sporisand

Nå går vegen fort inn i sommaren. Måtte han bli oss alle vennleg.
Nå har eg sådd to posar blomsterfrø. Eg og Leif hadde kvar for oss bestilt ein gratis frøpose med markblomar som skulle vera spesielt fine for humler og bier. Det blir spennande å sjå kva som kjem opp. I bakhagen kjem det i alle fall både rabarbra og bær, så noko har me då fått til. Store hagefolk eller gartnarar kan me på ingen måte seiast å vera, men «utviklingspotensiale» er då eit fint ord. Nå har me i alle fall betre tid enn me nokon gong har hatt. Mai og juni er veldig travle månadar for dei av oss som jobbar i skulen, men det gjer me jo ikkje lenger, så då blir det eit reint prioriteringsspørsmål…

Huset er ein labyrint fordi det meste som var i stova har måtta tast ut av stova slik at me kunne ta av den gamle parketten og gjera klar for den nye. I morgon er handverkaren klar, så det blir spennande å sjå korleis det blir. Det er jo ein slags anledning til å sjå på heile stova med litt nye auge, kanskje ikkje alt skal inn igjen? Kanskje noko er veldig moge for utskiftning. Når bare bileta heng der er det lett å sjå at dei heng i eit litt rart system. Noko er planlagd og villa, men det må og innrømmast at ein del av veggene er dekorerte etter «ledig spiker- prinsippet». Det er ikkje eit mål for meg at stova skal vera attraktiv for Bonytt-reportasjar, men ordet
«utviklingspotensiale» kan sikkert brukast i denne samanhengen og. Elles så er eg einig med mi gamle farmor som sa «De e ikkje de som e i rommå så gjer huse te enn him, de e dei så bur der…»

Elles så har eg hatt ein nydeleg føremiddag i utestova i saman med Inger som var gjesten sin i dag. Det å ha mange timar i lag med gode venninner ute i sola er veldig fint. Det var framleis litt norske jordbær igjen i frå i går, og med Leif sine heimebakte surdeigsrundstykke og litt til vart det fin lunsj i dag og.

Eg slenger på eit spontanskrive dikt om å møta sommaren.

***

Me opnar døra og gjer oss klare,
snart skal me andektige ta steget
over grensa inn i sommaren.

Der skal me stå tause ei stund
med utstrekte armar og vidåpne auge.

Så skal me ropa eller synga
nesten unisont
med den stemma kvar av oss har fått utdelt
ver velkomen hit då, juni.

Dagane er framleis svale
og vinden rufsar oss framleis i håret,
men junilyset skal koma
det skal bita seg fast i dagane,
og skal nesten nekta å ta kvelden.

Det skal spegla seg i sjelene våre,
og utfordra oss lattermildt
til eit mildare og mjukare liv-

Ta det med tol,
skal sommaren kviskra.
Ver tolmodige slik eg er tolmodig.
Hugs eg skal vera her lenge,
og det skal de og.

Heidi

I dag fekk eg for min del sett tenner og tunge mot årets første norske jordbær. Dei smakte heilt fantastisk.
Torhild og eg skulle ut på oppdrag i dag, me skulle ha program på eit møte i Mental helse på Klepp klokka seks, med temaet håp.
Sidan ho har vore bortreist bestemte me oss for å møtast og eta lunsj saman hos meg og samtidig gå gjennom programmet me hadde laga og sjekka at me hadde kontrollen.

Ho kom med norske jordbær frå Talgje kjøpte på grønsakbua ved «Skjævelandsbrunå» og med nysteikte potetkaker frå ein lokal bakar. Eg stilde med salat, ost, eggerøre, smør og heimebakt knekkebrød. Det vart eit skikkeleg festmåltid ute i hagestova.
Medan ho var der skjedde det fleire spennande ting som går på avtalar rundt dette med salmeskriving. Det er ikkje alt som kan skrivast her endå, men den eine tingen er at eg og Arne Martin Aandstad fann ein dato for salmeveld på Avaldsnes i august. Etter at eg møtte han på salmeverkstadseminar på Lia gård har me samarbeida mykje. Eg gler meg til me skal laga denne kvelden med salmar me har laga i lag.

