Gå til innhald

Luke 5- 22

På veg til toget frå Bryne var eg innom biblioteket for å sjekka om dei hadde den boka me skal lesa i litteraturgruppa mi. Det hadde dei, og eg var glad. Det einaste var at eg nok hadde fortrengt at boka var på meir enn tusen sider og kom til å ruva godt i kofferten. Om eg hadde visst at eg fekk tak i ho, kunne eg i alle fall latt dei tre bøkene eg allereie hadde med meg vera heime.

Nå kan eg fortelja at det er ei fantastisk fin bok, ein roman som følgjer ein familie frå Georgia gjennom seks generasjonar og eit århundre. Det slår meg kor lite me, i alle fall eg veit om den delen av verda. Det er hjarteskjerande å lesa om krigar og kriser og om maktmisbruk frå mektige menn.

Det er trist at det framleis er slik i verda at folk blir dregne inn i brutale krigar, at menneske blir soldatar og sende ut for å drepa mot sin vilje. Det er tragisk at krig ikkje lar seg stansa sjølv om nesten alle menneske bare vil leva fredelege liv saman med familien sin og dei dei er glade i. Eg låner barneblikket til femteklassingane mine som skriv i lystenningstekstane sine at dei vil tenna lys for at alle krigar må forandrast til fred og for at det aldri meir må starta store krigar.

Elles har me brukt mesteparten av dagen på tog. Sidan togforbindelsen mellom Stockholm og Oslo framleis ikkje er heilt gjenoppretta gjekk turen via Göteborg. Det var fint å kikka ut på svenske landskap som var skiftevis kvite av snø og skiftesvis snøfrie.

Her i Stockholm kom det store mengdar snø for ei drøy veke sidan, men nå er gatene bare igjen. Det ligg bare ein og annan snøhaug på opne plassar og framleis står det skilt i gatene om at ein må sjå opp for takras og fallande istappar.

Me kom fram tidleg på kvelden og fann hotellet som ligg like ved stasjonen. Me åt middag på ein asiatisk restaurant og så fann me vegen ned til Gamla stan der me drakk ein kopp kaffi. I morgon skal me sjå byen i dagslys, det blir fint.

Heidi

Luke 4 – 22

Det er godt for sjel og sinn med rolege morgonar med kaffi, adventlys, strikketøy, musikk på radioen og godt selskap medan det seine desembermorgonlyset vaknar utanfor vindauget. Sidan eg er overbevist om at det av og til er sunt å vera litt usunn, tek eg sjansen på å visa bilete av ettermiddagskaffien vår andre sundag i advent, beståande av glovarm chilisjokolade med kremtopp, lefse og peparkaker med marmelade og blåmuggost. Det gjorde godt i litt kalde desemberkroppar.

I dag fekk me vera med på å feira svoger Einar som fylde år på fredag. Det er ikkje så ofte dei fire brørne med svigerinner er samla til felles lunsj. I tillegg fekk me vera i lag med to av nevøane våre, ei niese og tre av Einar sine fire barnebarn. Den yngste, vesle Emilia hadde me aldri møtt før. Det viste seg at ho hadde akkurat dei same gulloransje krøllene som Hella, og var like glad i å sitja på fanget til mor si som Hella var på same alder. Me åt glovarm trøndersodd med flatbrød til, og Einar fekk gebursdagskake med tende stjerneskot og med vakker song til.

Me har hatt fine dagar her, og i morgon er det meininga at me ser oss på toget som tek oss til Stockholm via Göteborg. Viss nokon har gode tips til kva ein bør få med seg der i adventstida, så tek me gjerne i mot råd.

Vinterfin hage utanfor stovevindauget tiø Einar. Dette var stova til svigerforeldra mine i mange år.

Heidi

Luke 3- 22

I fjor var eg og Eva Mari på ein veldig koseleg julemarknad på folkemuseet på Bygdøy. Den gongen var det superidyllisk med snø, kuldegrader, bål og musikarar mellom bodene. Sidan me var i byen same helga som marknaden opna, bestemte me oss for å gjenta suksessen.

