Skip to content

Kremmarsjela

IMG_2826Kremmarsjela i meg er nok ikkje mitt mest framtredende trekk. Eh håpar i grunnen at det ikkje er det heller…

Ein ting er sikkert, eg kunne aldri ha levd av å selgja eigne produkt og tenestar. Det å laga bøker er kjempekjekt, det å få dei i hendene er fantastisk, det å selgja dei er vanskeleg. Eg har alltid lyst til å leggja til ein beklagelse over at dei kostar det dei kostar, og eg har alltid lyst til å leggja til: Sidan det er deg, skal du sjølvsagt ikkje betala…

Eg blir oppriktig glad når nokon seier dei liker bøkene mine, men klarer ikkje å la vera å tenkja at nokon kan irritera seg over dette har dei brukt pengar på..,

Relativt ofte seier eg ja til oppdrag om å lesa dikt, fortelja eller begge deler. Ut frå samanhangen, så hender det at eg gjer det gratis. Det er ein befriande tanke at folk i etterhand ikkje tenkjer at dette var ikkje verd pengane, og når eg har bøker å selgja, er eg livredd for at folk skal føla eg spring etter dei for å prøva å prakka på dei ei bok eller to..,

Nå er Ingrid og mi God natt- bok i trykken, og eg gler meg til å få ho. Me har laga ein bokmåls- og ein nynorskvariant av boka om små dyre- og menneskebarn som ikkje har lyst til sova, og om trøtte PG kjærlege foreldre som gjer så godt dei kan…

Boka er stila til Iben og alle dei andre som snart skal sova, sidan me på eit plan skreiv boka i rein venteglede og lengsel etter Iben som snart skulle bli fødd.

Boka kjem til å kosta 200 kroner. Sånn, nå har eg reklamert litt på ein subtil måte som nesten får meg til å rødma litt i kinna.

Tankane går til ein ivrig loddselgjer som i si tid var busett på Nærlandheimen. Iført lusekofte og briller banka han på døra. Opningsreplikken var ofte den same: «De skal ikkje ha lodder her nei… I dag er det til saniteten…»

Heidi

IMG_2825

Stavangerfredag i november

Dette er nesten som å vera på internettkafe i gamle dagar. Eg heller mot at biblioteket på Sølvberget er noko av det aller finaste Stavanger har å by på. Nå har eg funne meg ein gratis utlånsmaskin og sit her mellom unge menn og skriv og kjenner roa senka seg over meg og ein litt novembergrå fredag der julepynten er delvis på plass allereie og butikkane melder om heilsvart fredag…

Sjølv har eg latt utlegga begrensa seg til noko så usunt som ei rosinbolle og ein kopp kakao på bibliotekskafeen, for å feira at eg har klart å overtala meg sjølv til å vera flink jente og møta på mammografiscreening. Rett nok melde eg avbod på den første timen eg hadde fått, fordi han var midt oppi Iben sin forventa fødsel og då ville eg helst ikkje ha anna enn fødsel å bekymra meg for og gleda meg over. Dessto meir ansvarleg er det vel å ringa på eige initiativ og få ny time…

Æ kan ikke si at æ lier det no sææærli, for å praktisera lærarhøgskule kristiansandsken min… Eg liker ikkje å gå til tannlegen heller, og slett ikkje å reisa med fly. Ho som tok i mot meg på mammografiavdelinga var det aller søtaste menneske eg har møtt der nokon gong. Ho spurde om eg grua meg til undersøkjinga, og eg sa som sant var at eg ikkje grua for det i det heile tatt, men at eg grua til å gå og venta på brevet i etterkant. Ho sa at det hadde ho ikkje trudd for eg virka så veldig roleg. Då kunne eg melda at eg ER veldig roleg heilt til eg begynner å tenkja på sjukdom og alt som kan gå gale.

Eg innrømmer det og vågar å setja ord på det i tilfelle andre kan bruka dei til å spegla seg i… Eg er det menneske som vurderer om tannlegen kjem til å finna svulstar i tannkjøtet og som kan unngå eit besøk til optikaren fordi dei har begynt å scanna augeeplet, og kven veit kva dei kan finna der… Eg overdriv litt, men ikkje så veldig mykje.