Eg tek med ei sommarvelsigning, for nå er jordbæra her, og då kan sommaren koma kvar dag som helst. Dette er skrive med inspirasjon frå den keltiske tradisjonen der dei hadde velsigningar for nesten alt ein kan tenkja seg. Mange av dei var ganske praktiske og jordnære og handla om daglege ting. Då eg var på Iona lærde eg at i den keltiske tradisjonen har dei vore mindre opptekne enn oss med å dela livet inn i det heilage og det verdslege. Livet er heilag og alt som angår livet angår Gud. Dette kan eg ha stor sans for.

Ver velsigna:
***

Sommarvelsigning

Måtte du finna deg sjølv att
med sol i ryggen
og sand under føtene.

Måtte rabarbraen knasa
surt mellom tennene dine,
måtte hendene bli fylde
av svarte mogne solbær 

Måtte angen frå eit nesten nedbrend bål
kitla deg i nasen,

og måtte auga dine 
bli fulle av sommarvarme
slik at du vågar å sjå.

Måtte Gud sine sterke armar
verna deg,
og leggja songar av håp på tunga di.


Heidi

I dag gjekk eg ein tur i Sandtangen. Det var ikkje ein veldig lang tur, eg gjekk vel i litt over ein time i veldig roleg tempo. Eg stoppa med veldig jamne mellomrom for å fotografera, for nå var det så mykje som hadde sprunge ut både av tre og blomar. Fargane var så fine, og eg måtte opp med mobilen i håp om å spara på inntrykka, sjølv om eg veit at det i grunnen ikkje let seg gjera.

Etter å ha slite i mange månadar med eit vondt kne og muskelsmerter i ein legg, har det ikkje vore sjølvsagt at eg faktisk skulle bli i stand til å gå lange turar utan at det gjorde vondt å trø ned. Eg håpa det jo såklart, men eg begynte å frykta at det var artrose eller noko anna eg bare måtte leva med, sjølv om verken legen eller fysioterapeuten trudde det. Etter runden på sjukehus for ein månad sidan, er det og godt å kjenna at heilt vanlege ting som det å gå ein tur går heilt fint. Eg håpar jo at det skal fortsetja å gå rett veg slik at eg etter kvart blir like sprek som eg var før, eller helst endå ein del sprekare. Eg følte i grunnen ikkje at fysisk aktivitet vart tyngre før heilt i dei siste åra. Det har sikkert med det å gjera at eg ikkje sprang maraton eller gjekk lange strabasiøse fjellturer då eg var 50, 40, 30 eller 20 heller… Eg slapp å ha slike erfaringar som samanlikningsgrunnlag. Eg føler at eg dei siste fire- fem månadane har fått ein forsmak på korleis det er å bli gammal når det gjeld fysisk aktivitet. Å bli gammal håpar eg at eg både skal akseptera og leva greitt med når den tida kjem, men eg må innrømma at eg drøymar om minst eit tiår til før eg blir «fodalause» på alvor. Det var det uttrykket morfar brukte om å vera dårleg til beins. Ein kunne og vera «hovdalause», då var ein distré eller ikkje heilt påskrudd tankemessig.

Eg veit godt at det verken er ein menneskerett eller ein sjølvsagt ting å vera frisk og sprek. Eg har vore kjempeheldig og hatt helsa på mi side i alle år. Eg veit og at nokon slit med store helseplagar heile livet, så fram til nå har eg verkeleg hatt helseflaks. Det å bli sett ut av spel litt, trur eg har gjort at eg har fått større forståing for korleis mange andre har det. Eg må seia at eg har stor beundring for dei som lever med kroniske sjukdommar og plager utan å gjera stort vesen av det. Me har alle levd dagen med den kroppen me «fekk tildelt då me stod opp i dag morges». Ingen av oss hadde noko anna val. Me burde alle ha stor respekt for at me veit lite om kva andre strever med og ber på enten det måtte vera fysisk og psykisk helse, sorger eller bekymringar. Det er lett å tenkja korleis andre burde forhalda seg til livet sitt når me ikkje er i deira sko.

