Skip to content

Størst av alt er kjærleiken

 

9D468FAA-F716-4AA5-9A8C-B128ED2390B7

Sidan kjærleiken i alle sine former fortener all den plassen han kan få i denne verda, sidan eg har fått lov av Elisa, og sidan nokon hadde veldig lyst til å sjå bilete, så tek eg sjansen på å fortelja litt meir frå ein uforgløymeleg kveld på Santorini. Sjølve viinga fann stad under ein rosenkledd portal på eit opphøyd platå med klipper ned mot havet. Det var sett inn kvite silkedekte stolar til oss som var der og stolar på podiet ved roseportalen. Her kjem brura opp midtgangen med ein stolt pappa.

CDDEDDA0-68BB-4EEC-BF50-597F9A268921

Her er dei via av Hilde Sirnes, til høgre under portalen. Eg blei rørt over at brudeparet hadde lyst til å bruka bryllaupssalmen eg skreiv til Ingrid og Oddvar «Vinden bles frå ville havet», det skulle visa seg å passa her og. Det bles så pass at portalrosene regna ned på oss.

F85EF96F-AC15-4620-86F8-BD624C5146BBOg så var det fotografering. Fotografane ville mellom anna ha dei opp på eit tak, og Pippi Langstrømpe, Elisajenta frå barndomen, ho med oransje musehalar som likte seg best på øverste greina i det høgaste treet dukka opp. Ho stod aleine på pynten av eit hustak som frå ei scene i  Titanicfilmen, med sløret flagrande som eit stort segl i vinden. Dessverre har eg ikkje bilete av akkurat det. Plutseleg kom det eit vindkast som var så kraftig at sløret flaug sin veg. Heldigvis vart det funne att i nokre buskar…

Då sola gjekk ned klokka åtte vart det pause i middag og program for å ta fleire bilete i ein av dei solnedgangane Santorini er så berømt for. Det skal godt gjerast å finna vakrare kulisser for ei feiring av kjærleiken.

Det var program heilt til klokka eitt om natta, både talar, danseinnslag, songinnslag, filmar og bilete. Det som rørde meg mest var den heilt openlyse kjærleiken dei viste kvarandre og familiane sine. Eg ynskjer dei alt godt som tenkjast kan.

FEFF17CD-267D-4056-9BF0-2FF74EDCDFFCFor å få med dei finaste bileta har eg lånt frå Sunniva og Leif sine kamera.

Heidi

19.mai

Nettlukka står meg ikkje heilt bi i kveld. Det virkar som om nettet er litt ustabilt slik at det eg skriv plutseleg er borte igjen…

Eg får derfor gjera dette mykje enklare enn eg hadde tenkt. Dagen har vore nydeleg, temperaturane slik ein ofte bare kan drøyma om i juni og juli, og syrinane blømer om kapp med syrin og brudespirea.

Eg og Eva Mari har vore på biltur med opne bilvindu og vind i håret. NRK er i streik og dei sender stort sett bare musikk, så me har gaula om kapp til gamle songar frå barndomen:

Er det underlig man lengter bort i blant,
til en sommerseng i en kløvereng mellom jordbær som vi fant…

Og

Jeg elsker Carmen, Carmen elsker meg… Me nådde målet og hadde ein nydeleg dag på Blåfargeverket på Modum. For ein vakker stad.

Me hadde gløymt at dei stengde tidleg i butikkane på pinseaften, men saman med alle dei andre som hadde gløymt det, fann me ein liten sundagsopen butikk, så vart det rømmegraut til middag likevel.

Me sat ute på terrassen heilt til halv elleve med levande lys i glaslyktene.

Minstejenta fyller 25 i dag. Gratulerer med dagen, Sunniva ❤ Eg gleder meg til å få deg heim frå Spania snart.

