Skip to content

19.mai

Nettlukka står meg ikkje heilt bi i kveld. Det virkar som om nettet er litt ustabilt slik at det eg skriv plutseleg er borte igjen…

Eg får derfor gjera dette mykje enklare enn eg hadde tenkt. Dagen har vore nydeleg, temperaturane slik ein ofte bare kan drøyma om i juni og juli, og syrinane blømer om kapp med syrin og brudespirea.

Eg og Eva Mari har vore på biltur med opne bilvindu og vind i håret. NRK er i streik og dei sender stort sett bare musikk, så me har gaula om kapp til gamle songar frå barndomen:

Er det underlig man lengter bort i blant,
til en sommerseng i en kløvereng mellom jordbær som vi fant…

Og

Jeg elsker Carmen, Carmen elsker meg… Me nådde målet og hadde ein nydeleg dag på Blåfargeverket på Modum. For ein vakker stad.

Me hadde gløymt at dei stengde tidleg i butikkane på pinseaften, men saman med alle dei andre som hadde gløymt det, fann me ein liten sundagsopen butikk, så vart det rømmegraut til middag likevel.

Me sat ute på terrassen heilt til halv elleve med levande lys i glaslyktene.

Minstejenta fyller 25 i dag. Gratulerer med dagen, Sunniva ❤ Eg gleder meg til å få deg heim frå Spania snart.

Heidi

Havet, sommaren og livet

F25CB0AB-ED54-4BFE-ADFA-6FF573208A8A

Eg må bare innrømma det. Det er noko med havet og menneska, eller for å vera meir personleg, med havet og meg. Eg har ein utruleg dragning mot å vera nær havet, og finn ei eigenarta kvile i å vera der. Det er noko med det store som gjer at eg innser at mykje av det eg kavar med i tankane eigentleg er på bagatellplanet. Det er noko med pulsen i bølgjene,- som hjarteslag frå eit større hjarte, og det er noko med lukta av sjø, med vinden der ute, med alle fuglane, med dette at alt forandrar seg heile tida, og likevel er ved det same.

I dag då eg stod på kjøkkenet og rydda alle tallerknane og glasa frå ein stor middag i går ut frå oppvaskmaskinen, og med alt eg ikkje hadde fått inn i maskinen kvelden før fint stabla på benken, ventande på å bli vaska, medan eg tinte rundstykke i ovnen som eg skulle ta med meg på turen, høyrde eg på radio. Eg høyrde dei annonsera at dagens gjest i Sommar i P2 var Kari Veiteberg, nåverande biskop i Oslo.

Eg spissa øyra litt ekstra, for eg kjenner Kari litt etter at me var i den same gruppa som i si tid møttest på «Kirkens hus» med jamne mellomrom, for å jobba med språket i dei nye gudstenesteliturgiane. Eg lurte fælt på korfor eg fekk vera med på dette i lag med folk som stort sett var teologar eller språkekspertar, men tenkte at eg vel kanskje skulle representera det nynorsktalande lekfolket frå vestlandet, og kanskje litt fordi eg hadde skrive salmar. Det var forresten veldig kjekt å vera med, og det er spesielt nå i ettertid å vera med på liturgiske ledd i gudstenesta og tenkja at «akkurat den linja diskuterte me ein gong», eller «Eg hugsar at Oskar Stein foreslo å ha akkurat den setningen på akkurat den måten».

Nok om det. Kari er ei flott dame, og eg er så glad for at ho er blitt biskop. Eg tenkjer at dei som har jobba som gateprest mellom dei vanskelegast stilde på gata i Oslo, har spesielle kvalifikasjonar til ein slik jobb. Det viste seg at Kari skulle bruka timen sin i rafio til å snakka om sitt forhold til havet, så då spissa eg øyrene eit ekstra hakk og fann ut at den vaskemaskinen med klede som skulle vore vaska, nok kunne venta til eg kom heim.