Her heime liknar huset på ei hinderløype. Me skal få ny parkett i stova etter at den andre har tent huset vel i 45 år eller så. Alt er bore ut av stova eller flytta på slik at dugnadsgjengen, som bestod av Leif sine kameratar, fekk rive av den gamle parketten. I løpet av ei vekes tid skal den nye bli lagt av ein fagmann. Eg veit at mange elskar å pussa opp hus. Eg må innrømma at det ikkje er min lyst og styrke. Helst vil eg at alt skal stå der det alltid har stått, så slepp eg å bruka mykje ekstra tid på det. Eg liker å ha det fint, men er ikkje alltid så flink til å få det heilt til. Og tida mi har meir lyst på å bruka på så mykje anna. Leif står på som ein helt, sjølv om det vel strengt tatt ikkje er hans store lidenskap heller. Bare ein av oss har legeattest på at ein bør ta det litt med ro ei stund framover… Den personen kunne nesten tenkjast å misbruka den situasjonen. Det blir nok fint til slutt. Den nye parketten luktar forresten veldig godt av tre. Den lukta har eg alltid likt.

Heidi

I dag er eg takknemleg for utestova vår av glas, som gjer at ein kan sitja nesten ute i noko som liknar veldig på sommervarme.

Der ute har eg hatt ein fysisk sett veldig lat annan pinsedag, tidvis i sol. Leif har vore på sykkeltur med Gunnar til Rennesøy med medbrakt telt. Dei kom heim for ikkje så lenge sidan, og hadde hatt ein veldig fin dag.

Eg for min del har skrive dikt, høyrd lydbok om Jens Bjørneboe skriven av Håvard Rem og fordjupa meg i Notto Thelle si tjukke bok om japanske vandrepoetar og haiku- dikt, «Veiens visdom og vandringens poesi- Fire japanske vandringspoeter» Alt saman lystbetonte aktivitetar for slike som meg. Boka om vandrepoetane fekk eg til jul for halvanna år sidan, så lesinga har teke si tid, men nå den siste månaden har eg kome skikkeleg inn i det. Det er ei fascinerande bok om japanske vandrarar, nokre av dei buddhistmunkar, som alle har vald eit einsleg liv på vandring. Dei har gitt avkall på rikdom, delvis tigga til livets opphald og skrive dikt.

Haiku-dikt har lenge fascinert meg. Det er ein eigenarta styrke i desse tilslipte ordknappe dikta. Dei skal ha eit avgrensa antall stavingar, ei henvisning til ei årstid og i tillegg eit overraskande element. Eg veit at fleire nordmenn har prøvd seg på denne formen for lyrikk. Eg fekk i grunnen lyst til å prøva eg og…

Men nå vil eg dela nokre av dei gamle haiku-dikta frå boka i omsetjing av Notto Thelle:

