Skip to content

Life is a cabaret old Tjom, so come to the cabaret…

image

Denne vesle romfararen, som er mykje mindre enn han ser ut som på biletet, står på ein blomsterkledd planet på Bekkestua og lurer på om han er på rett klode.

Eg er i alle fall på rett klode akkurat nå. Våren og lyset er her, og eg har ein ferie i miniformat der NSB har frakta meg til Bærum og godt selskap. Statsbanen gjorde jobben sin i går, med innlagd etappe med buss for tog nådde me først Kristiansand med rutemessig ankomst og var bare tjue minutt for seine til Lysaker stasjon der Eva Mari og Sunniva tok i mot meg med bil og hund. Og viss nokon meiner å lesa ein viss ironi inn i linja før denne, så er dei på viddene.

E-bokbiblioteket hengde seg opp, så bøkene eg hadde tenkt å lesa på toget hadde eg ikkje tilgang til. I staden vart det strikking, vakkert landskap gjennom vinduet, og det eg kan velgja å kalla pålagt lytting til alle samtalane som sveiv i kupeen medan eg strikka, åt vaffel og drakk kaffi. Eg liker å høyra folk snakka, og finn faktisk stor underhaldning i andre menneske sine historier frå livet. Eg har eit minstemål av “skammaved” og god oppdragelse, så historiane får bli hos meg til eg eingong skriv eit teaterstykke om samtalar på eit tog…

I dag har eg og Eva Mari nytt ein felles fridag på beste vis. Me har ete frokost med nybakt brød, drukke store mengdar kaffi, sett to filmer, gått tur, plukka lerkekvistar, vore på kafé på Bekkestua, strikka i timevis, ete fransk løksuppe, vore på garnbutikk, kjøpt låge sko til vårbruk og to svarte bukser. Innkjøpa i sist setning var noko eg har tenkt lenge at eg må koma meg til ein butikk for å få kjøpt, så det var nesten det motsatte av impulsshopping.

I morgon dukkar Leif og opp om NSB gjer jobben sin, og me skal i stort selskap i Asker for å feira at tante Kari fyller åtti år. Det trur eg blir fint. Det påståst at blåveisen blømer nå på desse kantar av verda. Kanskje eg finn nokon i løpet av helga.

Heidi

Vårtankar om livet og om kva kyrkja kanskje kunne brukast til…

image

Det er vår igjen. Me ser det på lyset, sjølv om veret er lunefullt i mars. Det skiftar frå fint solfykt vårver til iskald sur vind og snøblanda regn. Det er slik det er på denne årstida. Men ute er det mange teikn på at me går mot lysare og varmare tider.

Dagane har vore innhaldsmetta, og på grunn av lesedilla og strikkedilla er det blitt lite tid til å kosa seg med bloggskriving dei siste vekene. Det betyr ikkje at det ikkje til ei kvar tid sviv blogginnlegg i fantasien min som eg tenkjer at eg skal skriva ned når eg ein dag kjem så langt som til fri leik på tastaturet.

image

Det er nesten som på dette veggmaleriet eg knipsa eit foto av då me var på kunstinnkjøp med den kommunale kunstklubben på onsdag, fargerike og elleville figurar svingar seg rundt i tankane og vil gjerne bli tekstar.

Etter å ha høyrt tankar om skuleutvikling på dagsnytt, så har eg tankar som gjerne vil bli ein tekst om skulen. Det får mognast litt meir før eg skriv det net. I dag etter gudsteneste og sundagsskule hadde me årsmøte i kyrkjelyden. Me vart utfordra til å skriva ned tankar om visjonane for kyrkja vår på gule post-ir- lappar. Sidan det er plass til lite tekst på ein post-it-lapp, så kom det fleire tankar og ville ut. Dei kan kanskje få ein sjanse her…

Eg trur at mange har ein lengt etter ein stad å høyra heime, ein lengt etter eit mysterium å forankra livet sitt til, ein plass det er lov å stilla spørsmåla, og der svara ikkje bare kjem med to streker under. Eg trur at mange har bruk for ein plass der ein kan møta andre menneske og ha gode samtalar. Der nokon kan lytta til livshistoriane deira, både dei kvardagslege og dei store og djupe. Eg trur at alle har bruk for ein stad der dei kan lytta til
andre sine erfaringar og historiar. Eg trur at mange har bruk for ein plass der dei kan sitja i nokre timar med liva sine, tenna eit lys og be ei bøn eller tenkja litt i fred og ro.

