Skip to content

Det er fint heime og.

Når eg kjem heim etter å ha vore ute og reist, så hender det at eg blir slått på ein ny måte over kor fint det faktisk er der eg bur. Denne gongen hadde eg ikkje vore på langtur, så den naturopplevinga eg hadde på måndag kveld kanskje ville ha slått meg nesten i bakken uansett. Eg skulle vera klokka seks på eit styremøte på Hå gamle prestegård, og kom rett i solnedgangen. Lyset og fargane var heilt utrulege, etter å ha vore glasklart pastellfarga, glei dei over i desse lyst rosaoransjegule nyansane som eg prøvde å fanga med mobiltelefonen min.

Resten av veka har bydd på mykje sosialt samver og gilde kveldmåltid med gode folk.
På onsdag var me hos Astrid og leika oss med å setja opp blomar. Alle hadde med seg litt kvar, og nokon hadde vore i skogen og i hagen og samla med seg anna naturmateriale. Eg har alltid misunt litt dei som jobbar som blomsterdekoratører. Ofte ruskar eg med meg litt av kvart i blomsterbutikkar og insisterer på å setja saman buketten sjølv. Eg må innrømma at det har hendt rett som det er at eg i ettertid innser at dei som jobbar i butikken og  verkeleg kan dette, kunne ha gjort det både billigare og finare om eg hadde latt dei få lov…

 

Heidi

Sundag i Stockholmsgatene

image

Før eg forlet Stockholm for denne gonge her på bloggen, så har eg lyst til å visa nokre glimt av sundag og. Her er det koselege kaféromet på hotellet vårt der bebuarane alltid var velkomne til å opphalda seg og til å forsyna seg med kaffi og litt meir. Det blir så triveleg miljø når ein får lov til å ha tilgang til koselege fellesrom.

image

Paraplyar fekk me faktisk ikkje bruk for denne helga, men eg er alltid takknemleg for at det finst hotellparaplyar.

Ingrid måtte dessverre vidare i tolvtida for å nå flyet sitt. Sunniva og eg hadde fire timar meir til disposisjon på vår timeplan. Det viste seg at det slett ikkje var langt å gå frå jernbanestasjonen til Drotningens gata i sentrum og vidare mot porten i gamlebyen. Det var nydeleg februarsol over oss. Når barna bur langt borte, er det spesielt dyrebart å få litt tid i lag med dei.

 

Det var og veldig fint å få sett litt av det me rett og slett ikkje rakk tidlegare i helga. Utanfor Stockholms slott møtte me marsjerande soldatar. Folk stimla saman i borggarden for å sjå. Me var der litt, og bestemte oss for at det nok var ein vaktskifteparade. Så gjekk me vidare, me såg folk trekkja mot slottet og høyrde trompetfanfarar. Kanskje me gjekk glipp av noko stort…

I gamlebyen var det nokre kafear som såg utruleg trivelege ut. Dei var i dei gamle husa og hadde rikt utval av kaffi, kaker, kakaovariantar og varm lunsj. Sundag føremiddag klokka to var nok eit særdeles uheldig tidspunkt til å finna ledige bord i desse. Folk stod i kø. Til slutt fekk me kjøpt oss kaffi i eit litt meir unseeleg lokale i ei bakgate.

Ei venninne av meg fortalde om ein ho kjende som hadde ei hylle på kontoret fylt med badeender i forskjellige variantar, både i form av nonner og dandyar. Kanskje han har vore her og handla?

image

Eg fekk barnsleg lyst til å samla på badeender eg og… Kanskje eg begynner ein vakker dag…

Den første timen på toget kunne me nyta utsikten. Ein får sett mest når ein reiser med tog. Så fekk me oss eit varmt måltid i togbistroen og nokre fine timar med kvar vår bok. At reisa for mitt vedkomande ende med eit forsinka nattogg der sovevogna var fråkopla er ein annan historie. Eg kom meg vel heim.

Heidi

 

 

Taxitur i Stockholm

image

Då me skulle ut i byen på laurdagskvelden fann jentene ut at me kanskje rett og slett skulle unna dei trøytte byføtene våre ein liten kjøretur. Me bestilte ein bil og fekk oss ikkje bare ei reise gjennom bydeler i Stockholm, men og gjennom eit liv.

“Så ni e norska?” sa sjåføren så snart me var inne i bilen. Eigentleg hadde me nesten ikkje rukke å opna munnen ein gong, han sa det då han kom entusiastisk småspringande ut av bilen for å opna bildøra for oss. Eg lurde på korleis han kunne vita det, og kom først seinare på at det nok var fordi me hadde bestilt bilen på norsk. Han sa at han sjølv var norsk og at ein nordmann alltid kjenner att andre nordmenn. Eg lurte på kor i Norge han kom i frå, og han nemnde ein plass langt nord i landet. Tilfeldigvis kjenner eg nokon som kjem der i frå, men han kjende ikkje til referansane mine. Ei av jentene mine spurde om han likte Stockholm, og han sa at Stockholm var staden han elska, staden han hadde fått eit nytt liv.

