Gå til innhald

Å pakka jula vekk

img_20190104_235307_355

Eg må bare innrømma det. Det gjer vondt å pakka jula vekk. Eg innser at det var gode grunnar til å gjera det nå; Juletreet har begynt å få tørre bleike nåler, i morgon samlar speidarane inn juletre i gata vår, jula er over, eg deler hus med allergikarar, me er mange som bur her akkurat nå, og golvplassen kan trengast til andre ting enn eit overtidig juletre…

Likevel, eg har prøvd meg med litt barnslege strategiar for å halda på julekosen litt lenger, og irritert meg litt over at speidarane, som eg for alt i verda gjerne vil støtta kombinert med at dei befrir oss frå å ha eit juletreskjelett på verandaen til langt ut i mai, ikkje kjem om ei veke i staden for i morgon. Eg har og nevnt for dei eg deler hus med at mange etter gammal skikk held på at det er jul til tjuandedagen…

Lenge tenkte eg at sjølv om juletreet for, så kunne me halda ei vekes tid på det andre, men plutseleg var stova full av plastboksar til oppbevaring av julepynt, og min ellers eiegode mann var i ferd med å samla inn englar i heile stova for å leggja dei oppi… Eg ende med å måtta resignera, innvendig høyrde eg for meg setningen frå ein tidlegare populær song: «Everything comes to an end.»

Eg er ikkje mellom dei som likar at ting har ein ende. Eg vil helst få lov til å velgja sjølv kva eg vil skal avsluttast, og det er for å vera ærleg ikkje så mykje. For meg er det ei velsigning at det går an å vera gift med den same mannen og halda på den same jobben heilt til ein blir sparka eller boren ut. Eg har framleis ei venninne eg har hatt sidan før eg begynte på skulen, og barndomsvenninnene frå barneskulen ville eg ikkje drøyma om å ikkje halda kontakten med. Og så er det jula, eg er jo ikkje ferdig med jula…

Eg sørger over at eg ikkje fekk endå fleire kveldar der med familie og gode venner og levande lys og røykelse, varm gløgg, juletre og adventstjerner i vindauga. Eg snakkar strengt til meg sjølv om minner meg om kva Henning Sommerro skriv i Vårsøg. «Når hausten kjæm, og kvardagslivet venta, da ska e takk for sommarn som e fekk». Slik er det sjølvsagt med juler og. Flinke og takknemlege vaksne takkar for jula dei fekk i staden for å sørgja over at ho er forbi…

Det må innrømmast at ein del av julepynten aldri rakk å bli funnen fram fordi det er blitt så mykje av han. Det skal og innrømmast at i kveld vart det kasta eit par gebrekkelege nissar og englar frå den tida eg hadde barn i barneskulen, fordi desse var så herja med at eg ikkje har teke dei fram dei siste åra. Nå er det tomt for dorullenglar og skeivklipte glanspapirlenker i julekassane våre, men kanskje det kjem nye etterkvart…

Då han eg deler livet med foreslo å kasta mykje meir, var eg slem nok til å halda opp ein avskalla gipsnisse med gapande munn frå hans eigen barndomsheim. Kanskje me skulle kasta den? Det skulle me ikkje… -Det er utruleg kor sentimentale fleire enn meg blir med gjenstandar som har fulgt oss gjennom heile vårt juleliv, og som objektivt sett ikkje har nokon estetisk verdi lenger, dersom dei då nokon gong har hatt det…

Det hender at eg smiler litt av desse rare rituala me utfører. Ei dame med sans for humor sa at mykje av julefeiringa er ei blanding av teater og realityshow. Det har ho sjølvsagt litt rett i, og eg trur at rituale er ganske viktig for menneske. «Same prosedure as last year», dei fleste av oss finn ei viss glede i det. Kanskje fordi både jula, påsken og 17.mai heng i oss frå me var veldig små og har i seg spor av den magien og mystikken eit lite barn opplever ved dagar og tider som er heilt annleis.

