Gå til innhald

Ny helsing frå skrivestova

Så sit eg her i dag og med ein tekst som eg fekk lyst til å la prøva vengene sine her på bloggen. Alle innspel blir tekne til etterretning og ettertanke. Temaet er framleis håp. Eg ser for meg dette som ein av fleire byggjesteinar i noko som skal bli ei forestilling eller kanskje ein konsert etterkvart.

*

Me står her, Gud med livet vårt

i bøn for denne jorda.

Med trøytte tankar kjem me hit

og leitar etter orda.

Ver hos oss, Herre, gi oss håp

og tru på at det vender.

Nå legg me oss og jorda vår

til trøyst i dine hender.

*

Når dagar kjem og dagar går

og endringsviljen manglar,

når ingen lyspunkt er å sjå,

og framtidstrua hanglar,

då nynnar me for jorda vår

ein song om kraft og draumar,

ei bøn om vilje, lyst og håp

om mot i sterke straumar

*

Så kjem ein dag i februar

då vinterlyset smiler,

og kjem med bod om sommar att

til oss som går og tviler.

Sjå snøklokker med halsen bar

i trassig tillit talar

om lys og varme, liv og tru,

om fest i grøne salar.

*

Og i september kjem ein kveld

der lyset gyller enger,

og alt er moge, mjukt og godt,

og gleda har fått venger.

Når jorda står med moge korn

og frukt i fulle hender,

og kviskrar trygt ein song om håp,

om håp som aldri ender.

Heidi

Skrivedag

Av og til kjem tekstane til meg heilt utan motstand. Dei sånn omtrent bare dukkar opp setning for setning og blir til eit heile utan at eg veit heilt kor dei kjem i frå. Det merkelege er at dette er tekstar eg ofte blir godt fornøgd med etter den obligatoriske umiddelbare forvirringsfasen etter at ein tekst er skriven, der eg ikkje veit om det eg har laga er brukbart eller ikkje.

Det er ikkje alltid slik. I dag har eg jobba med ein tekst som eg har lagt vekk og funne fram mange gonger. Han har rett og slett ytt meg motstand. Eg veit sånn omtrent kor eg vil hen, men rim og språk og rytme har ikkje villa seg heilt. Før ville eg ha lagt vekk slike tekstar, men ein gong var eg på eit seminar der me vart oppfordra til å slipa og pussa millimeter for millimeter heilt til me hadde fått fram det me ville. Eg tenkte at det må eg jammen prøva på ein gong…

Nå tek eg til motet, for det finst små avgrensa område i livet det eg er ganske modig, og legg ut arbeidet slik det er nå…

Kanskje nokon i det store usynlege rådet som sit der ute og les vil gje meg tilbakemelding? Kommuniserer dette? Kva bør eg sjå nærare på eller endra på? Eg har tankar om at denne salmen, om han blir ferdig skal vera ein del av eit større verk om håp og om ei meir berekraftig og rettferdig framtid:

*

Eg lener meg mot tillit,

eg legg kinnet mitt mot tida,

vil våga vera levande

vil synga, elska, strida,

vil stå her midt i livet

der eg høyrer, ser og kjenner,

eg trur at kjæleik varer,

at det gode aldri ender

*

Eg lener meg mot andre

me er mange som skal kjempa,

me trur på tru og liv og håp,

og ingen skal få dempa

vår tillit til Guds kjærleik

og vår tru at me skal finna

at lys og kraft skal sigra

og at kjærleiken skal vinna.

*

Me lener oss mot livet

det me veit at me skal leva,

i lyset frå Guds skaparkraft

her frå og inn i æva.

I livsmot, kraft og glede,

der skal du og eg få vandra.

Me trur at godleik varer,

og at håpet kan forandra.

*

Eg er glad for all tilbakemelding, og får eg ingen, så har vel denne runden på bloggen gitt tankane ein ny runde med «slipsteinsvalsen» (som går og går og går…)

Heidi

På tur med mitt harde og alt for mjuke hjarte

Det eg skal skriva om nå er noko eg faktisk synest er veldig vanskeleg å forhalda seg til. Er det noko eg ikkje kan fordra å måtta gjera så er det å stålsetja hjartet mitt. Av og til kjem ein i situasjonar der ein går vidare med følelsen av å vera eit kaldt og uvennleg menneske eller ein lettlurd person heilt ute av stand til å setja grenser, same korleis ein snur og vender seg… Og mine kjensler er på ingen måte den største utfordringa i dette.