Eg veit at høgmessa og ein del av det som foregår i kyrkja kan kjennast framand og irrelevant for mange. Eg er sjølv glad i tradisjonelle gudstenester, men ynskjer og at kyrkja skal kunna brukast til andre formål.

Nå skal me snart pussa opp kjellaretasjen i den førti år gamle arbeidskyrkja vår. Eg ynskjer meg eit rom der me kan ha ein kafeliknande stad ein gong i veka der ein kan kjøpa seg ein kopp kaffi og ein eller annan enkel form for mat. Eg tenkjer at folk kan koma og sitja der for å snakka med andre, kanskje høyra litt musikk eller noko anna som eit lite innslag i noko som stort sett skal vera program. Der skal det vera frivillige kafevertar som er klare for å snakka med folk og møta dei som er der. Det kan og vera moglegheit til å snakka aleine med eit medmenneske dersom ein har bruk for det.

Eg vil gjerne ha ei open stove og eit ope kjøkken heime der folk kan stikka innom, men eg innser at det er mange begrensningar for at det skal vera slik eg gjerne ville. Eg tenkjer at kyrkja er eit hus me eig saman og som endå fleire kunne fått glede av å bruka. Nå skal det tilføyast at aktiviteten i Brynekyrkja er kjempehøg og at veldig mange frivillige er med på å driva ulike former for frivillig arbeid. Kanskje det etterkvart blir plass til noko som liknar på det eg har beskrive og? Eg har tenkt på dette i mange år. Eg trur at dette er noko eg kunne tenkja meg å bruka tid og krefter på, men eg innser at det trengst mange fleire enn meg, og i tillegg eit eigna loka.e. Kanskje det kan vera ein slags begynnelse å skriva det ned her … Eg ynskjer at kyrkja skal vera ein plass der mange fleire enn meg kan koma for å varma seg.

image

Heidi

Ei veke i mars

Det har vore ei fin veke. Noko av det finaste var å ha Sunniva heime på oppgåveskriving frå måndag kveld til fredag morgon. Me måtte bruka kveldane så godt me kunne sidan alle var på arbeid på dagtid, det vart familiemiddag på tysdag, åttande mars- feiring i litt roleg format med mat på kjeøkkenet og kino om kvelden. Me såg filmen om afroamerikanske natodamer som havna i skuggen då historien om romkappløpet med Sovjetunionen skulle skrivast ned.

På torsdag var alle ansatte i Time kommune inviterte til storstova der me fekk mat frå Vidsyn og shov med Christine Koht. Dama er ellevill, fargerik og utruleg, og fekk trauste jærbuar til å våga seg utpå med for oss litt ukjende kommunikasjonsformer.

image

Ho meinte at det var lite som skulle til for å gje dagen eit lite løft. Bare det å koma til jobb med kjolen oppi strømpebuksa gjorde at veldig mange menneske automatisk ville koma i godt humør. Ho var ikkje snauare enn at ho demonstrerte ein del slike praktiske teknikkar for oss. Ho fortalde og om den gongen ho var på slankekur og vart så sur og sjølvopptatt av det at ho kom fram til at ho veldig fort måtte eta seg opp i vekt att for å vera eit menneske ein kunne bli glad av å vera i lag med. Dersom nokon trong tips til korleis ein raskast mogleg skulle legga på seg, så var ein av metodane å ha ein 200 grams sjokolade på nattbordet slik at ein kunne få i seg mest mogleg kalorier om ein vakna om natta. Oppfordringa til alle i Time kommune var å vera rausare, meir fargerik og litt mindre sjølvhøgtidelege. Slike tips kan me godt ta med oss vidare.