Nå er jula pakka vekk, og eg sit her og skriv og lyttar til Jul i P2 på podcast… Eg må jo sørgja for å få med meg alle episodane før jula er over. Eg trøyster meg med at ting lett kan gå bra. Det kan veldig godt vera at me er her alle saman neste år når jula skal pakkast ut og vera ny og ubrukt. «Viss ingen går i fella, men passar seg for den, skal alle om et år få feire jul igjen…» Og nå er juledukane etter svigermor, julekulene til bestemor og dei førti år gamle papirserviettane i hard papir som svigermor aldri fekk brukt opp, pakka fint ned og klare til då, saman med dei raude julelysa me aldri fekk brent og adventserviettane som var til overs pakka og klare til då.

Så får eg trøysta meg med at artsmangfaldet mellom oss menneske er så stort at nokon sikkert har kjend stor glede ved å pakka jula vekk. Det unnar eg dei…

På biletet øverst kan de sjå kor tom ei stove blir når julepynten er pakka vekk og dei to yngste har reist tilbake til Oslo…

Heidi

Godt år !

rhdr

rhdr

I går tok me oss tid til å høyra kongen sin nyttårstale. Han innleia talen me å sitera frå ordspråka i bibelen:»Bevar ditt hjerte framfor alt, for livet utgår frå det.» Det var omtrent slik eg ville begynt min eigen nyttårstale dersom eg var invitert til å halda ein slik. Her på bloggen min, kan eg halda så mange talar eg bare vil, så her kjem det ein for dei som har lyst til å lytta eller snarare lesa.

Eg følte meg nesten litt på lag md kong Harald. Dei siste diktbøkene mine «Ta heller med deg hjertet ditt», og «Eg høyrer heime i livet», handlar om sånn omtrent akkurat dette. Eg veit jo at kongen har gode hjelparar når det gjeld taleskriving, men eg er likevel sikker på at det han seier i denne den viktigste talen i året, er det som ligg han på hjartet. Det gjer sjølvsagt ikkje kongen til ein mindre klok mann at han helsar spesielt til alle lærarar, helsearbeidarar og alle andre som gjer sitt beste for at andre menneske skal føla seg sett og ha det bra.

I talar er det både lov og god skikk å sitera andre. Derfor vil eg først sitera mi kloke venninne Gunn Olufsen som skriv i nyttårshelsinga si: «Ha det gildt og vær gilde med hverandre». Så klokt og enkelt kan det seiast på den jordnære gode jærske måten. Ulf Ludvigsen skriv i si helsing at det er håp for verda så lenge dei aller fleste menneske vil kvarandre vel. Det er eg veldig enig i.

Det er lett å tenkja seg livet som eit rotterace der dei sterkaste overlever og det gjeld å trø kvarandre ned for sjølv å koma seg fram. Ofte blir der framstilt omtrent slik i mediabiletet, det meste er farleg, og det er mange onde menneske der ute. I mitt hovud er ingen menneske bare onde eller bare gode, likevel ser eg ofte spor av det gode. Eg ser menneske som iler til for å hjelpa, trøysta og støtta kvarandre, eg ser menneske som gjerne vil gjera sitt til at det felles livet vårt her på jorda skal bli best mogleg for dei fleste.

Det store spørsmålet er korleis me skal organisera oss best mogleg for å gjera verda betre. Mennesket er flokkdyr, men som alle flokkdyr har me lett for å skilja mellom vår eigen flokk og andre flokkar. Me treng nokon å meina, tenkja og tru saman med, og har det som nesten kan virka som eit instinkt for å frykta andre flokkar som trur, tenkjer og meiner annleis enn oss, og byggja fiendebilete. Måtte Gud og alle gode krefter hjelpa oss å bryta ned murar i staden for å byggja dei.

Kongen snakka om dei små tinga, korleis smil, vennlege ord og gode blikk kan vera med på å løfta det gode opp for andre menneske. Det har eg stor tru på. Eg håpar me i året som kjem kan vera flinke til desse små og utruleg viktige handlingane som ein kanskje kunne kalla kvardagssolidaritet. Eg håpar og at me saman kan tenkja dei store tankane og dei lange linjene. Korleis tek me vare på jorda? Korleis skapar me ei meir rettferdig verd? Kva må me vera villige til å gje slepp på i vår flokk for at andre flokkar skal nyta godt av ei meir rettferdig fordeling.