Eg går av bussen på bussterminalen i Oslo. Etter ikkje så alt for mange meter kjem eg til ein gut med eit pappkrus framfor seg. «Hjelp ein norsk narkoman gutt som trenger penger» står det på skiltet. Eg går forbi og tenkjer at eg nok ikkje hjelper han veldig ved å gje han pengar til meir rus. Eg prøver likevel å smila oppmuntrande til han.

Eg har ikkje kome langt oppover Karl Johan før ei dame i langt skjørt vil selgja meg «Folk er folk» for 100 kr. Eg vil heller kjøpa enn å bare respondera på tigging, så eg finn fram lommeboka. Då står det ein kollega av den første der og treng pengar til medisin. Eg prøver meg på eit smil og eit “Dessverre ikkje i dag. » Ho peikar på 50 lappen ho ser i lommeboka og seier at den vil vera til god hjelp. Ho får femtilappen. Etterpå spring dei etter meg og fortel om sjuke barn og om behovet for ullteppe for dei som skal sova på gata. Eg seier så vennleg eg kan at nå har dei fått det dei kan få av meg i dag.

To hundre meter lenger oppe står ei ung jente som fortel meg at ho er gravid, og veldig, veldig svolten. Eg tenkjer at det siste i det minste sikkert er sant, og tek henne med inn på eit bakeri og vil kjøpa eit par bollar til henne. Ho seier med veldig tynn stemme at ho er så veldig svolten og heller vil ha ein hamburgar. Me går inn på hamburgarsjappa og eg kjøper den billigste hamburgaren til henne. Då ho gjerne vil ha meir, seier eg litt irritert at nå har ho fått mat og at det ikkje er lurt å masa om meir når nokon gir henne noko. Utanfor sitte ein norsk gut med eit skilt om at han er veldig svolten og lenger nede står det ein som vil selgja =Oslo.

Eg veit nesten ikkje om eg vil leggja ut dette, for eg vil absolutt ikkje trigga eit ramaskrik om organisert tigging og bakmenn osv. Eg trur på dei, om ikkje på alle historiane deira, og eg trur ingen skal misunna dei som sit på eit iskaldt fortau med eit pappbeger framfor seg. Eg ynskjer av eit oppriktig hjarte å hjelpa dei som har det vanskeleg. Spørsmålet er bare, korleis møter me denne utfordringa på ein god måte utan å gå i den fella å lata som om dei er luft og usynlege?

Eg går før den unge jenta får hamburgaren sin. Eg legg handa lett på skuldera hennar og kviskrar «God bless you» før eg spring.

Heidi

2.2.20

Datoen såg så fin ut at eg måtte bruka han til overskrift. Eg kunne og ha skrive at dagen frå gammalt av er rekna som den første vårdagen, eg kunne og ha skrive at eg sit på litteraturhuset i Oslo med noko varmt i koppen og open skrivebok. Eg kunne ha nevnt at sola skin ute, og at det er nesten vårstemning i Oslo sentrum i dag.

I går hadde me ei veldig fin feiring for Torun som fylde runde år. Me var i eit tidlegare kornlager på Helgelandsmoen det dei hadde gjenoppbygd ein kafeteria frå 1920- talet som den gongen låg i Hønefoss. Det var nesten som å koma inn på ein gammal kafeteria i Paris eller noko slikt. Me var 18 damer som koste oss der frå klokka fire om ettermiddagen til langt utover kvelden. Jubilanten fekk gode ord, songar, dikt og klemmar. Neste helg er det me som skal arrangera stor dag. Det er blitt tida for slikt.

Noko av det største for meg var å få helsa på denne vesle hjarteknusaren, Torun sitt tre månadar gamle barnebarn, William. Eg er framleis umetteleg på det å få eit spebarn i armane mine.