Dama på mammografimottaket sa at ein av grunnane til at det tok to til tre veker før svaret kom, var at to ulike legar såg på bileta utan å snakka saman… Då tenkte eg i min galskap at med to legar var det kanskje dobbel så stor sjanse til å finna noko… Ikkje heilt god med andre ord… Eg har bestemt meg for å slutta å vera så dum, men det er kanskje lettare sagt enn gjort…

Ein kollega av meg sa at fagfolk hadde sagt til henne at alle friske menneske har tendensar som kunne blitt psykiatriske diagnosar om dei hadde blitt sjukelege. I så fall har friske meg ein angstnevrotikar i magen. Eg får trøysta meg med at det kunne ha vore ein psykopat eller noko anna skummelt…

Ha ein fin svart, grå eventuelt gammelrosa fredag. Nå skal eg skriva litt på biblioteket før eg skal møta Anne Mette. Det blir kjekt 🙂

Heidi

How many times can a man turn his head

pretending he just doesn`t see?

220E44FE-5C05-4E50-A549-B125ADA6E79A

Eg har eit lite «friminutt» på skulen mellom jobben og kveldsjobben og sit her og filosoferer litt. Eg har akkurat lagt siste hand på manus til tiandeklasseforestillinga, og klokka åtte i kveld skal eg møta ungdomane i manusgruppa for å sjå om me går for det akkurat slik, eller om me skal forandra på noko. Den nest siste songen i musikalen er «Blowing in the wind,» og hovudpersonen, ei jente på 16 spør publikum om det bare er slik med menneske at dei gjer feil om att og om att og ikkje har evna til å læra eller forandra seg…

Kva manuset eigentleg handlar om er litt hemmeleg, så det skal eg ikkje skriva om her, men akkurat som før så er eg imponert over sekstenåringar sin evne til refleksjon og kreativitet.

På sundag var eg på kveldsgudsteneste og høyrde Jørn Lemvik, generalsekretær i Digni, snakka om menneskeverd og at mennesket ikkje er til sals. Eller er det det?
Bokstaveleg talt blir menneske selde både som banrebruder og prostituerte og til og med som slavar. Han brukte strofa over som eit spørsmål til dei som var i kyrkja. Kor lenge kan me snu oss vekk og ikkje reagera på uretten i verda. Eg har tenkt mykje på kor lite me høyrer om dei mest forferdelege ting som skjer i land som ligg langt vekke frå oss. Me reagerer når onde og vanskelege ting skjer i Europa eller USA, men kva med alt som skjer i land det er mindre naturleg å samanlikna oss med? Har menneska som bur der lågare menneskeverd enn oss, sidan me let barn svelta i hel utan at me reagerer, eller er det bare slik at me ikkje orkar å ta det inn over oss?

Me har godt av å bli litt vekte av og til, og eg har godt av å ha skrivegruppe i lag med 15-16 åringar. Det kan få meg til å reflektera. Ungdomane er opptekne av kva som verkeleg betyr noko og kva som ikkje gjer det. Eg er redd me vaksne ikkje alltid er like gode førebilete. Det ligg i menneskenaturen å vera seg sjølv nærast og å halda seg til flokken sin. Det er viktig å ta vare på kvarandre og å byggja gode flokkar. Viss tenåringane våre er meir opptekne av om nasen og rumpa og karakterboka held mål enn korleis ein kan skapa ein betre verden, så har me kanskje svikta bittelitt som rollemodellar?

I dag opplevde eg at både bankkort, førarkort og kopikortet på jobb var borte vekk. Heldigvis låg i alle fall to av korta på golvet i bilen… Og eg tek sjølvtillit på ekstremt dårleg sikring av viktige kort i ei veske med to opne glidelåsar. Så ende det godt denne gongen og… i mitt vesle mikrounivers i alle fall…

Eg høyrde nokon bruka eit litt vridd uttrykk: «Gammel dame er vond å vende»… Bortsett frå at eg sjølvsagt er uendeleg langt i frå å vera ei gammal dame, så er det noko i det… Som det står i ei anna protestvise som er litt i stil med den over: «When will they ever learn?»

Det kan vel tenkjast at det svaret og bles med vinden… Og nå får eg smila oppmuntrande til meg sjølv og seia «Til rors Columbus!» i det eg går to trapper opp til neste jobb…

Ha ein fin novemberkveld.

Heidi

Fortener eg snart ein hemul-diagnose?