Heidi

Å sjå vårt eige med nye auge

Flyturen gjennom  natta gjekk kjempefint. Det vart opplyst om at dei kom til å fly med lysa av i flyet, og at dei ikkje ville forstyrra oss med informasjon før me nærma oss landing. Eg var litt redd at nokon skulle protestera på lyset på i-paden min, som eg hadde skrudd til lågaste nivå. Heldigvis gjekk det fint, så eg kunne kosa meg med ein André Bjerke-biografi medan alle andre tilsynelatande sov. Krisematen min frå flyplassen hadde havna i Leif sin bagasje i bagasjehylla, så den måtte eg klara meg utan. Etter ca halvannan time kikka eg ut vindauget og såg at nå kom sola opp. Så vart eg bare sitjande og stirra ein times tid. Det var så utruleg vakkert, horisonten vart meir og meir rosa, blodappelsinfarga, oransje og gul, og eg såg fjellformasjonar og byar som låg og glitra som diamantar. Det må vel ha vore lys frå gater og vindauge eg såg, men det var eit nesten magisk syn som ikkje likna noko eg har sett. Det einaste som bekymra meg var at eg syntest me flaug så lågt. Alt var liksom synleg og såg ikkje ut til å vera langt borte. Det var som dei siste ti minutta før landing på Sola når me kan sjå Jæren under oss og kjenna oss att. Eg tenkte såpass rasjonelt at sidan ingen på flyet såg ut til å bli stressa av det, så var me vel i den høgda me skulle vera. Hypokonderdelen av hjernen min kom med innspel om at det kanskje var fredelegare å krasja eit fly med sovande passasjerar enn å vekkja dei til full panikk, men eg klarte å avvisa dei impulsane som svært usannsynlege.

På eit tidspunkt kom flygaren inn i det same romet som oss og stod rett innanfor døra og gjorde strekkøvelsar med armane mot stive skuldre. Eg fann det sannsynleg at det nok var ein andrepilot i cockpit, og at det var nokså usannsynleg at vedkomande vart galen, stengde seg inne der for å styrta oss… Eg tenkjer at desse indre samtalane kan virka opplysande for rasjonelle menneske utan snev av flyskrekk, utan det minste anstrøk av å vera hypokondar og med langt mindre fantasi enn meg… Slik har me det nokre av oss når me er i fly. Sjølv har eg det mykje betre i fly enn før, og klarte til og med å nyta soloppgangen med bare ein liten bismak av panikk…

Me landa grytidleg i Oslo, og etter ein kopp kaffi tok me tog til Oslo S og gjekk til fots vidare for å møta Halvard, Sunniva og Trygve i den nyinnflytta leilegheiten til Sunniva og Trygve. Dette var avtalt for lenge sidan, eg hadde litt vondt av Sunniva som reiste via Athen og ikkje hadde kome seg i seng før klokka to, og nå skulle ta i mot frokostgjester, men slik fekk det vera. Når me har reist lenge ser me liksom vårt eige med nye auge. Plutseleg var Gardermoen ein skikkeleg luksusflyplass. Toget var så nytt og fint og perfekt og i Oslo var det god plass, kjøleg luft og fint og reint. Etter stormen dagen før låg det avbrekte store greiner på plenar og fortau og ein del skilt hadde blese ned. For å ikkje koma alt for tidleg tok me oss veldig god tid, og hadde ein liten pause i botanisk hage.

Det var kjempekoseleg å eta frokost i saman med «barna». Det gav meining til ei veldig lang mellomlanding i Oslo. Aller helst ville eg ha hoppa av her og tatt toget heim, men det viste seg veldig vanskeleg å få til fordi bagasjen vår var sjekka inn heilt heim. Eg fekk bare finna meg i at det vart ein flytur til på meg denne dagen. Det at eg mislikar å fly gir meg ein fordel i kampen for å prøva å leva grønare og meir miljøvennleg, så det kan eg jo velja å vera takknemleg for. Som eg sa til ei venninne, heller ei natt på ein flyplass enn ein time i eit fly. Det første bekymrar meg  ikkje nevneverdig, men det gjer det andre.

Men tilbake til det å vera i Oslo. Dersom eg var turist, trur eg at både hovudstaden vår og Jæren ville fortona seg som vakre, reine og svale destinasjonar.