Det var lenge sidan han hadde budd i Norge, sa han, og dessverre hadde han mest vonde minne, det første bevisste minnet han hadde var av ein rasande far som slo mor hans hardt og brutalt i ansiktet. Etter turbulente år, hadde mora teke med seg barna og flytta til Sverige for å begynna på nytt då han var åtte år.

Han trengde seg ikkje på for å fortelja meir, men etter at me hadde sagt at me var glade for at han hadde fått det betre i Sverige, kom det ei lang og detaljert historie sånn litt etter litt. Den første tida i Sverige hadde vore minst like vond som barndomen i Norge, han opplevde alkoholmisbruk og vald i heimen, og på skulen vart han mobba fordi han var norsk. Barnevernet hadde gripe inn og han hadde vore på ein rekk ulike barneheimar og institusjonar utan at han hadde falle til ro. Neste skritt hadde vore å begynna tidleg å drikka, vegen gjekk til andre rusmiddel, slåsskampar og kriminalitet.

Livet hadde til slutt snudd då han i vaksen alder hadde begynt på ein kristen folkehøgskule. Han hadde forelska seg i ei jente, og pappa pingstpastoren hadde teke i mot han som familiemedlem og støtta han. Møysameleg og gjennom mange år hadde han klart å få livet sitt på beina att. Han hadde fått ei lita dotter, som me fekk sjå bilete av, fått nokon som trudde på han og sjølv fått noko å tru på som kunne halda han oppe. “Och i fjorton år har jag varit totalt nykterist, och inte endast luktat på en ølkork”.  Etter å ha vore uføretrygda i lang tid hadde han for ikkje så lenge sidan blitt godkjend som taxisjåfør, og nå var det hans største glede å kunna gå på ein vanleg jobb, og kunna leva eit godt og vanleg liv. Det strålte verkeleg av mannen.

Me hadde sett oss ut ein thailandsk restaurant ikkje langt frå den kinoen me hadde billettar til. Me hadde prøvd å bestilla bord, men ikkje lukkast. Dei hadde den politikken at bare halvparten av borda kunne førehandsbestillast. På dei andre gjaldt det førstemann til mølla som gjaldt. Det var den teknikken me hadde tenkt å bruka, men då vår nye venn sette oss av rett utanfor spurde han “Skall ni eta där inne?” Me bekrefta at det var planen vår, og spurde om dei ikkje hadde god mat  der.” “Jo, då,” sa han. “Visst är maten god, men då jag var der sist med min fru och min svärmor och svärfar, såg vi en råtta där…”

Det ende med at me åt ein annan plass. Seinare på kvelden begynte me å diskutera om me trudde på historien hans. Eg var faktisk den mest skeptiske som meinte at det kunne tenkjast han hadde smurt veldig tjukt på. Neste dag googla me namnet hans, og det viste seg at det han hadde fortald var sant. Det var mellom anna eit forum på nettet som heitte omtrent “Var tog dom kriminella från Stockholm på nittitalet vägen?”, – eller noko liknande… Der fann me namnet hans i diskusjonen. Han vart beskriven som ekstremt valdeleg og som psykopat, og den galne nordmannen. Ein av dei som skreiv konkluderte i sitt innlegg med at om mannen framleis levde, så levde han i alle fall ikkje eit “Svensson-liv”…

På nettet låg det og ei lenke til eit kristent magasin som hadde intervjua han som ein som mot alle odds hadde funne fram til ei Jesus-tru som hadde forandra livet hans, og eg som normalt reknar meg som nesten prinsipielt godtruande, måtte bita i meg skepsisen min.

Eg kan ikkje tenkja meg noko finare enn menneske som klarer å reisa seg. Menneske som på trass av ein forferdeleg start i livet klarer å reorientera seg og få gode liv. Han fortalde at då han var femten år hadde han hatt ei oppleving som gjorde at han plutseleg vart overbevist om at Jesus var verkeleg og ei reell kraft, men han ante ikkje korleis han skulle finna vegen dit. Det tok og mange år før han gjorde det.

I ettertid kan det synast tydeleg at denne aggressive farlege fyren hadde ein redd liten gut inne i seg.  Alt gjekk så gale at det ikkje såg ut til å vera nokon veg vidare, så skulle det likevel visa seg at det var det. At livet er både trist og vakkert kan ingen bestrida.