Det har vore nokre veldig travle veker, så i dag var det herleg med ein sofakveld med strikketøy. Nå er årsmøtet med fordeling av kunst i den kommunale kunstforeninga vel gjennomført og sekretæren, det vil seia meg, kan lena seg litt tilbake. Eg hadde litt panikk for at nokon ikkje skulle ha fått dei kommunale mailane om at dei hadde blitt trekte ut, så den siste veka har eg leik detektiv både på 1881 og facebook i håp om å få tak på dei som ikkje hadde meld tilbake at dei hadde fått trekningsliste.  Heldigvis lukkast eg veldig langt på veg i å finna alle saman, og eg trur dei fleste gjekk relativt fornøgde heim med nye kunstverk.

Forestillinga eg skriv i lag med ei manusgruppe frå tiande klasse i kulturskulen er så godt som ferdig, og i går las eg og Ingrid siste korrektur på billedboka vår som nå er send til trykkeriet, og som om alt går bra skal vera har i midten av desember. Det vart litt intrens jobbing der og i siste liten, for me såg at me ikkje var hundre prosent fornøgde med alt. Nå kjennest det bra. Utgangspunktet vårt var at me gjekk tur i skogen ein dag i vår og snakka om at det hadde vore så fint å laga ei billedbok saman. Ei bok me kunne bruka som barselspresang og til gave til små barn, ein variant av å gje heimestrikka vottar eller sokkar til nokon.

Etterkvart har prosjektet vakse seg litt større, men me reknar med at dette er meir eit uttrykk for skaparglede og gleda over eit nyfødd barn, enn ein stor forretningside. Eg gleder meg veldig til å få boka i hendene. Teksten går på rim og handlar om små barn, både menneskebarn og dyrebarn som ikkje har lyst til å sova om kvelden. Dei små vesena i boka har svært ulike levekår, men felles for dei alle er at det finst vaksne som er der for dei, sjølv om dei vaksne er mykje trøttare enn ungane sine…

Og dersom det måtte sjå ut som eg har babyar på hjernen, så kan det vera eit eller anna sant i det. I haust har eg kost meg med å testa ut fargar og design på babyluer. Nå skal eg festa trådane og dampa dei litt, så vil det visa seg om nokon har lyst til å kjøpa dei på julemessa i kyrkja. Viss ikkje så får eg nok gitt dei vekk sånn etterkvart.

Luene på biletet er kanskje to tredelar av den totale produksjonen. Kanskje eg er i ferd med å utvikla meg til ein hemul… For dei uinnvidde er det desse litt mummitrollaktige vesena i mummidalen som alle er totalt hekta på eit eller anna, det vere seg botanikk eller astronomi. Eg må innrømma at eg har prøvd å prakka på andre medlemmar i familien denne merkelappen…

Ute er det blitt veldig november med mørke morgonar og kveldar og nesten bladlause tre, men framleis blømer rosene i bedet framfor huset.

Morgonane lysnar først når me er på plass i klasseromet. Dette året har me vindauge i ein annan himmelretning enn før så me ser ikkje dei tusen kråkene letta frå trea sine, men omtrent tjue minutt inn i første time kjem dei tungt flaksande forbi oss. Nå er me i den årsfasen der me som eg skreiv om i hausdiktet dagen etter at Donald T vart lovleg vald til president i USA. Me syklar gjennom novembermorgonane. Syklar gjennom regnet i side svarte regnkåper. Syklar under lyktestolpar fulle av spindelvev til me blir varme og klare for nye dagar.

Eg veit at nokre av dei som les her sa at dei gjerne ville kjøpa diktboka når ho kom ut. Dersom eg har gløymt nokon, så gje meg eit hint.  Nå skal eg vera flink og leggja meg «tidleg» slik at eg kan kosta på meg litt lesing på senga. Eg les to fine bøker parallelt. Kasnkje eg skriv om dei her etterkvart.

Framleis god november til alle.

 

Heidi

Arbeidsleir i heimen

FA6F19EC-986E-444B-9290-81EBDEC0134C

På torsdag kveld landa Eva Mari på Sola og det var klart for arbeidsleir i heimen. Ho er nemleg flink til å sy, og eg følte meg ikkje kompetent til å montera dåpskjole på eigen hand. Etter minst 125 timar med broderinåla var eg nokså ferdig med broderia og hadde ikkje lyst til å øydeleggja arbeidet med å ikkje få til å montera. Heldigvis var dama frå Sunnmøre og Bærum klar til å bistå meg og mine manglande ferdigheiter.