På veg tilbake gjennom byen vart det ein liten pause ved Akerselva og litt lesing av plakatar. Oslo er blitt ein multikulturell by, spesielt den delen av byen der Sunniva bur nå. I dag begynner ho i ny jobb på ein skule der ca 80% har tokulturell eller tospråkleg bakgrunn. Tenk så mangefasettert hovudstaden vår og landet vårt er blitt. Tenk så mykje fint og spennande me har i lag om me klarer å bruka mangfaldet positivt.

Klokka fem var me heime. Eg tenkte at det hadde gått over all forventning å hoppa over ei natt. Tanken streifa meg nesten om kor mykje kjekt eg kunne ha brukt annankvar natt til om eg ikkje sov…  Eg kan beroliga dei som lurer på om det held på å klikka for meg at eg skreiv den setninten med ein viss sjølvironi. Katten var veldig kosete etter bare å ha fått mat av folk som kom innom for å mata og gå igjen den siste veka. Eg la meg ned på sofaen for å klappa katten litt og sovna der…

Men heldigvis vakna eg og fekk sjå to gonger Ingebriktsen vinna femtusenmeter i EM.
Resten fekk venta til ny dag der eg mest av alt høyrer heime.

Heidi

 

Farvel til Hellas

Torsdag kveld gjekk me ein liten tur med Sunniva for å få med oss den siste solnedgangen i Santorini og for å eta gresk middag før ho skulle nå båten til Athen grytidleg neste morgon. Me hadde fått anbefalt ein stad som skulle vera autentisk, rimeleg og bra, men der viste det seg at alle bord var reserverte. Me enda som me begynte på den same plassen som me var den ettermiddagen me kom til Santorini. Eg veit ikkje om det har skjedd noko med mi evne til tidsoppfatning, for eg synest at alt går så fort, ferien, sommaren, åra og livet. Her gjeld det bare å bita seg fast med tennene, klora seg fast med neglene og pusta roleg inn og ut og kjenna at livet faktisk er her akkurat nå.

Etter å ha send Sunniva i veg med taxi klokka seks om morgonen, fekk me pakka livet vårt inn i ryggsekker og koffertar, så reiste me til den stranda me hadde vore på tidlegare i veka for å få ein siste dag i sola og sjøen. Eg kom på at eg kanskje måtte få tatt dette obligatoriske biletet alle legg ut på facebook, dette av tærne sine på ei solseng med hav og himmel i bakgrunnen. Dersom nokon har sakna akkurat dette motivet, så kan de sjå det nederst i venstre hjørne av bileta over. Dei ekstra observante kan oppdaga at tærne er dekorerte med gnagsårplaster. Dette har vore ein ferie med mykje gåing, og det har vore herleg.

Etter bading i den varmaste sjøen eg har bada i,  tok me somlebussen tilbake til Fira og fekk skifta av oss sandete badetøy under kleda på eit hotelldo i kjellaren. Så sette me oss på bussen til Kamari, der flyplassen ligg, og der dei «vaksne» i familien skulle eta middag i lag. Kamari var heilt annleis enn dei høgtliggjande «fjellbyane» me hadde vore i til nå. Her var det ein lang strandpromenade og opnare landskap. Me åt på ein restaurant heilt i havgapet. Her åt eg ein rett som mor anbefalte. Ho hadde oppdaga matretten ved å kjenna att ein rett frå ei bok ho hadde lese, der bestemora alltid kokte dette til middag.
Det var ein god grunn til å smaka, tenkte eg. Og det høyrdest dessutan godt ut. Eg har gløymt namnet på middagsretten, men det var langtidskokt oksekjøt med tomat og grønsakar og raudvin i sausen servert med potetstappe. Det smakte veldig godt.

Flyet vårt skulle gå klokka fire, så ungdommeleg nok hadde me planlagd å rett og slett hoppa over hotell denne natta. Me hadde tilbod om nattetimar på hotellroma til både syster og foreldre, men alle var trøytte og me ville heller koma oss til flyplassen, så me bestilte taxi ved midnatt.