Elles kan eg melda at livet rundt meg skjer og skjer. Januar har vore ein månad full av små og store, viktige og uviktige hendingar, og lite har eg fått dokumentert i dette forumet. Ein del kjem kanskje sånn etterkvart. Av og til blir det slik at uskrivne innlegg samlar seg på harddisken der inne ein plass, og så veit eg mest ikkje kva ende eg skal begynna på når eg set meg ned for å skriva.

Ha ein fin februardag alle saman 😊

Heidi

Tiande januar

I dag var det nydeleg januarsol ute, me forstod at me måtte koma oss ut medan det var lyst og fint. Me kjørde opp til Sælandskogen og gjekk ein tur derifrå. Snølaus vinter kan vera fint det og. Det var eit tynt islag der det var vått, og landskapet var halmgult og mosegrønt.


.
I sommar skal me gå langt om alt blir som me håpar. Eg fekk interrailbillett til jul, og planen er å kjøra tog til Porto i Portugal og gå til Santiago de Compostella der i frå. Dette er ein tur eg er veldig spent på. Eg er glad i å gå, men veldig sporty og atletisk må eg bare glatt innrømma at eg aldri har vore. Eg har alltid tenkt at det måtte vera fint å oppleva ei pilegrimsvandring, så eg får bare håpa at dette kan inspirera meg til å gå ekstra mykje for å få litt trening… Elles så er jo ikkje dette eit prosjekt nokon kan tvinga meg eller oss til å gjennomføra, så me får ta det som det kjem og som det lagar seg…

Biletet over et frå Ogna kyrkje der eg var i går kveld for å lesa opp frå den nye boka mi. Olav og Malena som var vertskap for kvelden er ivrige pilgrimsentusiastar, så der fekk me og litt gode råd og inspirasjon. Me kjenner ganske mange som har vore på pilgrimsferd, felles for dei aller fleste er at eg reknar dei for å vera ein del sprekare enn meg, men ein får ta nokre av dei utfordringane som dukkar opp langs vegen… God helg, alle saman.

Heidi

8.januar

Jula er boren ut, og me er trygt på plass i kvardagane. Nå ventar jærsk midtvinter med korte dagar og truleg med mykje vind og regn. Det er tida for mange levande lys, lange kveldar og gode menneskemøte.

På sundag feira alle i familien som var i nokonlunde nærleik, far sin åttiårsdag med pizza, kaker, lefser og åtti direkteborne nysteikte potetkaker frå Vats. Åttiåringen kan nok styra seg for det gjeldande talet, men er elles sprek og oppegåande og omtrent som han har vore alltid. At tida går så fort som ho gjer får i beste fall mana oss til å setja pris på dette merkelege og sårbare livet vårt som på ein merkeleg måte ser ut til å auka takten etterkvart som åra rasar forbi.

Det er faktisk nesten ok å koma seg opp når vekkerklokka ringer. Kjem ein så langt som til etappen med havregraut, kaffi og høgtlesing frå Martin Lönnebo med lys inne og bekmørke ute så er alt såre vel.

Likevel har det skjedd små daglege hendingar som viser at morgonane rett og slett er litt for tidlege for sånne som meg, sjølv om ånden er villig og vilja er god, slik det nesten står i skrifta. I går hadde Leif sett ut sykkelen min då han henta sin, så eg fekk ikkje med meg autopilotetappen der eg trillar han ut, etter å ha fyllt alt eg skal ha med meg i sidetaskene. Om det var det ørvesle sidesteget frå rutina som gjorde det skal vera usagt… Eg fylde taskene til topps, hoppa på sykkelen og trilla den vesle bakken frå gardsromet til gata. Då eg begynte å trø bråstoppa sykkelen og eg vart kasta framover. I det eg datt kom eg på at eg hadde gløymt å ta opp støtta. Det vart melding til jobben om at eg måtte ordna opp i det å ha slått hol på buksekneet og få plastra albue og kne før eg kunne koma. Det passa godt at eg hadde kontortid og undervisningsfri første økta. Eg fekk og øvd meg på sykling med styret i ein annan vinkel enn hjulet. Eg hadde ikkje tid nok til å få til å retta det opp.

I dag kom eg nesten heilt til jobb før eg fekk forklaringa på korfor det var så ekstra mørkt i dagmorges og korfor dei eg møtte i ekstra stor grad var som skuggar denne småyrande januarmorgonen. Eg forstod og korfor det trekte sånn i auga og mascaraen rann. Eg hadde rett og slett gløymt å ta på meg brillene….