Ein av dei store opplevingane denne veka var konsertane med songskattane som og fann stad på torsdag. Elevane våre i fjerde klasse har øvd inn store mengdar tekst og kunne mange songar av Margrethe Munthe, Alf Prøysen, Torbjørn Egner og Inger Hagerup utanåt. Med fantastiske musikarar, som var ansette i kulturskulen, og innlagde små dramasnuttar, så vart det ei flott oppleving. Å sjå meir enn hundre ungar, kledde i gammaldagse klede synga av full hals gjer ein glad på grensa til det sentimentale, og me var stolte av elevane våre soom var blitt så flinke. Ein av songane “Dukkemor/ Å jeg strever så med mine små du”, viser tydeleg at Margrethe Munthe levde i ein annan tidsalder kva barneoppdragelese angår. Ei lita jente syng om dukkene sine:

” Og så er den minste ikke snill du,
hun vil slettes ikke ligge still du,
tenker lille Lise må få litt av riset,
for jeg skjønner nok at det må til du.
Mine små du, pleier få du,
og jeg synest at det hjelper så du…”

Det var ein grei anledning til å fortelja barna om barneoppdragelse før og nå, og at nå er det heilt utan unntak forbode å slå barn her i landet. Verda går framover på nokre felt i alle fall.

Nå i helga har eg hatt besøk av opptil fleire kjekke damer, eg har skrive dikt og hadde planar om å skriva mange gjennomtenkte blogginnlegg. I staden for det siste har eg fortapt meg i lesinga. Eg har lese “Land ingen har sett” av Edvard Hoem og er nå halvvegs i den siste boka i serien til Elena Ferrante, “Historia om det tapte barnet”. Begge bøkene kan anbefalast.

Strikking har det og blitt mykje av. Når eg først set i gang kan det bli reine manien så lenge det varer. I dag har eg og hatt sundagsskule. Teksten var om då profeten Elia gøymde seg oppi fjella fordi han vart forfulgt. Gud hadde lova å koma til han, det kom ein  storm, men Gud var ikkje i stormen, det kom eit jordskjelv, men Gud var ikkje i jordskjelvet. Det kom ein brann, men Gud var ikkje i brannen. Gud var i stillheten etterpå.

Eg synest det er så fint uttrykt. Ein Gud som finst i stillheten.

Eg har mykje eg har lyst til å skriva om, men det får rekka for i dag. Ha ei god ny veke, alle saman.

Heidi

Tidleg vår på Jæren

imageto

Det er fint heime og, når våren kjem stiltrande, først kjem han mest umerkeleg, men lyset er ikkje til å ta feil av. Dei første blomane blømer blygt i beda framfor husa. Ryktet går om at dei første vipene er registrerte på Jæren, sjølv har eg ikkje sett dei, men eg ser fram til møtet. I går var eg og Torun ute og gjekk lang tur i Sandtangen. Medan me stod på Midtgardsormen, den lange gangbrua over Frøylandsvatnet, kom det me er nokså sikre på var ein flokk med grågås.  Me såg andrikar av ulik rase utføra små rituale for å gjera seg attraktive for endene. Torun har blitt veldig interessert i fuglar og forklarte meg litt om det me såg av strekkjing av hals og utspenning av venger. Me høyrde kvitring og fuglesong av ulikt slag, og meinte å kunna ana det fiolette sløret som kjem over bjørkene når dei skyt knoppar. Det er og kjekt å sjå at det ikkje er mørkt før klokka nærmar seg sju om kvelden.

Det er fint med vinterferie heime i eige hus og. Me har fått gjort slikt som me har hatt lyst til lenge, invitert naboar på kveldsmat, servert forsinka fastelavnsbollar til familien, bakt brød og rundstykke, utforska nye vegetarrettar, lese bøker og strikka til det verker i akslene. Det siste får eg forresten skriva i eg- form. Han eg deler hus med har ikkje gripe til strikkepinnane. Eg og Ingrid har gått turar nesten kvar dag. I dag var me nede på stranda og gjekk ein tur, for eg kjende at for min del var det litt for lenge sidan sist eg var der.

image

I dag gjekk høgvatnet så langt opp på Refsnesstranda at både eg og Ingrid opplevde at joggeskoa me optimistisk hadde teke på føtene vart gjennomvåte etter møte med nærgåande bølgjer. Ei fin og stor fjør låg klar til å skriva hemmelege dikt i sanden mellom avtrykk etter hundepotar, men det får venta til ein dag me er tørrskodde…
Eg har fått fred og ro til å jobba med eit par skriveoppdrag eg har teke på meg, og til å jobba med dei 200-300 dikta eg har liggjande som råmateriale. Eg håpar eg og Leif er klare med ei ny fellesbok til hausten.