Medan eg skriv dette er eg barnevakt for det vesle barnebarnet mitt som søv den første føremiddagskvilen sin dette året. Ho møter livet med blind tillit og blir like overraska kvar gong det skjer ting ho ikkje hadde sett for seg. Det å snubla og detta får henne til å hyla ut i overrasking over at slikt kan skje. Eg veit at denne graden av tillit ikkje er noko me i same grad ber med oss resten av livet, men eg ynskjer henne mest av alt eit liv i tillit til livet og til andre menneske. Eit liv der ho blir boren til ho blir i stand til å bera seg sjølv og andre menneske. I denne improviserte nyårstalen må eg ta med noko som er noko av det aller viktigste for meg. Kanskje eg er yrkesskada etter 33 år i skulen, men det får så vera… Hald auga vidopne for alle barn enten det er barnebarn, eigne barn, venner av barn du kjenner, naboungar eller ungar du møter på bussen. Det går sikkert an å oppdra eit barn utan ein landsby i ryggen, men for ein del barn er det som bergar dei at nokon utanfor familien, same kven det er, er klare til å sjå dei, respektera dei og elska dei. Eg har sett ein tendens til at det er meir og meir nærliggande for folk å tenkja «mitt barn» i ein flokk av andre individ. Eg trur me som samfunn er veldig tente med at alle tenkjer «våre barn» både om barna i ein klasse, i ei gate og i eit lokalsamfunn.

nfd

nfd

Denne fantastiske kaka som Gunnar bakte til nyttårsfesten i går får stå som eit symbol på oppsummeringa av orda mine. Ha det gildt, ver gilde med kvarandre, og måtte me alle bli meir innstilde på å dela.

Heidi

Romjul

<em>IMG_20181229_000117_916

Då eg eit par veker før jul var ute på julehandel i lag med Odd Christian, kjøpte eg ein gave til meg sjølv som eg ikkje har hatt tid til å forhalda meg til før i dag. Det var ein eigenarta variant av sjangeren julehefte som såg slik ut:

IMG_20181228_235822_881

Tittelen «Rein poesi» appellerte sjølvsagt til meg. Biletet øverst i innlegget er ein av til- og- frå- lappane som fulgte med. På innsida av juleheftet kom dei med fylgjande programerklæring:


Dette juleheftet er til alle dem som ikke fikk til kalendergavene i år heller. Til dem som brenner ribba, aldri helt finner takten, ble for full på julebordet i år igjen …»

Eg kan forsikra dei som måtte lura om at eg ikkje vart full på julebordet, men eg kan absolutt tenkjast å vera mellom dei som kan tenkjast å brenna ribba.
Ellen Wisløff som har skrive forordet skriv vidare at ho i fjor fekk ideen til eit mollstemd julehefte, og at ho fekk Aschehoug forlag med på tanken.

Ho avsluttar med fylgjande avsnitt:

Og hvis juledrømmen krasjer for mye med livet sjær, skal jeg tenke: Det er bare jul. Og så lar jeg støvet ligge, tenner et stearinlys, og leser Ruth Lillegravens tekst:

«og så, trass alt det skitne og skakke
og skeive, vil det være jul igjen

slik det blir jul til sist

uansett».

IMG_20181228_235930_195

I kveld fekk eg altså tid til å fordjupa meg i dette bladet. Det var fint. Det er mange fine tekstar der som eg gjerne skulle sitera, mellom anna «Når nettene blir litt for lange» av Helge Torvund og «God jul til jula» av Gro Dahle. Det får eventuelt bli ein annan gong…

IMG_20181229_000240_206

Dette juleheftet fekk eg av Torhild nokre veker før jul. Det fekk eg og lese i kveld. Her og står det mykje fint.

Og framleis skal eg halda litt på jula, den på sin måte sjarmerande, litt skakke og halvpolerte jula i heimen min som aldri blir heilt som den i kulørte juleblad.