Me tok bussen fordi det var veldig kronglete å parkera sist me var det. I dag viste det seg å vera kø inn mot Oslo, så det gjekk ganske seint innover. Bussjåføren sa at det raskaste var å byta buss på Sjølyst, så det ville me gjera. På grunn av vegarbeid fann me ingen busstopp, så det ende med at me gjekk siste biten til fots. Det oppe møtte me Sunniva som var komen frå Tøyen for å vera i lag med oss. Det viste seg å vera veldig mange som hadde hatt same plan for dagen som oss, så det var ganske tett med folk overalt. Det er alltid kjekt å gå på marknad, og litt fekk eg handla med meg heim. Noko havnar under treet på julaften og noko blir bursdagspresang. Det andre, varm sjokolade med chili og nybakte nordlandske tjukklefser, skal me setja til livs i løpet av helga.

Me vurderte å eta graut eller nysteikte lappar på marknaden, men det var så lange køar at me i staden pressa oss inn på ein veldig full buss som tok oss til sentrum der me åt gode salatar på «Lett».

Eg blei med Sunniva opp til Tøyen der Trygve hadde fyrt i peisen og kokte kaffi til kakene me hadde kjøpt med oss frå byen. Halvard kom og innom ein tur.

Etterkvart begynner det å bli synleg at me ventar eit nytt lite barnebarn i begynnelsen av april. Denne gongen blir det ein liten gut som kjem til å bu i Oslo, så nå får me prøvd oss som «langdistansebesteforeldre». Me gler oss veldig i lag med Sunniva og Trygve. Han kjem til å få fantastisk fine foreldre, den vesle som skal koma.

Eg har himmelblått garn på strikkepinnane og strikkar ein liten ulldress. Eg trur ikkje alle har tenkt på kor mange tankar, håp og bøner det ligg i maskane i eit gjennomsnittleg strikketøy.

Heidi

Luke 2 – 22

Så fint kan det vera langs jærkysten ein sein desembermorgon.

Turar med tog begynner mentalt i det eg kjem meg inn på toget med ferdig pakka sekk eller koffert og innser at eg verkeleg kjem til å koma meg i veg, at eg har nådd toget, at eg ikkje har fått korona, og at toget ikkje er innstilt.

Etter det som alltid blir ein travel siste innspurt, er det heilt nydeleg å setja seg ned i eit sete og vita at her skal eg sitja i sju timar med bøker og strikketøy og ikkje ei einaste forplikting.

Om ein til og med har vore heldig nok til å få eit vendbart sete slik at ein får reisa rett veg heile strekninga, så er det bare å lena seg tilbake og nyta livet. Skulle ein trenga meir underhaldning, så er det alltid ein underhaldande samtale eller telefonsamtale ein kan smuglytta til på ein litt diskret måte…

Desemberlyset er fint, både når dagen lysnar, på det aller lysaste og når blåtimen kjem tidleg på ettermiddagen.

Nå er me vel framme hos Eva Mari og Henrik på Haslum. Langsamt går det opp for meg at nå har eg ferie. Det er ein underleg følelse.

Heidi

Luke 1 – 22

Med ein barneteikning frå klasseromet opnar me luke ein i adventskalendaren for i år.

Nå er eg skikkeleg ute av trening, for i haust har det blitt få ord på bloggen. Dersom nokon lurer på kor eg har blitt av, så har eg hatt den travlaste lærarhausten i heile mitt lærarliv. Det skal seiast

i same utpustet at eg har hatt det utruleg fint. Eg er så glad og takknemleg for at eg får vera kontaktlærar for 20 fantastisk fine tiåringae og skrivelærar for to skrivegrupper i kulturskulen.

Viss alt går etter planen skal eg nå gjera noko som eigentleg kjennest heilt uhøyrt. Eg reiser frå glitter, filt, englar og advent i skulestova for å gjera noko heilt anna. Eg har ei seniorveke eg bør få brukt før årsskiftet, og nå har eg og pensjonistmannen min pakka ryggsekkjer og koffertar for å dra på førjulstur til Oslo, Bærum og Stockholm. I morgon tidleg set me oss på toget og legg ut på eit adventseventyr.

Før eg reiser har eg passa på å få med meg ein klassisk lettare kaotisk juleverkstad, tenning av batteridrivne adventslys, ei øving med barnekoret og førebuingar til julegudstenesten. Eg har med andre ord smakt på adventskvardagen før me reiser, og meir skal det heldigvis bli når me kjem heim.