Sekretæren min er alltid klar til skrivearbeid, og let seg rett og slett ikkje avvisa, sjølv når eg prøver å seia i frå om at eg godt kan jobba litt på eiga hand. Det hender ho både viskar vekk ting eg har skrive, og skriv seg eit og anna ord på eiga hand. Det er viss ikkje mi sterke side å avvisa nokon, ho tek rett og slett ikkje eit hint…

Som med alt anna arbeid med og utan katt… Ting Tar Tid. Og tida får eg bare finna meg i å ta til hjelp. Det er ei velsigning å ha så mykje arbeid eg har lyst til å utføra… Kanskje eg kjem med små smakebitar her etterkvart. Nå er det laurdagskvelden ser eg. Det kan tenkjast at eg rett og slett skal avslutta arbeidsdagen. God helg, alle saman.

Heidi

Berlin sett heimefrå

image

Så er me trygt heime att og vel så det. Turen har fått synka litt, og me har fått eit par dagar heime. Då me sjekka ut av hotelllet kjende eg at denne byen ville eg helst ha vore lenger i, og Heidi og Per Inge har eg lyst til å reisa meir saman med. Det er fine tankar å reisa heim med. Siste kvelden var me på jazzkonsert i ei bakgate litt i utkanten av det meste. Det var ein stad der unge lovande jazzmusikarar spelte gratis kvar sundag for å få spelt, og for å få vist seg fram. Det vart teke opp “kollekt” i ein av pausane, slik at dei skulle ha litt igjen for det. Gjengen over, med  Anna på piano og Gabriel på trompet spelte i meir enn to timar. Dei framførde musikk dei hadde laga sjølv, det var veldig fint å få høyra på. I det litt nedslitte konsertlokalet, organisert som kafe, selde dei ulike drikkevarer, ostetallerkenar og peanøtter. Lokalet var fullt, publikum lytta oppmerksomt og stemninga var god. Utruleg kva ein kan finna via google og fri tilgang til alle banar og bussar med ein firedagars billett…

image

På laurdagskvelden var me på konsert med Berlinfilharmonikarane. Bare konsertlokalet i seg sjølv var ei oppleving. Det minna meg litt opp operaen i Oslo, men eg trur det var endå større. Den største konsertsalen var innreda med ulike balkongar og seksjonar rindt ein stor scene i midten. Kanskje det går an å sjå det å biletet. Det geniale med måten romet var organisert på, var at veldig mange menneske kunne sitja slik at dei såg godt. Det er ikkje så ofte eg er på stadar der dei seil kanapear i baren, så det måtte me smaka på.

Det er heller ikkje ofte eg er på så stilfulle konsertar. Bare det å studera orkestermedlemmane er underhaldning i seg sjølv. På det meste hadde dei åtte kontrabassar og to harper på scenen. Programmet var Beethoven, Strauss og ein amerikansk Baker eg ikkje hadde høyrd om før. Dette har eg og Leif aldri prioritert å gjera før når me er ute og reiser, men det gav definitivt meirsmak.

Deler av sundagen brukte me på kunstmarknad på eit torg like ved det store kunstmuseet. Det var mykje fint der som eg hadde veldig lyst til å fotografera, men dei fleste kunstnarane tillot ikkje den slags. Det har kanskje med redselen for å bli kopiert å gjera. Eg spurde ein biletkunstnar om å få lov til å fotografera for å hugsa bileta, men vart ganske bryskt og kontant avvist. Han sa at det var ein prinsippsak og ingenting å diskutera, så då var det bare å godta at slik var det.

image

Dei bydelane me var mest i, i gamle Austberlin, er slike område som barna våre ville kalla hipsterstrøk. Det krydde av små kafeaar, vintagebutikkar, bruktbutikkar, veganarbutikkar og bakeri som reklamerte med at varene deira var økologiske og biologisk forsvarlege utan tilsetningsstoff. Unntaket var ein kafe ved sida av hotellet der dei hadde ein stor plakat som fortalde at her serverte dei ikkje veganarmat…

