ungane var heime, og kjærasten var på golfturnering.

Sms frå Odd Christian på hyttetur: “Mamma, kan du forklara oss korleis me tek ein C-akkord på gitar? God påske.”

Opp med verandadøra. Ute luktar det vår. Eit ekstra krus med svart kaffi. Livet er godt.

Tur på stranda med Torun, Torbjørn og dei av ungane me kunne klara å spa opp. Torbjørn og to av ungane tek årets første sjøbad i vatn som var omtrent fem grader…
Så fotograferte me lange tenåringar som poserte blygt for fotografmødrer, før me sette oss i sanden og kjende sola varma vinterbleike andlet. Til middag hadde me restane av påskelammet i woken med karrisaus.

Ingrid og eg kjende vår-rastløysa krypa inn under huda. Etter middagen måtte me ut att. Me kjørde langs havet medan sola gjekk ned i horisonten som ei stor oransjeraud kule. Det var så vakkert at eg fekk tårer i augene. Så gjekk me tur langs stranda medan det skumra og kjende at det å stilla klokka til sommartid verkeleg hadde gitt oss våren tilbake.

Sanden var kvit og havet sølvskimrande med nyansar av kvitt svart, sølv, turkis himmelblått og lilla. Himmelen var oransjeraud, bleikrosa, asurblå og svart på same tida. Bølgene krusa rundt skorne våre. Ein gjeng surfarar dreiv rundt med bretta sine i våtdrakt medan to store skip teikna seg mot horisonten.

Så gjekk eg der med dotter mi på femten og snakka om livet, kjærleiken, Gud og gutar, og tenkte på kor godt livet er om våren. Samtidig er dei første kjenningane av vår vemodige, vare og såre. Dei kviskrar at livet ikkje let seg fanga og at lukka ikkje let seg halda fast.

Då me kjørde heim svevde flokker av viper over markene med såre vårskrik. Det er eit sikkert teikn på at sommaren skal koma i år og. Sånn litt etterkvart i alle fall.

Heidi