Og nå gjenstår siste rest av pakkinga… Eg trur det får bli i morgon tidleg.

Heidi

Haustsalme

Det er haustferie etter veldig intense veker i oppstarten av eit skuleår i skule og kulturskule. Det har blitt lite tid til skriving, og blogginnlegga har hopa seg opp i tankane utan at eg har hatt tid til å henta dei ned.
Då blir det vanskeleg å vita kva for ein ende ein skal starta i når det endeleg opnar seg ein veg til tastaturet. Eg vel å leggja det meste eg har tenkt til sides og starta her og nå. Det andre kan skrivast ned kor tid som helst viss det kjem tid og råd.

I heile september har eg tenkt på ein salme eg har visst eg skulle skriva, men ikkje fått ned på papiret. Temaet var nåde i september. Eg hadde lyst til å finna ord for dette vakre i at hausten gløder samtidig som ein veit at det betyr at ei ny og kaldare årstid nærmar seg. Dette gjeld og i overført betydning. Det er mykje i verda akkurat nå som gir grunn til bekymring. Korleis kan me i trygg bekymringsløyse gjera oss klare til å ta i mot noko som kan synast truande og som me ikkje heilt veit kva er? Dette kombinert med at eg gjerne ville ha ein slik tekst med på gudstenesta på sundag kveld der eg skal snakka om å vera ein berekraftig kyrkjelyd. I går var det plutseleg tida for å skriva denne teksten. Hilde Svela som eg skal samarbeida med har sagt at ho gjerne vil laga melodi til. Sjølvsagt er nok ikkje den melodien klar på sundag, men eg har lyst til å lesa salmen fordi eg ser ein klar samanheng mellom å vera ei berekraftig kyrkje og det å stå støtt i vanskelegare og mørkare tider.

Nokon lurer sikkert på korfor i all verda eg driv og legg ut salmetekstar før eg er sikker på om dei er ferdige. Svaret er at eg har bare gode erfaringar med det. Det at andre kan koma med tankar og innspel før eg veit om siste punktum eller komma er sett, har eg bare opplevd positivt. Så her tek eg sjansen på å presentera teksten frå i går kveld, ei salme om hausten:

***

Sjå mogninga rundar si høgde,
sjå åkrane gløder som gull,
og blåklokker dansar med vinden
i skyer av geiteramsull,
mens trekkfuglar flokkast og reiser
med lengt i mot varmare land,
og bølgjene piskar mot stranda
som blonder mot kjølnande sand.

Me takkar for sommar som var her,
me takkar for alt me fekk sjå.
Me takkar for haust og for gåver,
for alt som me fekk og skal få.
Me takkar for sol i september,
og veit noko nytt er på veg.
Me trekkjer oss tettare saman,
og pustar inn nåde frå deg.

I nåden frå deg skal me leva,
i lyset frå deg henta mot,
Gud, hjelp oss å tru det skal lysna,
så mismotet ikkje slår rot.
Me trur på at mørket skal venda,
me trur på at lyset kjem att,
i nåde og håp skal me kvila,
og takka for dag og for natt.

I livet finst vintrar og somrar,
eit liv rommar haustar og vår.
Me lever med mørket og lyset,
me lever med håp og med sår.
Ver hos oss mens årstider vekslar,
ver hos oss og fyll oss med tru,
ver hos oss når avmakta tyngjer,
i lys og i mørke er du.

***

Eg lurte forresten litt på sistelinja. Skulle eg formulera det slik «For midt inni mørket står du», eller « I djupaste mørket finst du». Eg valde å fokusera på at Gud er både i lys og mørke, men vil gjerne høyra kva andre tenkjer om det.