IMG_20181227_181957_312

Men som er fin likevel. I dag stod me tidleg opp for å senda Sunniva tilbake med toget, men det viste seg at ho hadde gjort ein feil då ho kjøpte billetten slik at det ende med ein ekstra føremiddag på Bryne og ein flytur heim. Ein ekstra føremiddag var jo ekstra bonus for dei av oss som helst vil halda lengst mogleg på julegjestene. For å sitera eit kjærleiksdikt: «Vi skilles så ofte, vi møtes så sjelden…» Men her skal det ikkje klagast. Det er velsigna fint å få julegjester, og ein av dei har me framleis buande.

IMG_20181227_095501_424

Og ganske mykje kom eg då i mål med før jul. Eit av prosjekta var dokka til barnebarnet.

IMG_20181228_120604_581

I morgon flyttar ein liten familie inn hos oss og skal bu her under ombygginga av huset sitt. Då eg var liten budde eg i eit hus med mor og far og lillebror, bestemor og morfar og tre onklar. Nå skal me prøva oss på litt av det same ei stund. Eg reknar med det vil by på både store gleder og på nokre utfordringar me nok skal finna ut av.

mde

mde

I dag har eg delvis sitte klistra og sett sjakk på fjernsynet. Det er merkeleg at det skal vera så spennande sjølv om eg ikkje har spelt eit einaste parti sjakk i heile mitt liv, og ikkje ein gong er sikker på systemet av flytting av brikker. I tillegg har eg fått med meg Howards End og minnekonserten for Kim Larsen. Eg ser vanlegvis lite fjernsyn og kosar meg med å ha tid til det.

Så må ein jo eta opp mat ein vanlegvis ikkje har i huset. I mitt tilfelle lefser og jærgome, strengt tatt handla inn mest til meg sjølv på gardsutsaleg på veg til Sandnes. Det minkar i kakeboksar og skålene med riskrem og moltekrem er tome. Snart er me tilbake til langt sunnare kvardagsmat, og det er sikkert det beste. Nå skal me likevel nyta resten av ferien og tenkja gode tankar for året som snart skal koma. Nokre bøner kjem og vel med i ei verd som vaklar sin skeive gang gjennom tider som skal koma og henrulla.

Alle har me ting me fryktar og ting me engstar oss for. Heldigvis har og dei fleste av oss håpet om at det gode skal skje, og at det gode skal få større plass i verda. Ein del av oss har til og med ei utprega og optimistisk tru på det gode. Sjølv må eg innrømma at eg trudde verda var på veg til å bli meir human og rettferdig. At menneskeheita hadde blitt meir sivilisert og at menneskeverd, menneskerettar og humane verdiar var noko som automatisk kom til å prega verda meir og meir framover.

Framleis vil eg gjerne tru det, men det har gått opp for meg at det kanskje likevel ikkje er ein naturlov at ting kjem til å bli betre for alle menneske på jorda. Kanskje er det slik at me må bruka vår eigen stemme og ropa så høgt me kan at me vil verna menneskeverdet og livet på jorda, og at me vil jobba for ei meir rettferdig verd sjølv om det kjem til å kosta oss privilegier me ikkje så gjerne vil gje slepp på? Eg kjenner at eg allereie er i ferd med å prøva ut stemmestyrken min.

Og eg ynskjer av heile meg eit godt år for alle som les dette. Måtte det gode skje og skje.

Heidi

Jul 2018

IMG_20181226_225101_333

Det er blitt kveld andre juledag, og sjølve juledagane er snart til endes. Symptomatisk nok spring eg litt bak dei fleste andre. Nå i kveld har eg fått rydda unna innpakningspapir og band og andre veldig siste-innspurt-relaterte remedier, og eg har akkurat klart å finna dei små gyngehestane til å henga på juletreet, det eine duftlyset med julelukt og den vesle figuren med ein liten trommeslager frå dronningens garde som sit på tromma si. Alt saman kjøpte eg i København i november og eg har ikkje klart å finna det att før nå. Eg hadde til og med gløymt at det var gyngehestar det var, eg hugsa bare at det var dansk julepynt frå Illums bolighus. Nå har eg hengt det fint på treet mitt, vel vitande om at dei som pynta sitt tre i begynnelsen av desember, snart skal begynna å plukka pynten av, det er godt me er ulike…

IMG_20181226_224752_538

rhdr

rhdr

Nå sit eg her og er godt fornøgd med at ryddinga til jul nesten er fullført… Eg høyrer på verdibørsen på opptak på P2 og kosar meg med litt aleinetid. Framfor meg på bordet har eg ei bunke fine julehefte som eg kanskje snart får tid til å lesa i.