Og visst var det til havet eg skulle på tur i dag eg og. Torun og eg la i veg med kvar vår tursekk frå Hå gamle prestegard og gjekk til Vik-stranda og tilbake. Det vart ein fantastisk tur. Veret var først disig og litt kjølegare enn det har vore i det siste, men etterkvart skein det opp med strålande sol. Mykje av vegen gjekk me på stranda, men me måtte og gå ein liten distanse langs ein nyhevda åker, og me måtte foreta eit par kreative krysningar av bekkjer og piggtrådgjerde.

Me brukte seks timar på turen i bedageleg pratetempo med innlagde pausar for mat og kaffi og bading og vassing.

Me fann oss ei behageleg vik med varm sand der me drakk kaffi og åt medbrakt niste og Torun sine påsmurde julebrødskiver. Sola kom gjennom for fullt og varma oss i ansiktet der me låg tilbakelente med lukka auger og høyrde lydane av bølgjeskvulp, av lerker, måkar, tjeld og storspove. Plutseleg seier Torun «Viss du lurer på kva den plaskelyden er, så er det bare ein skarv som plaskar med vengene sine», og faktisk så vurderte eg akkurat i det ho begynte å informera om eg skulle opna augene og finna ut akkurat det.

Etter at me kom tilbake til prestegarden, stakk me innom på Obrestad fyr fordi Torun hadde høyrt at det var kome eit stillerom der, eit lite kapell for pilgrimar av alle slag. Det måtte me finna ut nærare, og ganske rett så viste det seg at stilleromet var der. Det var godt å setja seg stille ned ei stund.

I går, som var sånn omtrent den varmaste dagen i manns minne, koste eg meg med å laga fin middag til foreldra mine og barna mine med alle som høyrer huset til, og jammen meg dukka syster mi opp ho og på veg frå jobb. Mot normalt har me hatt så mange strålande sommardagar i sommar at det ikkje kosta meg noko å bruka ein dag på kjøkkenet. Ofte er det slik at viss sola skin i juli så må me sleppa alt me har i hendene og springa ut før sommaren har gått forbi og kanskje ikkje kjem tilbake før til neste år.

Det vart heimelaga kyllingsuppe med heimebakt foccaciabrød, marengs bakt med valnøtter og Ritzkjeks med vaniljekrem, krem og bær og ei skål bringebærgele og ei anna med friske bær til dei som kanskje ikkje likte kremkake. Når eg har tid til det, så synest eg det er utruleg kjekt å samla storfamilien rundt bordet i stova vår.

BA8816A2-6006-4B8F-AED7-F1745B8A5240

Etterpå, når alle hadde reist heim, reiste eg ned til stranda med syster og dotter. Der var lyset heilt magisk. Verda framstod i pastellfargar som var nesten gjennomsiktige. Slikt let seg sjølvsagt ikkje fanga på bilete.

Nå var planen min når eg begynte å skriva å dela ei gammal sommarvise som eg skreiv til ein konsert for Ålgård jentekor. Sigvald Tveit laga melodi til og songen vart sungen av Eir Inderhaug. Plutseleg er innlegget mitt her alt for langt allereie, men eg trur eg kostar på meg å ta han med likevel…

Havet

Der himmel møter havet i ei linje,
av liv, av lys, av alt me ikkje ser,
dit strekkjer blikket seg med våre lengsler,
der stilnar bølgja same kva som skjer.
Der havet ligg og voggar junidagen,
der sanden brenn og måken blir eit skrik,
der vil eg setja meg til ro i sola,
og vera stille i mi eiga vik.

For havet har eit hjarte likt mitt eige,
det bankar jamt og modig all si tid,
for havet vaskar sine salte sorger,
og sine gleder heilt til dei slepp fri,
frå alle tårer som har rent i havet,
frå alle songar frå forsvunnen dag,
som dunkar trufast med i havsens rytmar,
ein melodi av livsens hjarteslag.

Eg lukkar auga nå, sit ganske stille,
blir eitt med salt, med sol, med tang og vind .
Eg opnar alle mine skjulte sansar.
Eg blir ein tanke bare, og eit sinn.
Og alt eg er, ja alt eg veit og kjenner
blir eitt med vinden, han som stryk mitt hår.
For alt det livet som eg snart skal møta,
ber eg ei bøn, og reiser meg og går.