Dei som kjenner meg veit at eg er relativt hjelpelaus utan briller, så gode råd vart dyre. Heldigvis hadde min helt av ein ektemann ikkje reist på jobb endå, så eg fekk brillene på plass slik at eg var klar når det ringde inn. Hadde eg ikkje hatt eit langt samliv med meg sjølv, ville kanskje desse hendingane bekymra meg. Nå føyer dei seg inn i ei lang rekke med liknande mønster.

Det er ikkje bare lett å gå i sjuande klasse og skulla fordøya inntrykka frå ein stor verden. Me har allereie snakka lenge om dette med sjølvmord og det å våga å snakka med nokon når livet er ekstra vanskeleg. I går var 22.juli tema på Supernytt. Me som er vaksne gløymer lett kor små desse nye nesten-tenåringane var då dette hende, og dei hadde mange spørsmål til både det dei høyrde og det dei visste frå før. I tillegg er mange av dei opptekne av Trump og midtausten, av trugsmål, likvidering og bombing. Nokre av dei hadde fått med seg hashtaggen «World war 3» og var rett og slett redde.

Det er jo ikkje sånn at me vaksne heller synest at sånn er kjekt i det heile tatt, men ungane manglar det filteret og den erfaringa som ligg i å ha observert diverse politiske spelebrett før. I tillegg engstar mange av dei seg for klimakrisa. Ungar treng rett og slett at trygge vaksne lyttar til dei og snakkar med dei og hjelper dei å få eit nokonlunde optimistisk og trygt syn på livet og framtida. Eg hugsar sjølv kor skummelt det var å vera på same alder og oppdaga den kalde krigen og våpenarsenala i verda. Eg opplevde og korleis me rett og slett kunne bli vettskremde av vaksne som prøvde å forklara oss korleis ting låg an. Her gjeld det å vera kloke vaksne. Det vart ein ekstra runde med avklaringar då sivilforsvaret, eller kven dei nå er, testa alarmen sin klokka tolv i dag.

Likevel har me mest av alt relativt rolege dagar i klasseromet. Onsdag er favorittmorgonen min med kunsthistorie og maling medan det langsamt lysnar utanfor rutene.

Ha ein god januar alle saman. Pust inn tålmod og ro.

Heidi

Nytt år

Etter å ha hatt ein veldig fin juleferie og hatt ei veldig triveleg nyårsfeiring hos Arne og Hilde, har eg nå landa i kvardagane mine att. Det er jo der eg bur… Det kjennest heilt greitt, eller i alle fall nesten heilt greitt at nå er festen over, og å gli inn i den sunnare livsstilen med sunn mat, lange turar og jobbing. Eg må likevel innrømma at eg held fast på jul i stova litt til, med eit i overkant pynta juletre som har begynt å henga litt med greinene, og med julekrybbe, englar og mange levande lys. Ein kan godt seia at det er sentimentale grunnar til at det er slik, men det er då heilt i orden…

I dag hadde eg den første skrivefredagen i det nye året, og det hadde eg gleda meg til. Eg brukte først litt av morgonen på å nesten lesa ut Jonas Gardell si bok til ære for mor hans: «Til minne om en betingelsesløs kjærlighet». Boka handlar om ei fargerik og særprega mor som alt for tidleg forsvinn inn i ein forvirra tilstand av demens. Eg er veldig glad i Gardell ein måte å skriva på, naturleg nok med mykje humor, men og med endå meir varme. Det er ei bok av det slaget det er vanskeleg å leggja frå seg.

Eg hadde tenkt å skriva med eitt auge på fjernsynet der dei sende gravferda til Ari Behn, men eg må innrømma at eg vart sitjande å sjå på mest heile sendinga med begge auge og hjarte og forstand i staden for å skriva. Det var ei sterk oppleving. Spesielt sterkt var det å sjå dottera Maud halda tale og mellom dei fine og såre orda til far sin verkeleg trygla ukjende menneske som hadde det vanskeleg om å søkja hjelp og ikkje gje seg over til mørket.