Etter møtet med mannen som skal få framstå utan namn her hos meg, så syntest eg han fortente at bodskapen hans skulle få plass i eit blogginnlegg. “Det er aldri så gale stelt i eit menneskeliv at det ikkje kan vera ein veg ut av det som er gale. Livet kan ta svært uventa vendingar, og gode krefter kan visa seg å vera sterkare enn nokon skulle tru.

Eg ynskjer han alt godt vidare.

Heidi

 

 

Reisebrev frå Stockholm

 

Bortsett frå detaljen med dusj og do på gangen, så er hotellet vårt i Hornsgatan heilt perfekt. Det ligg veldig greitt til med gangavstand til Gamla Stan og bydelen Södermalm. Betjeninga her er blide og hyggelige og det er eit frokostrom der ein kan sitja når ein har lyst og der ein kan forsyna seg heile døgnet med kaffi, te, jus, frukt og kjeks. 

Sidan me tok tidleg kveld i går, var me klare for nye eventyr tidleg i dag. Første del av planen var å sjå oss om i Södermalm. Det var så triveleg at me i grunnen hadde litt problem med å koma oss vidare.

Me var i mange koselege butikkar og fann ein veldig koseleg kafé å drikka føremiddagskaffi på.

På vandringa vår fann me både moské og kulturskule. Det siste var såpass heimsleg at eg måtte fotografera åstaden.

Etterkvart fann me ut at dersom me ville sjå meir av Stockholm før det vart mørkt, så måtte me koma oss vidare. Me fann ein T- banestasjon og tok peiling på sentrum. Då me kom ut i Drotningens gata forstod me korfor det var såpass fredeleg i gatene i Södermalm. Det var nemleg her alle folka var. Nå var me midt i storbyen der det kokte av folk. Av ein eller grunn får Sunniva til å navigera oss fram via ein app på mobilen. Når me andre to prøvde oss på det same, så gjekk me oss vill…

Jentene har handla litt forskjellig, sjølv er eg blitt lukkeleg eigar av ein leppestift, eit par nye skosnorer, ein tannkost og ei bok. Me klarte å peila oss fram til ein stor Gudrun Sjødén-butikk eg hadde lyst til å kikka innom i. Eg liker fargane og livsgleden i Gudrun Sjödén sine klær, og eg liker forsikringane om at det er økologisk produksjon og rettferdige ordningar for produsentane. Kleda er ganske dyre, og denne gongen fann eg ikkje noko som eg likte så godt at eg fekk lyst til å kjøpa det, men det var kjekt å kikka.

Nå er me på mellomlanding på hotellet. Planen er å gå ut i kveld for å eta middag og gå på kino. Me googla litt på teater, opera og konsertar, men slikt bør ein nok ordna på førehand. Kino er koseleg det og, og det aller viktigaste er å ha god tid saman. Me innser at me vil reisa heim att i morgon og ha mykje usett i Stockholm. Ei helg i ein by er alt for lite til å få sett og gjort alt ein ville. Kanskje det må bli ein Stockholmstur 2 eit Anna år?

Heidi

 

Turistdamer

 

Etter ein fin togtur nådde me Stockholm omtrent samtidig som at sola gjekk ned og ein stor gul fullmåne viste seg på himmelen. På hotellet i Hornsgatan er me installerte på eit stort tremannsrom der mor har fått sovesofaen ved vinduet.

Me gjekk opp nokre bratte bygater og ned ein endå brattare bakke og over ei lang bru der både tog og gåande kan koma over til Gamla stan. Der åt me god middag på ein italiensk restaurant me hadde fått anbefalt. Me hadde vel eigentleg sett for oss meir uteliv, men alle var litt trøytte etter reising og jobb og Sunniva etter avslutta praksisveker, me ende i spisesalen på hotellet der ein kan sitja om kvelden og det er sjølbetjening med kaffi, te, jus, kaker og frukt. Sunniva som har mest reiseledargener henta eit kart, og ein del brosjyrar me hadde raska med oss slik at me kunne laga ein plan. Så ende me opp på romet der det blei ledd så høgt at me var redde for tilsnakk, og ende opp under kvar si dyne med Skavlan på svensk TV.

Medan ungdomen søv og samlar krefter til ein lang dag i morgon får dei over femtifem avreagera med litt blogg og lesing. Eg har trua på morgondagen.