757C5100-B848-4CE7-8A8A-8473F672C27C

Me hadde blitt fortalde at flyplassen på Santorini var veldig spesiell på den måten at han var bitteliten og utan noko skikkeleg venterom. Det viste seg å stemma. Den einaste benken inne i ankomsthallen var full av folk, og dei begynte ikkje innsjekkinga før halv tre. Ute var det varmt og deilig, så me sette oss utfor. Eg tenkte at det er ikkje kvar dag ein sit på fortauet utanfor ein gresk flyplass midt på natta, og med den tanken vart det nesten litt eksotisk å sitja der og lesa og skriva.

Innanfor innsjekkinga, som gjekk ganske fort var det ein heilt minimal tax-free- butikk. Det kan tenkjast at utvalet av alkohol og tobakk var relativt ok, men elles hadde dei nesten ingenting. Eg hadde kome på at me kanskje burde ha med oss litt mat sidan eg på grunn av flyskrekken min tenkte at det var heilt utenkjeleg å sova på flyet. Eg må nemleg vara vaken og forberedd på alt og i tillegg halda flyet oppe med tankekraft i tilfelle piloten av ein eller annan grunn skulle få problem…

Mat var det lite av på tax-free-en. Ein kunne få kjøpt ein liten pakke sjokoladekjeks til fem euro, eller sjokoladeovertrekte hasselnøter til same prisen. Det vart det siste.

Så fekk me vita at flyet var klar for boarding, me skulle fraktast dit i buss. På bussen var det mellom anna ein gjeng som hadde vore på russetur som kanskje hadde gløymt at dei fleste rundt dei forstod norsk. Samtalen deira var reine høyrespelet. Heilt fram til nå har eg lurt på om det var eit iscenesett skodespel for å sjokkera medpassasjerane, eller om det som vart sagt faktisk var ein autentisk samtale. Sidan det er stygt å lytta, skal eg ikkje skriva inn replikkane her, men heller spara dei til eg eventuelt skal skriva eit surrealistisk teaterstykke om norsk ungdomskultur.

Eg hadde grua litt for å ta av, for flyplassen med rullebanane var så knøttliten, og det såg ut som om flya gjekk veldig bratt opp. Nå var det heilt mørkt, så me såg ingenting, og snart var me oppe i lufta heilt smertefritt.

Heidi

Busstur til Oia

02F91907-D898-4915-B61A-3D22F6B9CDE4

Dagen etter bryllaupet hadde me lyst til å avlasta småbarnsforeldra litt sidan dei hadde hatt ein travel dag og barnebarnet er ein liten morgonfugl som ikkje tek hensyn til kor mange timars søvn foreldra har fått før ho startar dagen.

Sidan me hadde lyst til å få sett oss litt om på øya, hadde morfaren til barnet ein god idé om at me kunne ta henne med oss på busstur til Oia, denne staden nord på Santorini dit «alle» reiser ein kveld for å sjå på den fantastiske solnedgangen. Eg syntest det høyrdest ut som ein koseleg tanke, og det gjorde barneforeldra og.

Oddvar møtte oss med barnevogn og blei med til bussen for å sjå oss vel av garde, og gje oss ein demonstrasjon i korleis me fekk slått ned vogna. Det begynte lovande. Bussen kom nesten med det same, og me fekk lagt vogna inn i bagasjerommet under. Då me glade og fornøgde gjekk på, kom bussjåføren og bad oss gå av igjen. Bussen var full, og utan ledig sete hadde dei ikkje lov til å sleppa inn babyar. Det høyrdest jo logisk ut det… Eg sette meg på ein steinmur med ein glad og fornøgd unge på fanget og tenkte at me fekk venta på neste buss.