Det å organisera jul er teambuilding på høgt nivå. Det er mykje som kan gå gale, og dei meste småtinga som gjer akkurat det blir heldigvis fort gløymt. Det er mykje som skal klaffa. For eksempel skal ein få juletreet til å stå oppreist i foten sin, ein skal ha middagen klar til gjestene kjem og hugsa kor ein har lagt alle gavane ein har kjøpt inn. Eg er glad eg aldri har kasta meg på bølgja om open kjøkkenløysing. Korleis alle andre får til å halda det ryddig rundt seg når dei lagar mat, er meg ei stor gåte.

I store trekk kom me faktisk i mål. Huset var pynta då eg la meg vesle julafta og dagen etter kom store og små barn og barnebarn og fann julestrømpene sine som framleis heng att frå barndomen. Dei av oss som hadde tenkt seg i kyrkja nådde gudstenesten. Det var vakkert og fint. Eg gløymde bare att eit skjerf, det finn eg nok att neste gong eg er i kyrkja. Om det er der votten min ligg er vel tvilsamt, men eg har eit håp om å finna igjen den og. Pinnekjøtet var passe kokt og steikt og passe utvatna, og kålrabistappa som hadde ein suppeaktig konsistens etter eit forsøk med bruk av stavmiksar, smakte godt. Det sterkt forkjøla barnebarnet i kjole inspirert av det usynlege barnet i Mummidalen åt julemiddag med stor matlyst og kvitra som ei lita lerke då ho fekk vera med og opna pakkar. Det var veldig triveleg å feira julekvelden med alle «barna» våre rundt oss. Det er ikkje mange ting eg liker så godt som å få bruka litt tid med «ungane» mine. Eit barnebarn på toppen er sjølvsagt rein fryd og bonus.

Ei kritisk etappe av julefeiringa er overgangen frå ein sein julekveld med alt av rot det fører med seg til å arrangera familieselskap relativt tidleg første juledag. Når nye rettar skal tryllast fram, bordet dekkast, rotet ryddast vekk og alt ordnast til er det godt med litt assistanse. I dette tilfellet kom hjelpa både frå generasjonen over og under, mor og far kom heldigvis litt tidlegare og hadde med seg deler av maten. Hjelpa deira kom vel med og alt var nokonlunde i orden då dei siste gjestene kom, og eg trur at alle hadde det fint.

I dag, andre juledag var det sein frokost og hurtigsjakk og kø på bada då eg skulle stellast i stand til dagens juleselskap hos syster og svoger. Det krevest god kondis for ei intens jul med storfamilien, sjølv er eg laga slik at eg nyt å ha mange folk rundt meg nesten heile tida. Eg er takknemleg for å kunna feira jul med fire generasjonar. I morgon er det ingen selskap for min del, eg ser for meg ein roleg dag med besøk av mitt eldste og einaste barnebarn og noko som liknar litt meir på ein normal dag. Heldigvis er romjula framleis uspretta og ubrukt. Me kan ikkje gi oss med julefeiring nå når eg endeleg har funne fram den siste pynten.

Heidi

Advent 2018 – Luke 23

61F105E7-8AAF-4C06-8A11-53F1C87A6719

Så er me komne til den dagen som på godt jærsk heiter «Litla julaftå». Sunniva og eg brukte mesteparten av dagen til å farta litt rundt og besøkja folk, overlevera brev og julegavar og få seg ein kopp kaffi eller to.