5B979E5B-BBBB-45D4-8BFB-A261853AFA4F

Då eg hadde landa dagen i dag, og skulle rydde på kjøkkenet for andre gongen, kom det reprise på Sommar i P2 med Kari Veiteberg. Programmet tolte godt å bli høyrd to gonger, så du som ikkje har fått det med deg, gå inn og finn det på nettet.

Eg kom til å tenkja på, -desse vanskelege og store samtalane om korleis me skal få det til å bli godt og fredeleg her i verda… Desse diskusjonane om korleis me skal verna livet og naturen og menneska, og desse vanskelege samtalane om politikk som har låst seg heilt fast, og om korleis me skal dela godene på ein meir rettferdig måte…

Eg kom til å tenkja på, desse berømte frokostane som Thorvald Stoltenberg er blitt så kjend for. Eg har tru på slike personlege tilnærmingar, nå har eg fått ein ide som eg meinar er fullt på høgde… Kunne ein ikkje invitera partane til vandring langs pilgripsleden langs jærstrendene og ta samtalane til kaffi frå termos ein stad der bølgjene skvalpar, lerka syng og skarven plaskar? Er me klare for ein aldri så liten kreativ vri på politiske stormøte? 😉

Heidi

Sommardagsdilemma

DB5D40C3-96A8-4433-B5EA-76A841A0B105

I går føremiddag hadde eg lese norskpensum eit par timar og var klar for noko nytt.

Eg:Skal me ikkje gå ein tur i det fine veret?
Han: Jo, eg har sett ein oversikt over turar i nærområdet, kan me ikkje gå til
Synesvarden, der har me aldri vore.
Eg: Eg tenkte ein lang tur langs stranda.
Han: Det tenkjer du alltid, kan me ikkje gå ein annan plass for ein gongs skuld?
Eg: Det er sikkert løyper langs havet me aldri har gått og…
Han: Har du vore på Synesvarden nokon gong.
Eg: Nei, men det er så fint å gå langs strendene.
Han: Er det ikkje litt dumt at me aldri har gått til Synesvarden på alle desse
åra. Det står her at utsikten er fantastisk. Og det står at det er ein kort
tur som passar for alle…

Det ende med at eg resignerte, mannen hadde jo eit poeng. Og det viste seg å vera heilt sant alt saman. Det var ikkje langt å gå, i alle fall ikkje frå den kanten me kom frå. Det var veldig fin natur og nydeleg utsikt, og det var sant at det nok stort sett var ein tur som passa alle. Me traff fleire som gjekk med veldig små barn, dei både stabba i veg og vart borne på akslene. Ein bør bare ikkje ha fobi mot gjerdeklyvarar, for dei var det mange av. Så nå… etter å ha budd mesteparten av livet mitt på Jæren, kan eg fortelja at visst har eg vore på Synesvarden. Steinkjerringa og preikestolen har eg gått til opptil fleire gonger. Den turen eg lot meg lokka ut på i går var mykje kortare enn eg hadde trudd, eg trur vegen frå Holmavatn til Synesvarden må vera mykje lenger.

Så i dag då kvelden kom, og eg endå ikkje hadde vore på tur, var eg veldig klar for den strandturen eg ikkje fekk i går. Eg klarte å lokka med meg Ingrid på kveldstur langs Orrestranda. Det er eventyrleg vakkert der i timane før sola søkk ned i havet som ei stor blodappelsin. Det er vakkert på den måten at ein nesten ikkje kan fotografera det utan at det blir litt kitchy.

Om ei veke reiser me på ferie sørover i Europa, så nå gjeld det å nyta den siste veka med verkeleg lyse nordiske kveldar og netter.

Heidi

När det skymmar

FDE3D6FE-D2F2-45CC-8DA0-6DC6061F9EE7

Det är vackrast när det skymmer

Det är vackrast när det skymmer.
All den kärlek himlen rymmer
ligger samlad i ett dunkelt ljus
över jorden,
över markens hus.

Allt är ömhet, allt är smekt av händer.
Herren själv utplånar fjärran stränder.
Allt är nära, allt är långt ifrån.
Allt är givet människan som lån.

Allt är mitt, och allt skall tagas från mig,
inom kort skall allting tagas från mig.
Träden, molnen, marken där jag går.
Jag skall vandra —
ensam, utan spår.