Heidi

Møyra eple

For eit par veker siden sykla eg ned til sjøen ein ettermiddag. Veret var nydeleg, og det lukta gras og høy, lukter som i utgangspunktet vekkjer barndomen opp èin plass inne i meg. Plutseleg kjende eg ei lukt som fekk meg til å bli fire- fem år i eit sekund eller to. Dette skjedde på den måten du sikkert kjenner til, det at at ein luktimpuls plutseleg går rett inn i ryggmargen og flyttar deg i tid og stad. Luktminne går ikkje via bevisste tankar, dei går rett i følelsane og du hugsar med heile følelsesapparatet på ein annan måte enn minne du gjenkallar via ord og bilete i tankane. Eg opplever ikkje dette veldig ofte, men det skjer av og til. Lukta av ei heilt spesiell flytande handsåpe som dei brukte på sjukehuset før kan transportera kjenslene mine direkte til fødeavdelinga, og sengetøyet i ei hotellseng har av og til plutseleg fått kroppen min til å hugsa dagane på barselavdeling med eit nyfødd barn i armane. Det siste og truleg ha noko med vaskeriteknikkar av sengetøy å gjera, varmebehandling eller vaskepulver, eg veit ikkje. Desse minna kjem i små impulsar nesten som elektriske støyt.

Og kva var lukta som gjekk rett i fletta på meg då eg sykla forbi kornåkrar og potetåkrar på flatjæren? Det var ei litt ubestemmeleg lukt av bål og potetåker. I løpet av dei sekunda det tok å sykla ut av luktimpulsen gjekk det opp for meg at det lukta slik som då me var med morfar på den vesle hageflekken der han hadde ein potetåker i miniatyr eller eit «eplestykke» som det hette den gongen. Morfar laga eit lite bål, eg trur det må ha vore vissent «eplekål», det vil seia potetgras, han brann. I glørne la me poteter som låg og godgjorde seg til dei var svartbrende utanpå og heilt mjuke inni. Bror min og eg åt og koste oss til me var kolsvarte både på hendene og i ansiktet. Dette var før det i vår verd fantest noko som heitte metallfolie, som me eventuelt kunne ha pakka potetene inn i for å få ei ikkje fullt så sotete smaksoppleving. Dette meiner eg bestemt vart kalla å «møyra eple», og dei møyrde epla smakte heilt vidunderleg. Ovnsbakte poteter, pommes frites og potetgull skulle me ikkje koma på tvers av på mange år endå. For oss var poteter på den tida «kokte eple», som vart skrelde før eller etter kokinga og som vart servert til alle middager inkludert komler og fleskepannekaker. At me seinare etter nokre år på Ålgård skulle bli kjende med både potetgull og pommes frites, og at me kalla det henhaldsvis «franske» og «varme franske», høyrer strengt tatt med i ein annan tekst enn denne.

Det høyrer med til rammeforteljinga at eg la heimturen til den same løypa som då eg sykla til sjøen for å kjenna om lukta var der framleis og om eg ville få det same elektriske støytet av gjenkjenning. Svaret på begge spørsmåla vart ja, men heller ikkje i denne omgangen hadde eg mot og frimod til å sykla inn den gjeldande gardsvegen for å undersøkja nærare om det var potetgras dei brann. Her må eg og skyta inn at alt eg har skrive i det første avsnittet er direkte frå minne som stammar frå ein fireåring, så viss «ein vaksen» les det og ser at noko ikkje stemmer, så tek eg ikkje ansvaret for den jordbruksmessige logikken i det heile.

Det som er litt spesielt for meg er at barnebarna mine har sin første barndom nøyaktig der eg hadde min. Hagen der dei leikar er den same hagen der morfar hadde eplestykket sitt. Dersom eg hugsar rett så skjedde hendinga eg har skrive om akkurat der barna leikar på biletet over, og tretrappa ned er den same, bare meir enn femti år eldre enn då. Eg veit ikkje om det er morfar eller ein av onklane mine som har snekra ho, kanskje dei fekk ein snekkar dei kjende til å gjera det? For det eg veit kan det ha vore min eigen far som har brukt sag og spikrer for å ha fått det til.

I går då eg kom for å plukka plommer i hagen, leikte det to skitne jenter der. Dei var sannsynlegvis omtrent like skitne som det eg og bror min var då me var på same alder og skulle hjelpa morfar på eplestykket. Skiten, det blir ein nemleg av å leika i ein hage der leiken mellom anna går ut på å laga kaffi og middag av sølevatn, mold og blomar. I alle fall er det slik i vår familie der ingen av barna verken oss eller mine, har vore av den typen barn som aldri blir skitne. Eg hugsar at eg og elska den laga-mat-leiken og at eg stort sett fekk lov til å halda på.