Det er ein veldig koseleg ting å bruka dagen før dagen på, spesielt sidan alle me besøkte hadde store framskritt på oss i pyntevegen, slik at me fekk litt forsmak på julefreden…

Det eg skal prøva å hugsa til neste år er at det ikkje gjer noko om huset er rydda og delvis pynta før klokka seks på lille julaften. Dersom alt går på skinner er det vel tid nok, men livserfaringa burde ha lært meg at det er sjeldan ting gjer akkurat det…

Juletreet var for ein gongs skuld veldig fint, men Halvard og eg strevde fælt med å få sett det i foten. Me har for eit par år sidan kjøpt ein juletrefot som fungerer litt etter revesaks- metoden, ein pressar treet ned i ein ring der det på ein måte kjem i eit gripegrep mellom tre jerntenner. Ved første forsøk kom treet nedi, men det stod skakt og me måtte få det ut att. Ved andre forsøk tok treet overbalanse og velta. Sunniva sin teori om at treet vart stødigare etter at me hadde helt på vatn i foten fordi denne ville bli tyngre med vatn i høyrdest fornuftig ut, men utprøving av dette trikset førde til at minst ein liter vatn måtte tørkast av parketten med badehandkle og at begge dei to juletre-underlags-teppa vart søkkvåte-. Til slutt kom far i huset heim og klarte å finna ut av det i lag med yngstesonen…

Fleire av juletrelysa mangla glaset som skulle beskytta pæra, men dei lyste likevel. Etter å ha fått til å festa eit lys i toppen som stjerna skulle træst ned på, viste det seg at stjerna må vera arva eller kjøpt til eit anna sett med lys, for ho lot seg på ingen måte pressa ned på topplyset. Heldigvis fann me ei anna stjerne med ein annan patent som ikkje er så fin som den andre, men det vår vera slik i år…

Dei fine juletrekulene eg har arva etter bestemor er på plass og nå ser treet og stova ganske bra ut. Kanskje planen min om å vakna på julaften i eit ryddig og velordna hus med potetene skrelde og pinnekjøtet klart slik at mor kan setja seg ned og kosa seg med TV kaffi, frukt og TV til det er på tide å gå i kyrkja viser seg å fungera ein eller annan gong. Det blir ikkje i år… Men det går nok bra likevel. Me er vel nokså heilt etter eige skjema, og der er trass alt det me er mest vane med her i huset…

God jul både til dokker flinke folk som har kontroll på jula, og til dokker andre som kjenner seg meir igjen i situasjonen her i huset. Det blir jul!

F7AB0378-E1C3-4BD0-BC24-EEFED7F2DD42
Heidi

Advent 2018- Luke 22

I dag har eg hatt ein kjempefin dag. Tradisjonen tru klarte eg og døtrene mine å få til ein jentetur til Stavanger. Det er noko av det koselegaste eg gjer å ta med meg jentene ut for å ha det kjekt og oppleva ting i lag. Eg fekk handla nesten alt som handlast skulle, og det var koseleg stemning i gater og butikkar. Eg synest det å handla julegavar i år har vore ganske roleg og fredeleg. Kanskje fleire folk kjøper det dei skal på nettet slik at det blir betre plass i butikkane?

Den einaste staden det verkeleg var fullt, var på ostehuset der me hadde tenkt å eta lunsj. Me ende opp på ein italiensk restaurant nede i Vågen der dei hadde kjempegod pizza. På heimvegen var me innom på ein triveleg lynvisitt i Sevjebråtet hos Jan Atle og Anne Mette. Me hadde tenkt oss innom Klokkarvegen på Håbet og, men det rakk me rett og slett ikkje, så det får bli eit prosjekt i morgon.

Me hadde vurdert om Iben skulle få reisa på bytur med dei store jentene, men teke i betraktning at dagen kunne bli nokså lang og kreva ein del tålmod, ikkje minst på det tidspunktet ho pleier å ha kvilen sin, så fann me ut at ho heller fekk kosa seg heime og på farten med far sin. Då me kom heim måtte me bli med innom og helsa på veslegullet. Tante Sunniva hadde ikkje sett henne på lenge, så nå gjekk det ikkje an å venta lenger. Det nye er at det etter vekevis med «vekselbruk» mellom gåing og krabbing nå ser ut som ho liker seg best oppe på to bein. Ho går framleis litt ustøtt, men ikkje verre enn at ho kan både dansa, klappa i hendene og bera med seg ting utan å mista balansen. Det er ein veldig spennande fase akkurat nå, språket og kjem meir og meir. Ho er i ferd med å forlata babyfasen og gå over i småbarnsfasen. Så fort eit menneske utviklar seg, og samtidig, så lenge eit menneske held fram med å vera totalt avhengig av omsorg, pleie og vern i forhold til alle andre skapningar på jorda. Eg er så takknemleg for at ho finst og i tillegg bur så nære oss at me kan ta del i alle desse utviklingsprosessane eit menneske skal gjennom.