*

i skyggen under
blomstrende trær er ingen
helt fremmede
– Issa

*

Kisayata i regn
en sovende skjønnhet
silketre i blomst
– Bashô

*

på denne dagen
stryker jeg ut det jeg skrev
i dugg på min hatt
– Bashô

*

selv i Kyoto
lengter jeg etter Kyoto
når gjøken galer
– Basho

*

kirsebærtrærne
i hjembyen jeg forlot
står nå i fullt flor
– Issa

*

da jeg en dag kom
var månen over hjemmet
skjult bak skyene
– Issa

*

vi ganske enkelt
lever- det er alt vi gjør
valmuen og jeg
– Issa

*

vårregn i luften
selv i fattigmanns krukker
blomstrer plommene
– Issa

*

en kostbar harpe
en tiggers fløyte
sløret i vårdis
– Issa

*

mens hun teller
loppestikk ammer hub
sitt lille barn
-Issa

*

min krysantemum
bryr seg ikke noe om
klær og konvensjon
– Issa

*

et barn på villstrå
klamrer seg så hardt så hardt
til kirsebærblomsten
– Issa

Heidi

Dette har vore ein fin dag. Heilt frå eg var lita har pinstihelga vore noko som har stått for meg som noko veldig fint. Eg trur det har med det å gjera at det er så fint og nyutsprunge ute på den tida, og at det så vidt eg hugsar ofte er fint ver og. Det kan og henga saman med at feiringa ganske ofte har vore nær den dagen eg fyller år…

I dag var det min og Hilde sin tur til å ha sundagsskule. Akkurat som første påskedag, så synest eg at første pinsedag har eit fint og litt ekstra høgtideleg preg når det gjeld gudstenesta. Løva kom dansande inn med flagg og ballongar for å feira at dette blir rekna som fødselsdagen til den verdsvide kyrkja.

På sundagsskulen hadde me figurteater i dag. Barna hadde kvar sin seigmann, noko som symboliserte apostlane og kanskje mange fleire som sat innandørs i Jerusalem under høgtida og ikkje hadde kraft eller mot nok til å gå ut og forkynna evangeliet for alle folkeslag slik dei hadde fått i oppdrag. Så laga me lyden av storm, og tende eit telys for å symbolisera den store flammen som kom inn i rommet. Barna fekk så halda kvar sin ostepop over seigmannen som skulle vera flammane kvar og ein fekk over hovudet. Så vart dei sterke og modige og gjekk ut for å forkynna for dei andre seigmennene som hadde vore i posen. Dei snakka språk dei eigentleg ikkje kunne. For å illustrera det måtte me snakka på litt ulike språk me og, slike som me kanskje ikkje kunne. Me begynte forsiktig med engelsk, tysk og spansk før me gjekk over til gresk og latin som eg hadde laga setningar på via google translator. Me snakka om korleis dei aller første «huskyrkjene! blei danna før me song me «Hurra for deg som fyller ditt år» til kyrkja. Så feira me litt bursdag med seigmenn, ostepop og litt non-stop. Det siste skulle symbolisera at åndskrafta frå då av skulle vera for alle og aldri ta slutt. Så fekk dei ballongar og me snakka litt om at Den hellige ånd kunne likna litt på ein varm god pust som kunne hjelpa oss til å flytta oss litt i den retninga Gud ville.

Sundagsskulen vart avslutta med at me sat rundt borda og laga decoupage med serviettar og decoupagelim på kubbelys, som dei skulle få ta med seg heim, som teikn på Guds lys og elden på pinsedag. Eg må kanskje og fortelja at det ikkje er Hilde og meg som skal ha ære for ideen med ostepop over seigmann. Akkurat den delen av opplegget fann eg i «Sprell levande», som er eit inspirasjonsprogram for sundagsskulen som me i Brynekyrkja abonnerer på. Eg synest dei har utruleg mange spreke idear som kan brukast til å laga spennande opplegg.

Eg ser av og til folk skriva på facebook «Er det andre her som har gått på søndagsskolen?» Etterpå kjem det mange kommentarar om gullstjerner på himmelen, eple på tre og fiskar i garn, og veldig ofte hugsar nokon flanellografen. Så blir det konkludert med at dette er gode minner, men at sundagsskular sikkert nesten ikkje finst lenger. Då kan det kanskje vera på sin plass med eit blogginnlegg som fortel at sundagsskulen lever i beste velgåande. Det kunne kanskje for eksempel passa å gjera det på pinsedag?