Bror min dukka faktisk opp i hagen i går han og. Han tok ein tur ned tretrappa frå nabohuset for å seia hei og slå av ein prat. Me hadde ein fin barndom der. At morfar hadde store helseproblem verken forstod me eller brydde me oss om. Han var jo så flink til å ta oss med på spennande ting enten det var bålbrenning, fisking utan krok i bekken, eller småturar til Amerika som han fekk oss til å tru låg ca 300 meter frå der me budde.

I det siste har eg høyrd mange av episodane i ein podcast serie som heiter «Brenner leser dikt» og som ligg på NRK radio. Denne anbefaler eg. I ein av episodane presenterer Sigrid Bonde Tusvik eit dikt som tanta hennar, forfattaren Marit Tusvik har skrive. Diktet skildrar så nydeleg det å vera i lag med barn. På ein måte er det det same motivet som i denne teksten. Barnet og den vaksne. Eg har vore dei begge, og det har vel dei fleste av dei som les dette. Eg avsluttar med diktet som verkeleg rørde ved noko i meg, akkurat som ei tilfeldig lukt gav meg ein spesiell sanseimpuls den ettermiddagen eg var ute og sykla.

Om å starta eit skuleår

Dei to siste vekene har nesten i sin heilskap gått til det å starta opp eit skuleår. Det er litt som å skapa verda på ny, det er så mange system som skal opp og gå, og så mange tannhjul som skal treffa kvarandre på rett måte om kabalen skal gå opp. Det siste gjer han forresten aldri heilt, bare nesten. Det er alltid eit og anna som ikkje blir heilt optimalt fordi det bare ikkje går i hop, dette puslespelet er nemleg ikkje laga slik at nokon veit at alle brikkene passar slik at det til slutt blir eit fullkome og glansa bilete. Likevel får me det alltid til på eit vis. Ein skule er ikkje ein arena for det å skapa det heilt perfekte. I staden lever me med det litt skakke, me retter det opp så godt me kan, og til slutt synest me i beste fall at det fungerer godt.

Biletet over er frå elevane sin første skuledag. Då eg begynte min aller første jobb som lærar på ein skule i Grorud-dalen kom nesten alle elevane til skulen med blomar i hendene. Eg trudde dei var til lærarane, men det viste seg at tradisjonen på den skulen var at elevane sette blomane på sin eigen pult i eit syltetøyglas med vatn. Slik stod dei den første veka heilt til dei visna. Det var fint. I mange år praktiserte eg, inspirert av dette at eg fekk lov til å forsyna meg grovt i hagen til onkelen min ettermiddagen før skulestart. Der blømde det nemleg på ein heilt annan måte enn rundt huset mitt. Så reiste eg opp til skulen og fylde klasseromet med blomar før elevane kom. Det var og veldig fint. Etterkvart fekk me mange elevar som var allergiske for både det eine og det andre, og då var ikkje eit klasserom fylt med blomar optimalt lenger. På biletet kan ein sjå at blome-tettleiken er teken ned til eit nokså beskjedent nivå etterkvart.

Dette året var det spesielt for meg å starta fordi eg har vore spesialpedagog og timelærar i ein heil del år, og skulle for første gong på lenge ta i mot min eigen klasse som eg rett og slett skulle vera kontaktlærar for. Ungane kjende eg jo frå før, og dei gleda eg meg veldig til å sjå igjen. Å møta dei første skuledag var rett og slett hjartevarmande. Eg gler meg til den tette relasjonen eg skal få lov til å stå i med desse fine ungane. Det er det aller, aller finaste med å vera lærar, å få leva tett på barn og å få lov til å vera ein vaksen på sida av dei i ein lang periode av barndomen deira. Me har hatt ein veldig fin oppstart. Det er slik at det å vera i dei første skulevekene overskuggar det meste av alt anna liv i denne perioden. Eg høyrde om ein lærar som konsekvent sa nei til alt sosialt samver og alle formar for møte frå skulestart og ut august. Eg forstår korfor ho gjorde det for å seia det slik, men sjølv har eg vore så heldig å få med litt anna og.