1FB7A8B6-3FD0-4FF1-A823-7BE646F29933

I kveld fekk me med oss ein spesiell konsert i kyrkja som hadde fått tittelen Leif Andenes med band. Leif Andenes er vår høgt elska klokkar som nå har runda åttifem år og som er verdens beste opplesar og formidlar. Han las tekstane på ein del av dei mest kjende julesongane på eit teppe av utruleg vakker musikk. Han hadde med seg tre veldig dyktige musikarar på flygel, trompet og perkusjon.
Erlend Lygren stod for rytmen, dei andre to kjende eg ikkje frå før. Det var slik at eg gjerne skulle ha sitte der i tre timar til med auga lukka og bare lytta.

Me har ikkje pynta huset til jul endå, juletreet står framleis ute, og kontoret fløymer over av julegavar som skal pakkast, så me har litt å halda på med i morgon og. Nå søv resten av huset, så det er så fredeleg her at eg kanskje rett og slett skal setja inn litt innsats før eg går og legg meg.

Heidi

Advent 2018- luke 21

C4D66A86-8AE0-404B-A4B5-EA562B870600

Den mørkaste dagen i året baud på store kontrastar. Dagen starta med godt stell i frisørstolen, det var eit år sidan sist eg hadde teke meg tid til å koma seg dit. Etterpå hadde eg ein runde rundt på Bryne for å ordna litt med ting eg endå ikkje hadde fått kjøpt til jul, og så vart det nokre timar med innpakning og ferdigstilling av ting som skal gjest vekk om eit par dagar. Innimellom hadde eg fleire hyggelege stikk-innom-besøk, mellom anna av folk som ville kjøpa bøker, og nokon tok seg tid til ein kaffikopp. Kjensla av juleferie begynte å siga inn. Halvard vart henta på flyplassen klokka eitt og Sunniva klokka seks. Det er så fint å ha dei heime i huset igjen.

Saman med Odd Christian deltok eg i ettermiddag på det som gav meg dei aller sterkaste inntrykka denne dagen. Det var fakkeltog gjennom Storgata frå Kaizers plass til torget for å markera samhald og varme i samband med det brutale mordet på Maren frå Bryne i Marokko. Eg kjende henne ikkje personleg, men nokon som står meg nær gjorde det, og ho var elev på skulen der eg jobbar. At noko slikt som dette skulle skje med «ein av våre», hadde vel ingen hatt fantasi til å tenkja seg. Det er fint å sjå at folk søkjer saman når det vonde skjer for å trøysta kvarandre og vera nær kvarandre. Det var stort oppmøte og eit stille opptog gjennom gata med faklar som blafra farleg intenst i vinden. Det var fint å saman med så mange andre visa samhald og gje uttrykk for eit ønske om å vera litt til støtte for dei næraste i ein heilt forferdeleg situasjon tett oppunder jul.

På torget stod folk tett i tett, og det var gode ord frå både politiet, rådmannen, presten og ordføraren. Eg tenkte på kor fint det er at når det uventa og vonde skjer, då står me tett saman og prøver å ta vare på kvarandre og løfta håpet opp for kvarandre. Det rørte meg å sjå Reinert stå der med ordførerkjedet utanpå dynejakken i den iskalde vinden, og ikkje minst å sjå familien stå der med den store hunden som eg trur er Maren sin. Så lenge folk er villige til å stå saman i kampen mot vondskapen så er det håp for verda.

Bare det å tenkja seg korleis denne situasjonen kjennest for dei som har mista ei dotter og ei syster gjer vondt inni meg. Eg sender dei mange, mange varme tankar.

Heidi