Etter sundaggskulen sykla eg saman med den yngste mormorjenta heim til hagen deira. Den eldste sykla heilt aleine, og stod over ryddinga før me kunne gå heim. I hagen var det ekte pinsever. Her på Jæren er litt av sommarmantraet «å finna sæg enn plass der dar æ live!» Ein slik plass har dei utanfor huset. Der blir det ofte dei fem plussgradene ekstra som gjer at ein rett og slett får følelsen av at det er sommar. Det var første gongen i år at eg var i nærleiken av sommarkjensla. Jentene serverte meg kald drikke i eit glas med isbitar og glas- sugerøyr. Mor deira baud på kaffi, så det var bare velstand. Då eg skulle sykla heim, fekk eg med meg ein stor bukett blå blomar jentene hadde plukka til meg i hagen.

For tre dagar sidan baud eg på eit nyskrive pinsedikt. I dag byr eg på eit «gammalt» frå ei av dei tidlegare diktsamlingane mine. Dette diktet har eg brukt mykje på opplesingar. «Gjer hovudet mitt kaldt nok til klare tankar om det eg ikkje veit at eg veit. Ver krafta eg ikkje står i mot, og vakt mine innfall…

Blås på meg, Heilage Ande

Blås på meg Heilage Ande
blås meg nedover gata
så eg kjem på rett plass

ver den kvite dua
eg kan fylgja etter
på tå 

utan å forstyrra eller skremma

vis veg,
gløym ikkje
å bruka meg,

varm hjartet mitt
nok  til å tola ruskever

gjer hovudet mitt
kaldt nok
til å klare tankar
om det eg ikkje veit
at eg veit

ver krafta 
eg ikkje står i mot
og vakt mine innfall

ver kjærleiken
eg ikkje har ord for
og den som styrer lengten.

Ver flammane
over håret mitt
og elden lengst inne i magen

fyll meg med din fred 
og med din uro.      

Heidi

Magien med å fylla år forsvinn ikkje heilt sjølv om åra blir fleire og fleire. Nokre av oss synest framleis det er litt stas med presangar, kort og gode ord. Og denne eine dagen er det litt ekstra stas med Facebook der personar frå alle settinger gjennom eit heilt liv legg igjen helsingar. Eg sit igjen med kjensla at «Du verda så mange flotte og gilde menneske eg kjenner. Så heldig eg er.» Kvart år prøver eg å svara på alle meldingane, men eg kjem ikkje alltid heilt i mål. Viss du som les dette har send meg ei ubesvart melding, så får eg takka her og nå.

Me har hatt ein travel dag, tidsoptimist som eg er, så blir det ofte ein hektisk innspurt. Men i det familien ramla inn hadde me klar to middagspaier, pølser, surdeigsrundtykke og salat, og til kaffien, ritzkjekskake med bær, varm rabarbrapai med is og krem og nysteikte vannbakkels. Litt forundra over at me rakk det før det ringde på døra.

Noko av det mest rørande var at ein av elevane mine frå i fjor ringde på døra med nysteikte skule bollar og sjølvhekla glasbrikker. Eg avtalte med henne at ho må ta med seg nokre fleire ein dag og koma på besøk.

Eg vart og rørt av at far hadde leita hagen rundt for å finna utsprungne liljekonvall til meg. Blomane er seine i år, men han syntest eg måtte få yndlingsblomane mine på bursdagen. Så fyldest huset. Til slutt var me vel 13 til bords med stort og smått.

Nå var det godt å synka ned i ein velbrukt Ikea lenestol framfor fjernsynet. I morgon skal eg ha sundagsskule, men eg trur eg er nokonlunde klar med førebuingane. Eg får prøva å koma meg litt tidleg i gang i morgon.

Heidi

I dag hadde eg ein avtale eg gleda meg til. Syster mi hadde invitert meg ut til å eta lunsj på Bryne. Eg skulle bestemma kor me skulle og kva eg ville eta, og så skulle det vera ein gebursdagspresang sånn litt på forskot. Me ende på Smiå og koste oss med kyllingsalat og rekesmørbrød med ripssaft til i fine glas og god kaffi etterpå. Me vart sitjande heilt til me forstod at deg var på tide å gå fordi dei skulle stenga.