Pär Lagerkvist (1891-1974)

551C94FC-F37F-4935-B650-4B6533AAF083

Det har alt blitt mørkare om kveldane. Eg er så glad i dei norske lyse sommarnettene og prøver å halda dei fast slik at dei ikkje skal gå i frå oss. Klokka er fem på elleve og skumringa legg seg rundt huset. Diktet over tenkte eg på i går kveld då eg var ute og gjekk tur.

I ettermiddag kom den triste meldinga at Thorvald Stoltenberg er død. Det følest trist sjølv om eg naturleg nok ikkje kjenner han personleg, og sjølv om han var blitt ein gammal mann. Han har stått for meg som eit optimistisk, varmt og romsleg menneske, slike som me verkeleg treng her i verda.

I kveld var eg ute og gjekk tur og kombinerte det med å plukka ein stor bukett markblomar. Det er så fint å plukka blomar og dei er så vakre, eigentleg er eg litt allergisk mot markblomar og graspollen, men det er ein annan historie.

Då eg kom inn drakk eg ein kopp kaffi på kjøkkenet og høyrde på ein dokumentar om eit ungt par der mannen døydde av kreft to månadar etter at det andre barnet var fødd. Dei hadde begge visst store deler av svangerskapet at alt håp om at hab skulle bli frisk eller leva særleg lenge var forsvunne.

Det er lett å ta kvarandre for gitt. Det er ei gave at me framleis er her og at me framleis har så mange av dei me er glade i rundt oss. Det er så fort gjort å la det viktige forsvinna i bagatellane.

Ei klok dame har sagt at me når kvelden kjem skal tenkja gjennom dagen som har vore og identifisera dei varmaste punkta den dagen. Dei gongene me følte oss mest levande og på plass i livet, dei gongene me kjende at me var på plass i forhold til andre menneske, til dagen og til Gud.

I dag har eg leika med barnebarnet mitt som lærer nye ting kvar einaste veke. Eg har ledd i lag med dotter mi og hatt yngstesonen heime på ferie. Eg har helst på eit menneske for første gongen. Eg har drukke kaffi i stova til ei eg liker å vera i lag med, og eg har fått ein klem på kjøkkenet. Kontoret mitt er rydda, etter mange lange timar. Likevel er det alltid slik at til slutt sit du der med ting du ikkje veit kor du skal gjera av, og du ser det andre som godt kunne vore gjort. Kanskje eg ryddar bokhyllene og badeskapa, eller kanskje ikkje…

Ein del av livet, i alle fall mitt, er å akseptera at ein ikkje rekk å gjera alt ein ville, og at ein ikkje klarer å halda tida fast. Nå opnar det seg ei dør, eg snur meg spørjande for å sjå, sidan eg er aleine heime. Så er det katten som kjem. Ho vippar døra opp med snuten og kjem spaserande og vil liggja på tastaturet.

C2752826-220E-4AEC-A5EF-0F9E42D2D9AD

God helg, alle saman.

Heidi

Galleri

Bøker og sommar

A265547B-FF55-48C5-8D1D-32008BF7FD70

I dag har eg fått grønt lys for å fortelja om eit spennande prosjekt eg med på. Min flotte, flinke tidlegare elev Merethe har jobba ganske lenge med å illustrera eit barnebokmanus eg har hatt liggjande. Det er ikkje heilt ferdig endå, og det er heller ikkje sikkert at bileta eg viser her blir akkurat slik, men eg synest dei er så fine, og på møte med Merethe i dag, sa ho at eg fekk lov til å leggja dei ut her og skriva litt om det.

Boka handlar djupast sett om syskensjalusi. Storesyster Eva har sterke meiningar og ei skarp tunge, men ho er meir forsiktig og tilbakehalden enn veslesyster Maria, som har ein eigen evne til å sjarmera alle rundt seg, og ikkje minst alle vaksne. Eva ser det derfor som si oppgåve å halda Maria litt nede og fortelja henne med jamne mellomrom kor tåpeleg ho oppfører seg…

Det skal likevel visa seg at den dagen Maria kjem i vanskar, blir storesyster som ei løvinne. Ho går i kamp med to store gutar og den farlege hunden sin, og forsvarer syster si med nebb og klør.