Det er bare det at bilane som tidlegare fortald kjører rimeleg kvast, og så vart det ein del eksos å pusta inn. Ein maxitaxi stoppa, og sjåføren tilbydde seg å kjøra oss til Oia, eller Ia som dei seier lokalt. Morfaren forhandla litt, og syntest at 25 euro, var litt mykje… Etterpå begynte me å tenkja på at taxi kanskje ikkje var så dumt, me hadde jo sjølv reist med desse overfylte greske bussane, så det var ikkje å ta for gitt at neste buss hadde plass for oss heller. Svigersonen var einig, og sidan han er eit menneske med høg handlingskompetanse, hadde han skaffa oss drosje på fem minutt, og snart låg vogna i bagasjerommet. Eg var vel klar over at eg ikkje kunne rekna med at greske taxiar stilde med barnesete, og det viste seg at sikkerheitsselane som faktisk var der, ikkje fungerte. Først då me hadde begynt å kjøra kom me på at me kanskje måtte spørja etter pris. Den veldig hyggelege taxisjåføren sa at det var ein tur på tjuefem minutt som kosta 35 euro.

Sjølv om me hadde sett på kartet, hadde eg ikkje heilt forstått at turen me skulle på gjekk ned ein ganske bratt, smal og svingete veg langs sjøen. Plutseleg føltest det ganske uansvarleg å sitja der med ein usikra baby med tanke på kor utruleg stort fokus me har på barnesikring i bil heime i Norge. Eg trur morfaren hadde dei same tankane, for då eg prøvde å få i gang litt lett og ledig samtale for å få taxisjåføren til å slappa av, sa passasjeren til høgre for meg at eg skulle la sjåføren konsentrera seg om kjøringa…

85F27063-6985-4112-BBE4-1A4ADBB379C0

Fram kom me, og det å trilla barnevogn var lettare i Oia enn i Fira. Gullungen kosar seg alltid veldig med å sitja og kikka på folk, sånn sett kan det sjå ut som om ho kan ha gener frå mormora. Ho stirrar interessert på alt og alle og lyttar oppmerksomt same kva språk som blir snakka. Me var på ein liten gresk kafé der ho åt medbrakte kjeks og drakk vatn frå koppen sin. I tillegg fekk ho smaka på den lokale eplekaka og fekk ny bleie. Me fann ut at sidan det hadde vore såpass mange komplikasjonar med å koma seg dit, så var det sikkert lurt å ikkje drøya for lenge med heimturen.

BDB9BD03-E629-4E8D-AA31-D1AB43ECC6D5

Då me kom til busstasjonen gjekk det akkurat ein buss, me prøvde å stoppa han utan hell. Me tenkte at nå er me først i køen til neste buss sidan dette er endestasjonen, så då skulle alt vera bra. Lillegull sovna i vogna, og me venta lukkeleg tålmodig. Då bussen kom, fekk eg beskjed om å skunda meg på, så fekk han vogna i bagasjeromet.

Plutseleg forstod eg at gresk køkultur hadde eg ingen kondisjon i. Plutseleg kom folk spurtande frå alle kantar og albua seg forbi meg der eg stod med ein baby på armen og skulle opp busstrappa. Då eg endeleg kom opp sa sjåføren «Sorry, no more seats, I can’t take a baby.» Eg prøvde å argumentera med at eg hadde venta sidan sist buss. Sjåføren svarte bare sorry, og såg oppriktig lei seg ut. Nå kom kampen om ståplassane. Ein ropte at kona og barna var på bussen allereie, han måtte og få koma på. Ein annan meinte det var hans tur. Sjåføren slo beklagende ut med armane og sa på engelsk at nå gjekk han for å kjøpa seg ei flaske vatn, så fekk folk slåst om å vera med på bussen.

På dette punktet tek barnets morfar barnet frå meg og presser seg inn på bussen. Han har ein teori om at nokon vil gje frå seg plassen sin om me går inn med ein baby og seier me var der først. Eg prøver å argumenters med at det høyrest ut som ein dårleg idé. Ei søt ung dame, som viser seg å vera canadisk, tilbyr meg plassen, men det er så fullt i midtgangen at det er ein stor operasjon å både forlata og innta eit sete. Løysinga blir at gullungen blir trygt plassert på fanget hennar, og eg klarer å koma meg så nær inntil at eg kan ha augekontakt  med barnet, halda henne i handa og servera kjeks og vatn frå håndveska mi. Ho som låner ut fanget fortel at ho har vore voluntør i Malawi og nå ferierer i lag med kjærasten før dei skal tilbake til Canada. Dei hadde lært etter å ta buss nokre dagar at den greske måten å koma seg innpå greske bussar var å bare kasta seg inn døra med albuane først…