I går feira me at yngstebarnet fylde to. Gebursdagsbarnet var som ei solstråle og tok forundra i mot alle pakkane og all merksemda som ho nok ikkje heilt forstod grunnen til. Ved hjelp av ei meir rutinert storesyster fekk ho av gavepapiret, oia seg over kor fint alt saman var og bles ut lysa på opptil fleire kaker. Ho skal feirast i fleire rundar, men sidan morfaren til jubilanten skal ut og reisa veldig snart måtte me passa på å eta kakene før han hadde reist. Tida med små barn rundt seg går ufatteleg fort. Det er rart at ho er to år alt, det vesle koronabarnet vårt som nesten ikkje visste at verda eksisterte utanfor barnevogna og nokre ganske få stover.

I dag har eg gått ein tur i augustregn og registrert med eit visst vemod at blada på trea så smått har begynt å skifta farge og at det har begynt å visna litt i grøftene. Sta som eg er så hentar eg fram honningstemmen og fortel meg sjølv at det framleis er sommar i nesten ei veke til, og etterpå er det veldig tidlig på hausten i nokre veker, og det kan vera omtrent det same som sommar. Om ei vekes tid kan eg forsiktig begynna å kviskra meg sjølv i øyret at hausten og er ei veldig fin tid, men det er eg ikkje heilt klar for endå.

Ha ein framleis fin seinsommar, alle saman.

Heidi

Om å avslutta ein sommarferie

«Jeg har drømt at jeg seilte mot evigheten, og at en kveld i august var den første, besynderlig duse kjenning av land».

Einar Skjæråsen

*

Skuleferien for lærarar fekk ei fin og verdig avslutning med ein sykkeltur i det finaste seinsommarveret som tenkjast kan. Me tok ferge frå Finnøy til Helgøy, og frå der via mange bruer sykla me Sjernarøyrunden over fleire av Sjernarøyane. Det var så fint. Terrenget var meir kupert enn eg hadde trudd, så eg må innrømma at eg var takknemleg for litt batterihjelp i dei mange motbakkane. «Dokker juksar, dokker har moootooor,» vart det muntert ropt til oss fleire gonger når me trakka oss forbi medsyklistar som måtte leia i dei brattaste motane. Nokre plassar var det så vidt me kom oss opp sjølv på første gir med elsykkel, så litt trim vart det då på oss elektrifiserte og.

Me sykla gjennom Alfred Hauge sitt barndomsrike og eit landskap han har skrive mykje om som vaksen. Det minde meg om kor begeistra eg var for Alfred Hauge sine bøker i si tid. For sånn rundt rekna førti år sidan slukte eg alt eg kom over, og ein del år seinare las eg sjølvbiografiane hans med stor interesse. Eg trur eg må ordna meg eit gjensyn av bøkene. Eg har sett med andre bøker at ein skifter synsvinkel på ein del ting når ein les frå eit anna utkikkspunkt i livet.

Røsslyngen blømde allereie vemodig vakkert i rosalilla og raunbæra raudnar på trea. Framleis bugnar det av markblomar, og lukter av høy og slått gras og jord tok meg tilbake til barndomen. Frodige naturlandskap og havet rundt på alle kantar, dette er verkeleg ein tur eg kan anbefala. Eg torer nesten å påstå at når veret verkeleg slår til i august, så er det ikkje mange stadar det er vakrare enn i heimfylket mitt, Rogaland.

Den siste veka med ferie har vore fin. Sunniva kom heim sist helg, og med det fulgte mykje familietid med Stavangertur, spelekveld og stor familiemiddag. På laurdagen rakk me og å feira Torhild sin 60-årsdag og koronaforsinka feiring av Per Magne og av deira felles 40-års bryllupsdag.

Eg har og fått hkelpa Torun med og bera ut mor hennar sine eignedelar frå sjukeheimen der ho budde den siste delen av livet sitt. «Sorgen og gleden de vandrer til hope», det siste vart understreka av at Torun vart mormor for andre gong så å seia samtidig med at mor hennar pusta ut for aller siste gongen.

Og elles har me plukks rips og stikkelsbær og ete lapskaus heime hos mor og far, sett Elvis-filmen på kino og feira Gunnar sin gebursdag med kaker og kaffi i hagen hans. Gode greier alt saman.

Nå får eg og tusen andre lærarar stramma oss opp, spissa blyantane våre og gjera oss klare til dåd. Det blir nok fint det og. Til hest, Napoleon, og til rors Columbus.