E57141C7-1748-4AB4-BF7A-42E95475FEA5

Eg gleder meg veldig til å sjå det ferdige resultatet. Eg er ikkje flink nok til å teikna sjølv til å illustrera bøker, på same måten som eg ikkje kan laga musikk. Det å laga bøker, songar, salmer, teaterstykke og musikalar i lag med flinke folk som kan det eg ikkje kan er noko av det finaste eg veit. Eg trur talenta våre er som puslespelbitar, dei aller fleste av oss klarer ikkje laga heile biletet bare med dei bitane me har fått utdelt.

Og i går fekk me første prøveutgåva av boka eg er medforfattar av om Skapande skriving med eller utan STL. Det er litt arbeid nå med korrekturlesing og tenking, men eg synest det ser veldig fint ut. Linda på Tryll design har gjort ein kjempejobb med lay-outen. Sidan boka snart bør vera klar til sal, får det bli litt hurtigarbeid nå i veka som kjem.

Når eg har rydda i papira mine, – nei, eg er ikkje ferdig, og – ja, eg har fått gjort litt meir, har eg funne mange dikt og tekstar eg har hatt liggjande og aldri publisert. Nå må eg bli enig med meg sjølv om kva eg skal bruka og ikkje, og om eg framleis kan stå inne for ting eg skreiv for omtrent tretti år sidan. I nokre tilfelle er eg forbausa over at eg nesten like godt kunne ha skrive det nå. Eit par av tekstane er eg rett og slett litt i tvil om eg har skrive sjølv, for eg kjenner dei ikkje heilt att… Og om papira kan kastast? Tja, det blir litt som gamle Donald Duck- blad. Det er vanskelegare å kasta eit som er tretti år gammalt enn eit som er nytt… Det ein har spart på sidan 1985 bør ein kanskje fortsatt spara på?

Det er godt me har loft og kjellar…

19BC017F-FEAF-4460-9D7B-EF91146AE76F

Heidi

Sommar i P2 og det å rydda eit rom

098A112D-759F-4099-9D6A-58D669379480

Dersom eg fortalde deg at eg hadde brukt tre timar i dag på å rydda på kontoret her heime, og at eg nok kjem til å bruka minst tre timar til for å eventuelt oppnå eit nokonlunde nivå av orden, så kan det henda at du har problem med å tru meg.

Andre kjenner meg godt nok til å vera sikre på at eg snakkar sant. At det rommet som er sånn bortimot det kreative hjartet i huset kan bli så fullt av viktige ting at det nesten ikkje let seg jobba der, har kanskje sine grunnar. Litt for ofte har eg hatt mange prosjekt gåande samtidig slik at det har blitt diverse bunker på skrivebordet som bare må få liggja fordi eg arbeidar med dei. Så har det blitt ståande posar med handarbeid og malesaker som eg ikkje har rukke å få rydda vekk etterkvart, og i tillegg har eg bøker som ikkje har fått plass i hyllene slik at dei har blitt liggjande utanfor der bøkene står, og dermed lett kan ta med seg andre bøker og landa i rasaktige formasjonar på golvet som eg ikkje alltid har hatt tid til å ekspedera der og då.

I dag har eg rydda i band og blonder, knappar, garn og strikkepinnar og i gavepapir, akvarellblokker og ei hylle full av skattar som eg har kjøpt når eg har funne dei for å bruka til gavar når gavar kan vera på sin plass.