Det å besøkja byar som Berlin, fortel meg at verda på mange måtar er på veg inn i nye trendar og nye tidsepokar, me merkar det bare ikkje alltid så godt på Bryne. Sidan det var fastelavnssundag hadde damene blant oss bestemt at me skulle drikka sundagskaffi på ein kafe eller eit konditori og eta boller eller kaker. Det viste seg at mange hadde same ideen som oss ein sundag ettermiddag. Dei heimlege krembollane såg me lite til, men det bugna av kaker. Dei første plassane me forsøkte var overfylde, men så fant me eit koseleg lite konditori der det var bord til oss. Eg bestilte ein cappuccino, dei spurte kva slags mjølk eg ville ha i.  Då eg sa “vanleg mjølk”, forklarte dei søte jentene som dreiv staden tålmodig at dette var ein veganarkafé, så det hadde dei ikkje. Derimot kunne eg velgja mellom mandelmjølk, havremjølk og soyamjølk. Eg gjekk for havremjølk og det smakte heilt ok…

Kakene var små kunstverk og laga heilt utan animalske element… Dei smakte godt. Dei små `bæra” på kunstverket til høgre er granateplefrø. Berlin sett både derifrå og heimefrå er ein fantastisk by. Ein veldig fin ting er og at det faktisk er ganske så mogleg å reisa dit med tog, om ein bare tek seg litt tid.

PS: Flyturen heim var heilt utan komplikasjonar.

Heidi

Galleri

Å vera menneske

 

Å vera menneske inneber og det å tilhøyra ein flokk og å ha kollektive meiningar. Det er lett å tenkja at me er individ, men meir enn noko er me nok fødde til å stå saman. Me blir fødde og sosialiserte inn i samfunn og tankemønster. I Berlin kjem dette ekstra klart til syne. Eit utarma og nedbøyd folk skal leva vidare. Aust og vest deler byen. DDR blir oppretta og to ulike ideologiar og politiske system fører til bygginga av ein mur.

Dette er ei historie nokre av oss e vaksne opp med, som barn fekk me høyra at Brrlinmuren ville stå for evig, og så hugsar me dagane i 1989 då me storøygde såg muren falla på fjernsynsskjermen. I dag har me vore på DDR- museet og sett det som nesten allereie er ei utruleg historie. Historia om det kommunistiske idealsamfunnet som var tenkt å vera godt for menneska, men som vart så forferdeleg feil. Eg gjer meg mange tankar. Eg har vore på museet før og anbefaler det veldig til andre reisande.

image

Framleis har nokon lyst til å byggja murar. Eg synest det er håp i det som har skjedd i Berlin.

Heidi

Rottene på Alexanderplatz og andre inntrykk

 

I går kveld kom Heidi og Per Inge, og så var me eit reisefylgje på fire. Me åt middag saman på den italienske restauranten me prøvde ut kvelden før, der dei hadde så gode pizzabotnar og brød, og der det var lov å skriva på veggene.

Etterpå la me ut på sein kveldsvandring i hjartet av tidlegare Austberlin. Det var relativt roleg ute til fredagskveld å vera. Då me kom til Alexanderplatz sprang det plutseleg ei velfødd rotte rett framfor oss, og mindre enn ti minutt seinare møtte me ei til. Det seiest jo at i storbyar er det like mange rotter som menneske, men det er lenge sidan ei av dei gav seg til kjenne for meg.

I dag inntok me frokosten på eit lite bakeri like ved hotellet, så gjekk me mot Alexanderplatz igjen, denne gongen i sol og dagslys. Etter eit par kvartal gjekk me innom ein liten kunstbutikk. Der hadde dei mellom anna ein serie trykk med personar med hundeansikt. Eg syntest at boksaren over var så uttrykksfull, han minner meg om fleire eg har vore ” på kryss og tvers av”…

Det er mykje rart å sjå i store byar og ikkje alltid like lett å orientera seg. Me tenkte oss til Brandenburger Tor. Då me kom på undergrunnsbanen sa dei at me heller burde ta S- Bahn, togbanen som går på bruer over bakkenivå, då me kom dit sa dei at det einaste fornuftige var å ta bussen, så gjekk me til ein busshaldeplass der bussen aldri kom, så fekk me vita at det var fordi ein del av bussruta var stengd på grunn av ein demonstrasjon. Så vart det S-Bahn likevel, og fram kom me…

Nå må eg gjera meg klar for ein ny etappe. Framhald fylgjer .

Heidi