Det velsigna barnet sat der og strålte som ei sol medan me køyrde opp dei smale vegane mot der me kom i frå. Det var ei lette å koma like heile og glade av bussen som då me starta. Neste gong eg tek Gulla med på ekspedisjon trur eg heller det blir til Stavanger med NSB…

Heidi

Bryllaup på Santorini

9344C3C4-4242-46DE-A229-E6E2730CA847.

Dette er ikkje brudebuketten, men ein av dei mange bukettane som pynta borda me sat ved. Det var ei stor og fantastisk oppleving å få vera med på denne store dagen for tantejenta mi, Elisa som eg har hatt gleda av å kjenna sidan ho vart fødd. Himmelen var knallblå og himmelen svart med stjerner på.

Brur og brudgom var strålande lukkelege og haldt fine talar om kjærleiken. Studentsjømannsprest Hilde Sirnes stod for ei fantastisk fin viing under ein rosepynta portal. Barnebarnet var pynta i kvit blondekjole med hårband. Me sat ute rundt runde bord og fekk servert god mat, mange fine talar og mange flotte underholdningsinnslag. Det vart sunge, dansa og ledd medan den varme mørke greske sommarnatta pakka seg rundt oss. Det var kjekt å feira og kjekt å bli kjend med brudgommen sin familie. Elisa sin familie stilde med fire festglade generasjonar som var glade for å vera der.

Eg kunne ha skrive mykje meir, men i dag skal eg la det vera, for dette var Elisa og Ole sin kveld som eg synest dei skal få bera med seg utan for mykje innblanding frå tante sin blogg. Takk for at me fekk lov til å vera der, Elisa.

Eg har mange fIne bilete eg kunne ha lagt ut her, men eg vel å ikkje gjera det før eg eventuelt har innhenta løyve frå brudeparet.

Heidi

Ein snartur til «Syden»

 

2A75F762-29AB-48C3-A3AF-B898E36A340F

Me kan jo ikkje vera sånn omtrent på ei sydhavsøy utan å prøva oss på strendene. Sidan Santorini er ei vulkanøy, er dei fleste strendene nesten svarte, og til dels med så skarpe steinar at ein ikkje kan bada utan skikkelege badesko. Den snille hotellverten vår fortalde at det fantest a white beach too. Han viste på kartet og forklarte, og visst hadde hotellet strandhandkle me kunne låna og ta med oss.

Så kom me oss på badebussen, Sunniva, Leif og eg. Han vart etterkvart stappfull, då det kom på to babyar på eit seinare stopp, pressa folk seg saman slik at dei som hardt babyane kunne få sitja. Eg vart sitjande innerst i baksetet i lag med Daisy på fem månadar, faren hennar frå London, og ei dame som fortalde at ho var barnelege i Athen og bare elska småbarn. Eg kom til å tenkja på at det er ganske lenge sidan eg har kome sånn i snakk med nokon på bussen heime.

Då me kom til stranda kom ein mann og tok i mot oss. Me trudde han ville ta inngangspengar for å koma inn på stranda, eller leie for solsenger og stråparasoll, men nei, alt dette var gratis, men han håpa me ville kjøpa mat. Så snart me hadde rigga oss til på behagelege solsenger kom han med menyen. Tenk at det finst strender med spiseplikt…

A68C874E-FCCD-493A-937D-5A5F80D68240

Sjøen var behageleg varm. Det var deilig å bada. Det var relativt brådjupt, og vatnet var krystallklart og nesten utan bølgjer. Sanden var glovarm, eg skulle gjerne hatt filmversjonen av mitt mannlege reisefylgje som av ein eller annan grunn hadde bestemt seg for å gå barføtt ned til sjøen, og valgte å ikkje snu for å henta sandalane. Etterkvart kom dei for å ta opp bestilling, og dei kom med maten vår på brett på solsenga. Det smakte riktig godt.