På fredag føremiddag stod me klare på Alveland til å få studera den utstilde dåpskjolen dei hadde i butikken. Eg hadde brodert litt ekstra store sølvstjerner på min kjole fordi eg tenkte det ville setja eit snev av særpreg på han. Eg hadde viss ikkje trengt å vera redd for at særpreget ikkje skulle koma av seg sjølv. Det var rett og slett litt forskjell på mine nålestikk og det dei profesjonelle hadde gjort på utstillingskjolen. Eg bestemte meg for at det ufullkomne har sin sjarm… Og etter ferdig montering ser det i grunnen ikkje så verst ut likevel. Ufullkome eller ikkje…

Med to skapande damer i heimen er det kanskje ikkje bare bare å vera ein innebuande mann. Med symaskiner, mengdar av knappenåler, kaffikrus, store mengder strikkepinner og garn og særdeles høglytt lått i tillegg til diverse kokekunstar på kjøkkenet innimellom og fri flyt av kaffi og te til ei kvar tid, så var det sikkert heilt ok for han å bruka ein del tid på å sitja på arbeidsromet og retta norskoppgåver.

Men jemmen kom me ikkje nesten i mål… Knappholprogrammet på den nye symaskinen min var så automatisert og teknologisk at me aldri fann ut av det. Eg får gjera eit nytt forsøk, eller kanskje ty til trykk-knappar… Dåpslua får eg og satsa på at eg får til sjølv. Ei veldig kjekk helg vart det i alle fall. Me fekk aldri tid til å gå tur langs stranda slik me hadde tenkt, men me rakk å gå på kafe, kosa med barnebarn og å arrangera familiemiddag. Ho må nok snart koma igjen slik at me rekk resten. I tillfelle nokon lurer så var det relativt tidkrevjande, men kjekt likevel å montera dåpskjole. Eg har framleis god tid på å få ferdigstild plagget heilt, så nå er eg optimist.

6A97053D-62F3-40FF-B2DA-87749253AB85

Noko som eg gler meg villt og uhemma over, er at mi og Ingrid si biletbok snart er ein realitet. Nå er ho hos lay-out-ekspertisen, så blir ho send til trykkeriet i neste veke. Viss alt går bra har me ho i hendene eit par veker før jul. Det blir ein bokmålsvariant og ein nynorskvariant av den same boka. For meg er dette eit reint gledesprosjekt. Det har vore ein draum i alle år å få laga ei biletbok, og det er så kjekt at det vesle samarbeidsprosjektet me koste oss med mens me venta på veslejenta faktisk skal få finnast mellom to permar.

Hausten skrir fram. Det blir mørkare for kvar dag og ikkje så langt unna har eg eit lite lys som er akkurat ein månad gammalt i dag. Det har vore fantastisk å ha henne så nære, og har gitt overskot i ein veldig travel arbeidsperiode. På toppen av alt anna skriv eg tiandeklasseforestilling i lag med ein utruleg kreativ gjeng ungdomar. Det er veldig kjekt arbeid, men det er ganske travelt å produsera manus til ein timeslang musikalforestillint i løpet av eit par korte månadar i tillegg til alt det andre som gjerast skal. I løpet av veka som kjem, håpar eg me er nokonlunde klare med førsteversjonen, og etterpå pleier det å gå veldig greitt med resten av arbeidet.

Nå tek eg mentale symjetak over eit kaotisk skrivebord, og vurderer det dit hen at det luraste nå er å landa dagen, og heller gå vidare i morgon.

Ein god sundagskveld til dei av dokke som får tid til å lesa dette før natta kjem 🙂

Heidi
Heidi

Eg høyrer heime i livet

På torsdag var det dagen for boklansering på biblioteket.  Både på torsdagen og dagane før tikka det inn meldingar frå folk som sa at dei hadde hatt lyst til å koma, men at dei dessverre skulle noko anna. Det var og mange som kom bort til meg for å fortelja meg det same. Det var viss heitl feil dag me hadde vald med konsert i kyrkja, korøvingar, foreldreforestillingar, foreldresamtalar, kurs og andre kryssande arrangement. Eg tenkte at me kunne ha fyld opp salen med alle dei som ikkje kunne koma dersom dei hadde kunna koma. Eg var veldig spent på kor mange som kom til å dukka opp, men var bestemt på om det bare var ti stykker som var der, så ville me gjera alt me kunne for å gje dei ei god oppleving.  Meir enn ein time før arrangementet begynte var me på plass for å øva oss igjennom deler av forestillinga. Det er alltid greitt å vita at det me skal gjera er mest mogleg på plass.