Ved neste rydderunde kjem dei store prøvelsane. Då er eg nemleg nøydt til å gå gjennom blokker og notatbøker og plastmapper med rare ting i, og bestemma meg for kva som må kastast. Eg har notater frå førti år tilbake som eg ikkje er heilt sikker på om eg ein vakker dag kan få bruk for. Som den elendige kastaren eg er trur eg heilt sikkert at eg kan få brukt det meste til noko nyttig og kreativt, og det hadde eg kanskje gjort og om eg bare hadde hatt tid. Tøybitar kan bli til dokkeklær og fjør kan bli englevenger eller påskepynt. Serviettar kan bli collagar og gamle kulepennar kan ikkje kastast så lenge ein kan skriva fine ting med dei. Dessutan må eg innrømma at eg på ferie i fjerne land er veldig betrudd til å koma ut med små posar fulle av knappar, silkeband, blonder og glansroser… For ikkje å snakka om at eg av prinsipp ikkje går forbi dersom dei ein eller annan plass sel lyrikksamlingar for mindre enn femti kroner. Eg har kanskje Brynerekorden i antall diktsamlingar i hylla på kontoret, og kan stolt melda til dei som nektar å tru det, at dei står opplinjerte i alfabetisk orden…

Det positive er at ting dukkar opp… Der er jammen dei innvikla rosevottane eg strikka etter mønster frå torget i Jurmala i Latvia. Dei trudde eg at eg hadde mista. Der ligg det faktisk ei eske fullt brukbare halstablettar, det var då rein bonus… Der er jentekysene eg kjøpte på mormonarmarknad i USA, og der den spanske bøneboka eg tenkte kunne hjelpa meg å læra spansk. Og dei små keramikk- knappane, forma som hundar av ulike rasar, koss kunne eg gløyma at eg hadde kjøpt dei?

Sidan facebook og bloggverda har rykte på seg for bare å koma med alt ein har å skryta av, så får dette vera det motsatte, ei forteljing om eit rom som bare kanskje blir rydda til slutt… Eller kanskje det er det motsette: Rotekoppen som må skryta på internett over at ho har begynt å rydda… Det same kan det vera. Eg trøyster meg med at ein professor på Blinderen i fylgje ryktene fann ein sykkel under papirbunkene då han skulle rydda seg ut av kontoret ved oppnådd pensjonsalder.

Det eg eigentleg hadde tenkt å koma med i dag, var ein lovsong til NRK P2 på radioen. Mens eg har rydda har eg høyrd dei fire første programma av Sommar i P2 på nettradio, og det femte sviv nå mens eg skriv . Det er dette program der ein person kvar dag får sjansen til å fortelja om ting han eller ho synest er viktige, og spela musikk vedkomande gjerne vil dela med andre. Det er eit av favorittprogramma mine, så eg har gleda meg til ein passande anledning til å lytta. Eg kunne i grunnen snakka varmt og lenge om kanalen P2, der er det program til å bli klokare av, og til å bli gladare av. Eit av mine meir nerdete trekk er at eg må passa på å høyra Språkteigen på nettradio dersom eg har gått glipp av det, og det same gjeld radiodokumentarane. For ordens skuld, så kan eg jo nemna at bloggen min er heilt sponsorfri, så ingen kjem til å betala meg for dette. Det einaste måtte vera viss dei som har ansvaret for Sommer i P2 neste år skulle få tankar om at dei kunne trenga stemmen til ein barneskulelærar frå vestlandet.

Og framleis har eg ikkje kome til det som var mi opprinnelege inspirasjonskjelde i dag… Eg høyrde på Kari Hilde French, mor til Joshua som den første programleiaren i dag. For ei dame. Ein kan seia og tenkja kva ein vil om dei to nordmennene som havna i uføret i Kongo, men at Joshua har ei mor av dei sjeldne, er det liten tvil om. Ho delvis budde i fengselet i lag med han, trøysta dei sjuke, laga mat til dei som svalt og dreiv leseopplæring med ein fengsla barnesoldat som var analfabet. Samtidig dreiv ho diplomati på eit høgt plan og lukkast til slutt i å få guten sin heim. Ho seier at ho fann inspirasjon i musikken, bøkene, ei internasjonal kyrkje og ei bibelgruppe ho var med i i Kongo. Gå inn sjølv og lytt om du vil vita meir. Dei andre programma i serien kan og varmt anbefalast.

Om eg bare har vore flink husryddar i dag? Eg har og fått tid til ein spasertur ned til sentrum der me var tre generasjonar på jakt etter ein gebursdagspresang, og etterpå fann me eit smutthol til ein kopp svart kaffi på kafé. Sola skin i dag og, og vinden er på i det vestlandske lunet. Dagen har vore god.