På veg heim var eg innom ein butikk for å kjøpa bær til å pynta ei kake med. Dei dyrebare bringebæra var ikkje så godt innepakka som eg trudde… Då eg la dei i bærenettet hoppa loket av plastboksen, og dei trilla ned i nettet mellom alle slags tunge varer som kunne knusa dei og gjera dei veldig lite eigna til kakepynt. Eg måtte unnskulda meg til dei som stod bak i køen, for etter at eg hadde betalt blei eg ståande på nedsida av kassen og ausa bringebær frå nettet og opp i plastboksen, med fingrar som såg meir og meir blodige ut. Berenettet som miljøbevisstaktig nok var av tøy fekk røde flekker, og den fine himmelblå kåpa mi fekk bringebærflekkar den og.

Det er akkurat den typen hending som barna mine med jamne mellomrom opplevde i barndomen, og som dei fann ganske pinlege. Ei av døtrene mine sa ein gong at ho alltid var glad når me kom oss ut av ein butikk utan at eg hadde mista noko i golvet, utan at eg hadde gløymt bankkortet heime, og utan at det viste seg å vera dårleg dekning på det allereie nemnde kortet… Sjølv om eg vil påstå at det å gå ut av ein butikk utan den slags hendingar er det normale sjølv for meg, så må eg erkjenne at eg har ein viss coping-kompetanse med å koma i slike situasjonar og kjem meg stort sett heilskinna ut av dei. Når eg litt varm i toppen skulle ut av butikken, kom ein mann springande etter meg og lurte på om dette var mitt. Det var det… Ei øskje med det den yngste mormorjenta kallar kjørkedrops… Altså «bombomar» som er eigna til bruka dersom det skulle bli nødvendig med litt bestikkelsar under første del av gudstenesten, før sundagsskulebarna går ned saman med løva for å fortsbetja festen i kjellarstova… På folkemunne blir dei og kalla sveitsiske urtedrops… Etter å ha levd i nesten 65 år med at folk spring etter meg med det eg har gløymt eller mista, er eg blitt ganske flink til å smila fint, takka og seia at nå var eg heldig…

Og nå ligg ca 25 heile bringebær på ein blå asjett med plast over seg, og ser fram til ein heidersplass mellom alle blåbæra på ei kake dekt med krem…

Sidan dette på ein måte vart systerdagen, set eg inn eit systerdikt som står i ei av diktsamlingane mine. Ta godt vare på systrene de måtte ha blitt velsigna med. Dei er gull verd.

***


SYSTERDIKTET

Mor Livet heller systrer ut av same koppen,
like og ulike 
med det same varme blodet
dunkande i same rytmen
under den alltid litt for tynne huda-

Greiner på same treet,
kvistar på same greina.
Siamesiske tvillingar
på kvar sin klode
med den same arven
dunkande i nervebanane.

Tofsla og Vifsla med dei hemmelege orda
som bare dei forstår 
likt eller forskjellig
og ei veske full av rot som ingen skjøner

med trollmannen sin flosshatt
aldri for langt borte 
til at det magiske og uforståelege
kan få lov til å skje.

Ein venn gitt deg av barndomen
med auge som har kikka inn i dei same roma
og ein kropp som har ligge flatt
på det same grøne golvteppet,
og med tilgang til det same kjøkkenet
med fiskebollar i kvit saus
og fiskekaker i brun.

Med tomatsuppe, makaroni og potetstappe,
og den same stripete katten på veg opp trappa
med løfta hale på veg mot fanget ditt.

Det var du og eg
som fann vegen ut den same døra
etter år i baksetet på den same bilen
og månadar rundt det same kjøkkenbordet,
blitt løfta høgt under taket av den same farfaren
og fått bringebærbrus og bollar 
frå sykkeltaskene til den same morfaren.

me som har balansert med tusen tankar i hovuda
og tusen ting i hendene
mellom kravlande viljesterke ungar,
lukkeleg malande kattar og
alltid ventande morgondagar.