Då klokka nærma seg halv åtte, viste det seg at det var masse folk som ville inn og høyra sjølv om veldig mange av dei eg kjende var opptekne med andre ting. Til slutt måtte dei til og med henta inn fleire stolar for å få plass til alle. Eg opplevde det veldig fint å få lov til å dela tekstar, bilete og musikk. Orda har røtene sine i mine eigne erfaringar, tankar og følelsar og det er sterkt og flott å få lov til å formidla noko av det som er viktig for meg i ei form eg trivst med å bera med meg.

Det var kjekt å ha to babyar i salen som slo til med å laga babylydar akkurat i det eg skulle lesa dikta om å venta på å bli mormor. Det var fint å ha både foreldre, nære venner, bror, barn, svigerbarn og niese i salen og at til og med den vesle mormorjenta Iben, var til stades, toppa det heile. Etterpå var det mange som vart igjen for å kjøpa bøker og slå av ein prat, akkurat slik eg hadde håpa. Det vart nesten som å halda eit stort selskap med svært enkel bevertning. Å få Sunniva heim frå Valencia er kjempekjekt, og det er koseleg at kjærasten hennar, Trygve kom frå Oslo for å vera i lag med henne og oss dei dagane ho er heime.

På biletet over ser de meg og lillebror Jan med trehjulssyklane utanfor huset me budde i på Bryne. Eg les eit dikt om å ta med seg dei gode tinga frå barnfomen i ein ryggsekk på ryggen til seinare bruk.

Sidan eg er typen som stadig vekk og heilt uforvarande går med jakken på vranga, og mascaraen under auga, stadig gløymer lommeboka og presterer å kjøra på høge tårn av vaniljesaus i den næraste Kiwibutikken, så har eg heldigvis ein viss coping-kompetanse på å takla ting som går gale. Då me fekk boka vår levert på huset i omtrent same halvtimen som me vart besteforeldre, var me imponerte over at me ikkje fann ein einaste trykkfeil. Denne gongen måtte me ha klart korrekturlesinga betre enn nokon gong… Den store tabben vart ikkje oppdaga før me hadde besøk av ein journalist sist fredag morgon. Eg ville visa henne titteldiktet «Eg høyrer heime i livet» som eg tenkjer som ei slags ryggrad til boka ved same namn. Eg fann ikkje diktet der eg trudde det var, og vart sitjande og leita… Først eit par timar seinare vart eg nøydd til å innsjå at diktet rett og slett har falt ut av manus under siste korrekturlesinga då me omplasserte nokre dikt for å få bileta endå meir slik me ville ha dei. Nå var det bare å tenkja løysingar. Eit laust ark inne i boka kjendest ikkje som noko god løysing og å få 800 bøker trykte på ny, kunne me bare gløyma… Då Torhild kom for å øva var det ho som lanserte løysinga me gjekk for. Ho sa: «Laminer diktet og legg det inn som bokmerke. Då vil dei bli minna om at dei høyrer heime i livet kvar gong dei opnar boka. Og slik vart det…

Sjølvsagt er det ikkje ei fullgod løysing at diktet er laust i boka, så nå må eg nesten skriva ei ny diktbok slik at det ein gong kan få bu fast mellom to permar… Pass på at diktet er med viss du kjøper boka. Eg tek det med her slik at det i alle fall er blitt publisert skikkeleg ein plass. Det er skrive på ein kafe den dagen i fjor sommar då eg og Leif sykla rundt i Berlin. Eg tenkte så masse på ei venninne som var alvorleg sjuk, og sende diktet til henne frå i-paden min medan me sat på kafeen i håp om at det kunne vera litt til hjelp å ha eit dikt å halda seg fast i.  I ettertid har eg funne ut at det er godt for meg sjølv og å halda meg fast i desse orda…

938C789C-BE8F-4E9F-95B4-E7B872722F96

Eg høyrer heime i livet

Eg høyrer heime i livet,
eg lener meg mot sterkare hender,
og kjenner dei ber meg
når eg ikkje sjølv orkar bera.
Trygg ligg eg der
med hendene rundt meg
som ein fjørlaus fugleunge i eit trygt reir.
Der ligg eg mellom stjerner og planetar,
mellom kvardagane og det heilage,
mellom fødsel og alderdom,
mellom barndomen og alt eg ikkje veit kva er.
Alt eg veit er kjærleiken,
at han er skapt for å bera meg
stille og utan store fakter,
heilt til eg ein morgon,
utan å skjøna kva som skjer,
strekkjer vengene ut
og kjenner eg kan fly att.