Heidi

 

Bilde

Togar i Sverige

image

Livet er godt. Eg og Sunniva sit på toget mellom Oslo og Stockholm. Utanfor er verda svart, kvit, brun og mørkegrøn. Toget tek oss gjennom dei store skogane, og snøen driv lett under lysegrå himmel. Me les bøker, strikkar, drikk kaffi, et niste og skriv i kvar vår skrivebok. Bak oss har ein mann fortald den søte dama han reiser saman med den filosofiske forteljinga om Akilles og skilpadda, som eg ikkje hadde høyrd før, men diskret prøvde å få tak i ..

I går reiste eg saman med Astrid austover med toget, og hugsa kor avslappande og fint eg synest det er å reisa med tog. Då me ankom Oslo S bare eit kvarter etter rutemessig ankomst, stod Sunniva, Halvard, Trygve og Elise og venta på meg, så fann me oss ein italiensk restaurant i Østbanehallen der me var i eit par veldig trivelege kveldstimar før eg avslutta kvelden sitjande på golvet i kollektivet til Sunniva med sambuarane hennar, som eg har kjend så lenge at dei nesten er familiemedlemmar alle saman.

I Stockholm skal me møta Ingrid som har reist med fly og er framme allereie, og så skal me ha jentehelg i Stockholm. Det er ikkje den dummaste julegaven eg har gitt vekk, trur eg. Nå gjenstår det om svenske jernbanar har god nok wi-fi til å publisera dette 🙂

Heidi

Mellom himmel og jord

image

Eg sit her og høyrer på programmet “Mellom himmel og jord”, på podcast på P2, det er ein fin tittel så den sette eg rett og slett som overskrift i dag. I ein salme finst uttrykket “Et streif av himmel og et stenk av jord”. Det er så fint uttrykt, det er sånn eg tenkjer at eit menneskeliv er eller kan vera. Me er ikkje bare støv og jord, trur eg, me er og tanke og tru, håp, kjærleik og fantasi. Det liker eg å tru. Anemonene eg kjøpte med meg då eg sykla heim frå biblioteket i går er så fine at dei nesten representerer eit streif av himmel. Eg sat ein del timar og jobba på biblioteket i går etter at eg hadde ein avtale der tidlegare på dagen. Det vil eg gjera fleire gonger. Det er ein fin stad å vera med passe mykje liv rundt ein og langt vekke frå alt ein strengt tatt godt kunne ha gjort heime i staden for å skriva.

Kvar torsdag har eg ei skrivegruppe med barn og ungdom i kulturskulen. Eg let meg imponera over kva dei skriv når me sit saman og jobbar med kvar våre tekstar, ja, for eg skriv alltid i lag med dei, det er ein metode eg har tru på. På den måten får eg føla på kroppen kva eg set dei til å arbeida med, og mine tekstar blir med når me les tekstane høgt opp og gjer tilbakemeldigar. Det er ikkje alltid mine tekstar som blir ståande som dei beste. Det liker eg. I dag har eg lyst til å by på ein liten sekvens frå ein av elevtekstane. Eg er rimeleg sikker på at eg ville fått lov til å skriva det her, men sidan eg ikkje har bedd om lov, så let eg sitatet stå utan ein namngjeven forfattar:

Å gjøre feil er barnets måte,
å tilgi er for voksne,
men hjertet har du alltid

Og her er eit sitat frå ein annan ung forfattar.

Uansett om du vil eller ei.
Alle har ei mjuk side
som en eller annen gang vil komme opp i lyset.

Eg lar meg fascinera.  Dette er spontanskriving av korttekstar der det ikkje er lov å tenkja seg om medan ein skriv. Det er ofte slik ein kan fanga tankar og formuleringar i svevet. Dersom ein filar for mykje på tankane kan dei falla tungt til bakken.

Me bur ein stad i verda der det er høg og open himmel over flat og gulbrun jord. Mellom himmel og jord er det plass til mykje vind og ein heil del regn. I dag gjekk eg og Leif ein tur langs Kongevegen frå Varhaug gamle kyrkjegard. Der har me aldri gått før, det var veldig vakkert der og såpass mykje vind at ei høne kunne koma til å fyka på sjøen, som det heiter i eit lokalt uttrykk om dagar det er relativt vindstille…

Dei første snøklokkene er her alt.

Eg går og tenkjer på ein salmetekst eg har lyst til å skriva. Temaet er å våga å bera lyset når alt virkar mørkt. Eg jaktar på formuleringane og håpar dei kanskje kjem. Eg har skrive eit dikt om håplause håparar som går langs vegane i mørket med lys i lyktene sine. Dei har på seg klovnenasar og nonnekjolar og andre passande rekvisittar… Eg liker godt diktet, men det skal litt andre tonar og strenger til i ein salme. Det å skriva er spennande. Plutseleg er tekstane her, og det hender dei er annleis enn eg trur.

Nå skal eg i selskap, så det for bli alt for akkurat nå…

Heidi