Det er me som har ledd.
Me som har sett dei same tinga
på to eller tusen forskjellige måtar
me som har plussa og ganga og delt
og fått forskjellige svar og heilt det same.

To Matrjuskadokker 
med dei same laga mødrer
på utsida eller innsida.

Det er me som har gått
og alltid skal gå 
gjennom timar som var og er og skal koma.
Me som finn vegar i det veglause
om nokon nokon gong skal finna dei.

Heilt til me ein dag
om litt eller veldig lenge
blir gamle damer, for lengst like gamle
med store hattar og flagrande hår, 
du med miniskjørt og eg på tresko 
med tippoldebarn på alle kantar
klatrar opp i det same treet
og set oss på kvar vår grein
for å venta på kråkene 
og sjå kva som hender i neste runde.

Heidi

Av ein eller annan grunn har eg skrive ganske mange pinsedikt gjennom åra. Sidan me nærmar oss denne høgtida med veldig raske skritt, kan det kanskje passa å presentera eitt av dei som eg aldri før har verken lese opp eller publisert på annan måte. Eg trur det må vera skrive i fjor.

Mysteria i dei ulike høgtidene er noko av det som tiltalar meg mest. Då eg var tenåring syntest eg at alt som hadde med Den Heilage Ande å gjera nesten var litt skummelt. Skulle det koma noko frå oven som nesten let oss mista kontrollen på oss sjølve?

Gud var heilt greitt og trygt. Gud Fader og Skaparen som elska menneska var det lett å forhalda seg til då eg var barn. Han tvilte eg viss aldri på. Han var sentrum i barnetrua mi, og slik er det kanskje framleis.

Jesus var og fint. Kanskje litt vanskelegare å forstå seg på når det vart snakka om forsoning og frelse. Den Heilage Ande var eit litt skummelt og mystisk framandelement som det vart snakka lite om.

Det var fint og nesten litt befriande då ei venninne sa til meg at ho syntest det var lettare å tru på «Den hellige ånd» enn både Gud og Jesus, for det var ikkje så forbunde med dogmatikk og vanskelege tradisjonar.

Sjølv har eg fått større og større sans for denne delen av «tre-einigheita». Tenk å tru at det er ei god kraft som kan dytta oss i ryggen og fylla oss med mot, håp og vilje. Eg opplever av og til at eg «bare veit kva eg skal gjera» utan at eg heilt forstår korfor. Det hender eg nesten ser kvite piler i grusen som viser kor eg skal gå. Eg trur det finst ulike ord for dette i dei ulike kulturelle språka me snakkar. Nokon vil kalla det intuisjon, andre vil kanskje kalla det «underbevissthet»… For oss som trur på krefter større enn menneske, er det ikkje heilt unaturleg å tru at av og til får me hjelp frå noko utanfor oss sjølve.

Nå trur eg at dikta under skal få stå litt på eigne bein. Eg vil ikkje «forklara dei i hel».

***

Pinsedag

Det var den dagen
eg plutseleg og heilt uforvarende
kjende eldtunga på hovudet
og Guds heilage pust i ryggen.

Vinden som skal dytta meg
medan eg ber meg sjølv
ut i gatene, ut i byen,
ut i skogane, ut til bølgjene.

Eg går med pusten din
som vind i ryggtavla,
ein rygg som eit segl
så føtene mine finn leia.

Eit lite fryktlaust barm
Ei nesten gammal dame,
og begge to er meg,
utan at eg forstår
korleis det kunne gå til.

Men trygge er stega mine,
gjennom alt det forunderlig tidlause
i landskapet som opnar seg.

Eit himmelsk fredsrike,
i meg, rundt meg,
og langt der framme.

***

Bare la seg bera

Å leggja seg ned
i eit felt utan ord og tankar
og bare la seg bera
av fred.

Som barn som blir borne
veit me ikkje alltid kor me skal hen,
me veit ikkje kva me endå ikkje veit.

Me tenner lys og kneler,
før me let livet bera oss vidare.