Heidi

Så kjekt med gilde samarbeid

95EDB6E3-5BCF-4E98-BCD9-F7408B4021B3

For B-menneske som meg er det alltid fint å få ein ekstra time ei natt. Denne gongen passa det ekstra godt for me hadde ein veldig gild invitasjon på lørdagskvelden til å eta middag i ei hytte på Sele i lag med gilde venner. Utanfor piska stormen og regnet, og det var så fint å vera der med masse stearinlys og varme på peisen. Det er Margunn og Ulf som hr fått seg hytte ute i havgapet. For meg var det eit ekstra gild spenningsmoment denne kvelden i det at eg har samarbeida med Ulf om seks av mine visetekstar som han ville laga melodi til. Resultatet vart så fint at nå er eg heilt gira på at dette har eg lyst til at folk skal få høyra. Det kjem nok ei råd.

145159BE-D504-415A-8992-35025CC7EAB9

Eg er så glad i samarbeid av den typen der me får eit sluttresultat som dei som samarbeidar aldri kunne fått til aleine. Det er og kjekt å samarbeida med Leif som tek bilete, og Ingrid som teiknar. I sommar var det utruleg kjekt å laga ei lita miniforestilling med mine tekstar og Carl Petter Opsahl sine improvisasjonar på ulike klarinettar. Me har veldig lyst til å gjera noko liknande i litt større skala, bare upraktisk at me bur så langt vekke frå kvarandre og at begge har så mange ballar i lufta, men det ordnar seg kanskje ein sjanse etterkvart.

Musikalske samarbeidspartnarar set eg ekstra stor pris på. Det ville vore praktisk viss eg var ein flink songar og ein begava musikar, men det er dessverre veldig langt frå dei korta eg har fått på handa. Eg ser for meg at me er laga med kvar våre talent for å kunna utfylla kvarandre og leggja fine puslespel saman.

I kveld har eg lagt siste hand på kjøreplanen for forestillinga på biblioteket på torsdag der eg skal i musikalsk samarbeid med Torhild som skal kommentera tekstane mine med pianomusikk slik at orda får tid til å synka, og Leif skal leggja på bilette på storskjerm. Det er veldig mange som seier at dei ville likt å koma, men at dei dessverre skal ut på noko anna. Nokre passar det nok for, og uansett kor mange som kjem, så skal me så godt me kan prøva å skapa ei god oppleving for dei som er der. Som vanlig skrid eg til verket med skrekkblanda fryd, men eg synest det er kjekt å gjera slike ting. Det får vera min form for ekstremsport. Basehopping og hanggliding er meg uendeleg fjernt.

938C789C-BE8F-4E9F-95B4-E7B872722F96

Som sagt så passa det godt med ein ekstra time natt til sundag, for i går skulle eg vera med på ein annan form for samarbeid. Eg var med  på å ha flaggermusverkstad, ein formingsverkstad for barn på Hå gamle prestegård som ein del av eit halloweenarrangement. Det var veldig hektisk og veldig kjekt. Etter alt regnet på lørdag, var det nesten uverkeleg å oppdaga at sola skein der ute. På kjøreturen ut til Hå høyrde eg på klassisk musikk på radioen, og naturen var så vakker at eg nesten hadde lyst til å ta til tårene. Stormen hadde lagt seg, men var framleis å sjå i dønningane. Det var ikkje så lett å fanga det med eit mobilkamera, men bølgespruten slo himmelhøgt over landskapet.

7C5B127D-AFDA-4082-B94C-C93639C39069

Og då eg reiste der i frå var den blå timen alt på veg.  Den sterke vertikale lysskya var endå sterkare i verkelegheita.

Etterpå vart sundagen avslutta på beste måten med middag i lag med barn og svigerbarn og barnebarn, og om to dagar kjem Sunniva heim på ferie og tek med seg kjærasten sin. Det blir fint.

Heidi