Heidi

Sommarferie heime

 

Sommarferie heime er fint og fredeleg, spesielt når denne delen av verda faktisk byr på sommarvarme og sol. Ulempa er sjølvsagt at alt du skulle ha gjort alltid er der. Eg håpar å få brukt vekene framover litt til å få rydda i rom som er som kriseområde å rekna, men eg har ikkje tenkt å bruka heile dagane, og eg har ikkje tenkt å bruka kvar dag.

Me har fått sprinkelseng på soveromet, for nå er barnevogna for lita til små overnattingsgjester. Eg og kroppen min blir minna om korleis det er å sova med lett barnepust på sida av seg, og korleis det er å bli vekt klokka fire om morgonen av at nokon står og kikkar ned på deg frå sprinkelsenga og seier med eit stort smil og ord på det framleis uforståelege språket, at nå kan dagen godt begynna. I det minste kan det passa med litt mjølk på tåteflaske før nokon insisterar på at natta framleis ikkje er over. Å vera mormor er mindre forskjellig frå å vera mor enn det eg hadde våga å tru. Forskjellen er sjølvsagt at vedkomande ikkje er ditt ansvar på heiltid, og at du ikkje kan rekna med å ha barnet rundt det kvar einaste dag eller kvar time for dagen. For meg som alltid har ønska meg fleire barn enn dei fire eg er blitt velsigna med, er det fantastisk å få oppleva dette igjen, og eg er takknemleg for gåavstanden dit.

Elles har eg prøvd å få skikk på blomane me planta før skulen slutta. Odd Christian gav meg ein ripsbusk i gebursdagsgave i fjor, den står der med mogne bær, om ikkje så mange… I år fekk eg ein solbærbusk av han. Det høyrde med til gaven å få ein tur til eit eller fleire hagesenter og at han planta busken for meg etterpå. Me fekk fyld trillevogna med litt av kvart. Eg er eit hagemenneske når det gjeld å handla inn og å gleda seg over å plukka blomar i eigen hage. Dessverre er ikkje gartnargenene som eg i grunnen burde vore fødd med, skal ein sjå på hageglade og hagekompetente menneske på både mors- og farssida, ikkje velutvikla nok til at eg heilt har fått dreisen på det dei trettito åra eg har prøvd meg, men ein gong kan det tenkjast at det løsnar… Leif har gått inn i sin første sesong som hagemenneske med pallekassar med salat, purreløk, krydderurter og poteter i bakhagen, så kanskje me får det til i lag…

I dag fekk eg i oppdrag å vikariera som nattverdsutdelar i kyrkja, sidan det er ferietid, og mange av dei faste er vekkreiste. Eg var litt engsteleg for at mitt alter- ego Elvira Huskestuen skulle dukka opp og snubla med den store vinkalken, men heldigvis gjekk det bra. Eg stod saman med Leif Andenes, så eg hadde trygg veiledning om noko skulle oppstå. Me stod nede ved utgangsdøra der det pleier å vera ein stasjon der ein dypper brødet i felleskalken i staden for å drikka altarvinen av eige beger. Eg veit at mange som ikkje er i kyrkja så ofte, synest at dette med nattverd er merkelege greier, og det er det jo på ein måte. Nokre eg kjenner synest til og med det er litt ubehageleg, nesten skummelt med dette snakket om Jesu kropp og blod. Sjølv opplever eg nattverd som noko fint og kroppsleg sjølv om det å forstå det er eit av dei mange mysteria ein som søkjande og truande menneske må forhalda seg til. Min rapport frå utgangsdøra i dag er at det var ei flott oppleving å få lov til å gjera det, og å få møta blikka til dei som kom. Det var som å få lov til å opna døra inn til det heilage på gløtt eit lite sekund for kvar og ein som kom. Eg kan ikkje forklara det på nokon annan måte, trur eg.