Heidi

Eg synest at det skjer noko spennande og litt uventa når Debatten ein tysdag handlar om kva Jesus ville ha gjort.
Det same tenkjer eg om at Mimir Kristjánsson og Sofie Marhaug har skrive boka «Sosialistenes guide til Bibelen», etter å ha lese heile bibelen for å finna ut kva det heile dreiar seg om. Det at ein på ein respektfull måte, og utan å latterleggjera kvarandre si tru og tankar rundt kven Jesus var, og korleis han hadde villa at me skulle leva, er eit prosjekt som gleder meg.

Sjølvsagt var eg ikkje einig i alt som vart sagt av alle, men eg syntest det vart sagt kloke ting til ettertanke i løpet av debatten.
Det er og fint at det var ein slags einigheit i at ein ikkje utan vidare kan plassera mennesket Jesus i norsk partipolitikk og vita kva han ville ha sagt om eitt og alt. Eg syntest og det var fint at ein kunne einast om at det finst menneske i alle politiske parti som synest det er viktig å fylgja Jesus og som meiner at trua er viktig for måten dei har vald å leva på.

W.W.J.D. stod det på armband som mange ungdomar gjekk rundt med for eit par og tjue år sidan. «What would Jesus do?» Mange av dei fann nok ut at etterkvart at det å svara enkelt og eintydig på dette spørsmålet ikkje alltid var like lett. Eg trur likevel at bare det å stilla spørsmålet gir grunnlag for viktige refleksjonar. Eg ønskjer velkomen ein tidsalder der ein utan å bli raud eller forlegen kan diskutera spørsmål som dette i beste sendetida på TV. Eg vart ein gong fortald at eg som levde mitt skjerma liv på sørvestlandet ikkje hadde noko aning om kor fjernt det var for nordmenn flest å relatera livet sitt til kristendom eller til Jesus. I dei fleste miljø ville ein bli sett på som ein raring dersom ein sa høgt at kristendomen eller Jesus var ei av dei viktigste rettesnorene for livet.

Kanskje noko er i ferd med å forandra seg? Det blir spennande å sjå. Eg var ikkje invitert til å seia meininga mi om noko som helst på debatten i går, og eg synest at mange av dei som var der sa ting som både var kloke og reflekterte. Her på min eigen blogg kan eg leggja ut kva som helst, så nå har eg leita fram nokre dikt frå diktsamlinga som kom ut for 11 år sidan. «Synd» er eit omgrep mange liker å knytta til kristendomen. Då eg studerte kristendom, lærte eg at «synd» kan omsetjast med det å bli krøkt inne i seg sjølv. Altså det å vera ute av stand til å opna seg for noko større, til oppleva fellesskap og til å kunna sjå at noko er vakrare og viktigare enn din eigen nasetipp. Desse dikta har eg lyst til å leggja ut som min kommentar til debatten i går.




TA HELLER MED DEG HJARTET DITT

Pakk livet ditt rundt deg, 
gå ut og ver ein forskjell.

Opna dørene mot byen,  
slå gjerne krossmerket 
på panna di og på brystet ditt. 

Legg navlen og nasetippen 
forsiktig til sides.

Ta heller med deg hjartet ditt 
det såre og det varme, 
ikkje tenk for mykje,
bare ta det med.

Tenn gjerne eit lys 
for alt du ikkje har ord for,
og for alt  du aldri sa. 

Ta gjerne på deg ullsokkane 
dei kan koma godt med. 

GÅ UT OG VER EIN FORSKJELL

Gå ut og ver ein forskjell
Det er sant at verda frys.

Pakk livet ditt rundt kroppen,
opna døra mot vindane.

Ta med deg alt du har av varme,
gå ut og ver ein forskjell.

Heidi

PS: Biletet med transparenten av Jesus sitt ansikt har eg fotografert i teltet der det var keltisk morgonbøn på Korsveifestivalen i sommar. Eg lurer på om det er laga av Barbro Raen Thomassen, men eg er litt usikker. Kanskje nokon veit?