Heidi

Pilgrimar i sommarregn

I går fekk eg lov til å reisa ned til den gamle Orrekyrkja for å lesa dikt for pilgrimar som er på vandring langs jærkysten. Det er alltid spesielt å koma inn der. For meg er det spesielt at det var her Ingrid gifta seg for fem år sidan. Fordi Oddvar er frå Orre fekk dei lov til å bruka denne gamle kyrkja som ikkje er så mykje i bruk lenger. Det er og spesielt at ho ligg rett i havgapet omgitt av jærsk natur og kultur på alle kantar. Sidan oldefaren min kom frå Erga, går eg ut frå at mange av mine forfedre er blitt døypte, konfirmerte og gifte her.

Dette med pilgrimsvandring synest eg og er veldig fint. Kanskje eg melder meg på denne årlege turen ein gong, men då må eg vera såpass trent at eg veit at eg orkar å gå fleire mil til dagen mange dagar i strekk i eit tempo som gjer at eg ikkje er den alle må venta på heile tida.

Me fekk i alle fall vera med på ei kort pilgrimsmesse med nattverd, og eg las salmer og dikt med godt tonefylgje frå ein organist.
På måndag regna det noko heilt forferdeleg heile dagen, og eg tenkte på dei som var ute og vandra. Enten dei var rogalendingar som til ei viss grad er vane med slikt eller langvegsfarande som i beste fall opplevde det som litt eksotisk fekk dei frykteleg mykje ver den dagen. Av og til går det ikkje ein gong an å kle regnet ute med gode regnklær, og det trur eg dei opplevde på ferda si langs havet.

Eg bestemte meg derfor for å leita fram den gamle songen eg har skrive om å stå ute og bli våt i sommarregn, slik at eg kunne lesa teksten opp for dei som kom.

Å bare stå i sommarregn

Å bare stå i sommarregn, med håret tungt og vått,

å bare stå og vera til, og kjenna det er godt.

Når dagen angar bjørk og pors og rosmarin og jord.

og alt du veit er sommaren med song i sine spor.

*

Å bare vera sterk og fri, og levande og glad.

Å sjå at vinden leiker blidt med grøne bjørkeblad.

Å stå og frysa lite grann, men stå slik likevel.

Å vera song og liv og lengt når det er seint på kveld.

*

Å stå og kjenna dette att, du kjenner i frå før

ein annan sommar, annan song, ei anna open dør.

Ein bris, ein song, eit bølgeskvulp og varme enkle ord.

Eit anna barn som var deg sjølv, ei tåre og ei mor.

*

Å bare stå i sommarregn, med tankar og med tid,

ein seljefløytetone, og ein mygg på handa di,

ein måne bak ei sommarsky, eit skip langt ut frå land

eit gammalt eventyr du kan, ein melodi du fann.

*

Du kjenner at Gud skapte deg av mold og lengt og song,

at sommarregn og lukt av gras var noko som du trong.

Med bare bein på heilag grunn, ein sommar går forbi,

ein fløytetone stemd i moll mot sommarsjela di.

Heidi


Dette er ein tekst eg skreiv for lenge sidan, og som eg er glad i fordi eg framleis kjenner at eg har lagt noko av sjela mi inn i han. Songen vart i si tid skriven som ein del av ein korkonsert. Sigvald Tveit laga ein melodi som skulle passa som soloparti for ein vaksen songar. Eg trur det var Eir Inderhaug som i si tid framførde han aldeles nydeleg. Seinare har eg aldri høyrt han framførd, og det er jo litt trist. Eg trur kanskje melodien var ganske krevande. Eg har derfor vald å gje teksten vidare til ei som skal prøva å laga ein alternativ melodi. Heia Silje.

Den siste veka har eg fått brukt mykje tid på å skriva, og det har vore veldig fint. Dagane har stort sett vore fylde med ein kombinasjon av skriving, litt husarbeid, eit sosialt treffpunkt med barnebarn eller andre fine folk, litt strikking og ein liten gåtur ut i naturen. Slik liker eg å ha det, og det kan nok koma vel med med litt rolege dagar før det brakar laus for fullt på jobb om ikkje så veldig lenge. I dag skal eg ut og eta lunsj med syster mi, det gler eg meg til, og i kveld kjem Sunniva heim på eit lite seinsommarbesøk. Det gler eg meg og veldig til. Ha ein fin dag du som les dette og.

Heidi