Det å få så mykje fokus på lyset i mørket gjer inntrykk, og det gjer inntrykk å sjå folk søkja mot kvarandre i vanskelege situasjonar. Kari Veiteberg sine ord om lyset i mørket var og gode å ta med seg. Av og til er det tydeleg at det menneske mest av alt treng er andre menneske å stø seg mot og det å klara å sjå lyset i mørket. Eg tenkjer at det er håp for verda. Me er ikkje bare styrde av marknadskrefter og begjær etter å eiga meir og framheva oss sjølve. Livet handlar om noko som er mykje viktigare. Eg har ein draum om at me skal vera flinke til å sjå kvarandre og støtta kvarandre og i situasjonar der me ikkje står med kniven mot strupen eller er tvungne i kne av mørke tankar og krefter.

Martin Lönnebo har ein fantastisk tekst om eit bilete som heng i ei finsk kyrkje der to gutar ber ein såra engel på båre mellom seg.

Han skriv om engelen, det gode og vernlause vesenet alle menneske har som ein del av sitt indre menneske. Han skriv om korleis me alle djupast sett er såra englar som lengtar etter å bli sette og møtte bak alle forsvarsverk. Utfordringa han gir er å våga å sjå den såra engelen i andre menneske, men og i oss sjølve. Engelen kan og stå som eit symbol på alt som er godt i skaparverket, men som me i vår uforstand har klart å såra og skada. Det er framleis håp om at englen kjem seg på føtene att.

Martin Lönnebo kjem og med ei utfordring som kanskje ikkje er heilt politisk korrekt. I blikket på den bakerste guten står det skrive: «Var det du som skada engelen?» Lönnebo meiner me ikkje er heile menneske før me vågar å svara oss sjølve og andre: «Ja, det var meg. Dette har eg del i». For min eigen del trur eg han har rett. Me må våga å møta både det gode og det destruktive i oss sjølve og i andre.

Sidan eg har skrive så utførleg om alt anna enn skriving denne skrivedagen, så kan jo ein lesar lura på om eg i det heile teket har skrive noko i dag. Heldigvis kan eg svara ja. Det fine med denne delen av jobben min er at eg kan fleksa med timar og minutt og jobba heile ettermiddagen og kvelden om eg vil 🙂 Mest kvar dag etter at eg gav ut den siste boka har eg fått veldig hjartevarmande meldingar på mail og sms eller heilt direkte om at folk les det eg skriv og set pris på det. Dette opplever eg som utruleg oppmuntrande, og eg får verkeleg lyst til «å bli forfattar når eg blir stor»…

Det hender at eg skriv på den gammaldagse måten med penn på papir når eg skriv. Ein sånn dag vart det i dag. Av og til kjenner eg at pennen er nærare hjartet og magekjensla enn det tastaturet er. Det utfordrande og spennande med å skriva er at eg må prøva å fanga orda før klisjeane fargar dei eller et dei opp. Det hender eg klarer det, men ikkje alltid, og siste fallet må eg prøva å språkvaska etterpå.

Skal eg by på noko halvferdig i dag, mon tru… Eg skal kikka gjennom notata mine. Om du lurer på kva biletet over har å gjera med dagens tekst, så er det eit bilete frå nyårsdagen då me måtte tilkalla litt hjelp til å avslutta julefeiringa og godsakane som høyrde med. Sidan eg ikkje fekk delt med så mange av dei som les dette, så kan eg i alle fall by på eit bilete frå bordet mitt. Her liker eg å samla venner og familie.

Så skal me sjå… Kanskje eg kan by på dette:

Eg lener meg mot tillit,
eg legg kinnet mitt mot tida,
vil våga vera levande,
vil høyra, sjå og strida.
Eg vil vandra midt i håpet
eg vil leva, vera, kjenna
eg trur at kjærleik varer,
og aldri skal han enda.

Eg lener meg mot dagen,
la dei koma alle tankar,
eg lener meg mot lyset
der eit skaparhjarte bankar.
Sjå i kjærleiken til livet
skal me handla skal me vera
For di er jorda Herre,
di er vona, makta æra.

Eg kjem nok til å forandra på det, skriva meir eller kanskje rett og slett forkasta det etterkvart. Slik er det å skriva: Ein spennande form for skattejakt og ein utfordrande variant av å leggja puslespel.

God helg, alle saman.

Heidi