Litt seinare på dagen dekka me på til middagsgjester ute i hagestova og serverte indisk kyllingsuppe kokt av Ingrid og indisk sjømatwok, laga av Leif. Sjølv slapp eg unna med å dekka bordet denne gongen. Noko av det fine med ferie er at sundagar kan brukas til alt anna enn å tenkja på om ein er klar for morgondagen i klasseromet. Heilt skulefrie er ikkje dagane mine. Eg skal jo studera norsk komande skuleår, og sidan livet mitt i grunnen har vore meir enn fullmøblert utan studier, og eg ikkje har kome inn under ordninga med frikjøp med vikar, så har eg planar om å lesa mest mogleg av pensum nå i ferien. Eg er eit slikt menneske som av og til startar med desserten, og det har eg gjort nå. Då eg såg at min gamle venn frå lærarhøgskulen, Svein Slettan, var redaktør og medforfattar for den boka som handla om ungdomslitteratur, så vart det endå meir naturleg å begynna med den. Etter å ha lese boka med stor glede gjekk eg med tilsvarande appetitt laus på den om barnelitteratur. Nå har eg lese begge to, og verkeleg kost meg med lesinga. Eg har alltid hatt veldig lyst til å skriva barnebøker, og prøvd meg så vidt på det og. Nå fekk eg endå meir lyst til akkurat det, så det har eg lyst til å få tid og inspirasjon til. Eg vart og styrka i trua på at eg trygt kan fortsetja med det som er noko av det aller kjekkaste i lærarjobben, nemleg det å lesa høgt for klassar. Eg har alltid prioritert å lesa høgt kvar einaste dag, til og med for sjuandeklassingar, og det kjenner eg heldigvis at eg kan fortsetja med med godt samvit. Eg reknar ikkje med at resten av pensumlitteraturen blir ganske like lystbetont å koma gjennom, men nå er eg i det minste godt i gang.

Sidan kvelden var lang og lys og varm, og me hadde god tid, gjekk eg og Leif ein tur ein stad me aldri har gått før. Me kjørde til Selandsskogen, gjekk over markene opp til Lyngaland og ned igjen, først på ein gammal veg, og så gjennom skogen. Havsskodda kom med skodderegn, men det regna ikkje nok til at me vart våte. Det blir så fint lys i akkurat den typen ver, så eg måtte fotografera litt.

Eg er liker så godt å fotografera små vegar. Det er noko med det motivet som får meg til å tenkja at det biletet der kan eg få bruk for.

Eg liker jo å skriva tekstar om at me skal inn på stadig nye vegar som skal opnast for oss, og då kan eg jo koma til å få bruk for illustrasjonsbilete…

Og utan å dra det alt for langt her og nå, kan eg jo slutta med å ynskja fred over den vegen du går på, og over vegane du skal gå. ( Sidan det er sundag og sidan akkurat denne sundagen har gitt meg mine 10 minutt som liturgisk medarbeidar.)

Heidi

Vandringspoetar

23430B58-D873-4397-8B4C-B3EC9BCEE53C

På Aeropagosfestivalen var eg på ei fantastisk forelesning av Notto Thelle om japanske vandringspoetar. Dette var diktarar på stadig vandring som skreiv haikudikt frå vandringane sine. Nokre av dei var munkar.

Han presenterte fire ulike diktarar med kvar si livshistorie og kvar sine erfaringar. Nokre av dei fekk respekt, andre vart kanskje meir ledde av.

D3B2B5A2-FFD8-4F0D-92FB-4E7BC25FF5D1

Eg sat med ei merkeleg kjensle av å identifisera meg med desse vandrarane. Utan å samanlikna meg kunstarisk med desse store lyrikarane, så kjenner eg igjen agendaen deira, det å vandra rundt med livet sitt og skriva ned små skriftlege helsingar om levd liv.

Eg har lyst til å skriva meir om dette foredraget, men plutseleg finn eg ikkje att notatboka mi, så det får venta. Heldigvis har eg ei diktbok med japanske haikudikt i bokhylla, så eg tek med eit par av dei:

2CFAEF5E-0BF6-4408-A27A-92874DF05364

vide grønkande enger
ikkje anna er att
av soldatars draumar

huset brann ned
nå kan eg alltid
sjå på månen

den svale vinden
kvilde hos liljene
før han kom til meg

i natt
blir barn fødde
under ein bleik måne

DC9C7AEF-7643-41DD-B7D2-38A67F5394BB

Heidi