Me hadde tenkt oss tilbake i god tid til neste programpost, men først var bussen litt for sein, så viste det seg at bussen skulle ta oss med på noko som begynte å likna på ein rundtur på heile øya. Det er nå kjekt å sjå seg om, og ein billig sightseeingtur vart det og. Etterpå rakk me akkurat å dusja av oss salt og sand og pynta oss litt før me småspurta opp igjen til hotellet der Oddvat og Ingrid bur. Der var det middag for tantar, onklar og syskenbarn av brudeparet, fotografering og solnedgang. I morgon er det den store dagen med bryllaup på Rockabella.

Det vart ikkje seint, for mykje skal ordnast og tenkjast på til i morgon. Jan og Bjørg som bur på ein annan kant av øya gjekk den koselege turen til Fira saman med oss for å ta buss der i frå.

Heidi

Familieferie på Santorini

 

. FE2A465A-0C41-452C-AAAB-43737024013B

Etter å ha surra rundt i vekesvis som to snusmumrikar med ryggsekk, ei sjel og ei skjorte, har nå ferien endra karakter. Frå i går morges til i dag ettermiddag har me fått gjenoppfriska vårt gamle liv som småbarnsforeldre. Me har farta rundt på øya med barnevogn, og det er ikkje akkurat det denne øya med smale gater som enten er fulle av bilar, mopedar og firhjulingar eller er fulle av brusteinar i ulik høgde, trapper i alle variantar frå dei lange bratte og relativt nye til eldgamle trapper med lang avstand mellom trinna og grus i midten.

Folk her virkar som om dei er både veldig barnevennlige og veldig hjelpsomme. Dei både tilbyr seg å hjelpa med vogna i bratte trapper og dei kjem og fysisk løftar i vogna når det trengst. Veldig mange kjem for å snakka med barnet i vogna og prøva å lokka fram eit smil. I dag under frokosten sat ho som ei lita dronning på ein innsats dei sette inn i stolen og gumla på ein kjeks. Pluseleg sat ho med eit stort smil mot noko. Då eg snudde meg for å sjå, var det ein av kelnarane som stod og dansa for henne. Det såg ut som om han vart litt flau over at eg såg det…

Me var på pizzarestaurant der eg trur dei nesten var villige til å ommøblera for å få plass til vogna, og me har vore i hotellet sitt badebasseng og prøvd kunstane etter babysymjinga. Mykje nytt har kome til sidan vår tid. Nå er det badebleier og uv-drakter som gjeld. Det er veldig få småbarn og barnevogner her, så Santorini som er ein bratt og dyr stad utan sandstrender appellerer nok meir til andre turistgrupper enn dei med små barn. Det er eigentleg utruleg koseleg å synga eit litt overgira barn i seng ei stund etter vanleg leggetid, og når eit pyjamaskledd lite vesen står i sprinkelsenga og seier i frå at nå må me ikkje kasta vekk meir av dagen når klokka er halv seks om morgonen, så er det bare å koma seg opp i gresk grålysning»

Foreldra mine, syskena mine, døtrer, svigerson og niesar har innteke øya, så plutseleg var me mange her. Me hadde ein roleg og herleg føremiddag på hotellet der systera mi og foreldra mine bur. Den eldste og den yngste av jentene kvilte i det kjølege store hotellromet mens eg og syster sat med beina på ein avsats og nytte den utsikta de ser på tre av bileta over, medan me løyste verdsproblem og likte at me for ein gongs skuld var på ferie i lag. Etterpå var me ein stor gjeng på kafé og åt lunsj i lag. Den joviale greske kafeeigaren meinte at far måtte vera høvdingen for dette fylgjet og den som skulle ta rekninga. Samtidig påsto han at han aldri kunne trudd at samme mannen var oldefar til den yngste. Slike folk liker eg og far min, me er ikkje vanskelege slik.

Heidi