Gå til innhald

Størst av alt er kjærleiken

 

9D468FAA-F716-4AA5-9A8C-B128ED2390B7

Sidan kjærleiken i alle sine former fortener all den plassen han kan få i denne verda, sidan eg har fått lov av Elisa, og sidan nokon hadde veldig lyst til å sjå bilete, så tek eg sjansen på å fortelja litt meir frå ein uforgløymeleg kveld på Santorini. Sjølve viinga fann stad under ein rosenkledd portal på eit opphøyd platå med klipper ned mot havet. Det var sett inn kvite silkedekte stolar til oss som var der og stolar på podiet ved roseportalen. Her kjem brura opp midtgangen med ein stolt pappa.

CDDEDDA0-68BB-4EEC-BF50-597F9A268921

Her er dei via av Hilde Sirnes, til høgre under portalen. Eg blei rørt over at brudeparet hadde lyst til å bruka bryllaupssalmen eg skreiv til Ingrid og Oddvar «Vinden bles frå ville havet», det skulle visa seg å passa her og. Det bles så pass at portalrosene regna ned på oss.

F85EF96F-AC15-4620-86F8-BD624C5146BBOg så var det fotografering. Fotografane ville mellom anna ha dei opp på eit tak, og Pippi Langstrømpe, Elisajenta frå barndomen, ho med oransje musehalar som likte seg best på øverste greina i det høgaste treet dukka opp. Ho stod aleine på pynten av eit hustak som frå ei scene i  Titanicfilmen, med sløret flagrande som eit stort segl i vinden. Dessverre har eg ikkje bilete av akkurat det. Plutseleg kom det eit vindkast som var så kraftig at sløret flaug sin veg. Heldigvis vart det funne att i nokre buskar…

Då sola gjekk ned klokka åtte vart det pause i middag og program for å ta fleire bilete i ein av dei solnedgangane Santorini er så berømt for. Det skal godt gjerast å finna vakrare kulisser for ei feiring av kjærleiken.

Det var program heilt til klokka eitt om natta, både talar, danseinnslag, songinnslag, filmar og bilete. Det som rørde meg mest var den heilt openlyse kjærleiken dei viste kvarandre og familiane sine. Eg ynskjer dei alt godt som tenkjast kan.

FEFF17CD-267D-4056-9BF0-2FF74EDCDFFCFor å få med dei finaste bileta har eg lånt frå Sunniva og Leif sine kamera.

Heidi

19.mai

Nettlukka står meg ikkje heilt bi i kveld. Det virkar som om nettet er litt ustabilt slik at det eg skriv plutseleg er borte igjen…

Eg får derfor gjera dette mykje enklare enn eg hadde tenkt. Dagen har vore nydeleg, temperaturane slik ein ofte bare kan drøyma om i juni og juli, og syrinane blømer om kapp med syrin og brudespirea.

Eg og Eva Mari har vore på biltur med opne bilvindu og vind i håret. NRK er i streik og dei sender stort sett bare musikk, så me har gaula om kapp til gamle songar frå barndomen:

Er det underlig man lengter bort i blant,
til en sommerseng i en kløvereng mellom jordbær som vi fant…

Og

Jeg elsker Carmen, Carmen elsker meg… Me nådde målet og hadde ein nydeleg dag på Blåfargeverket på Modum. For ein vakker stad.

Me hadde gløymt at dei stengde tidleg i butikkane på pinseaften, men saman med alle dei andre som hadde gløymt det, fann me ein liten sundagsopen butikk, så vart det rømmegraut til middag likevel.

Me sat ute på terrassen heilt til halv elleve med levande lys i glaslyktene.

Minstejenta fyller 25 i dag. Gratulerer med dagen, Sunniva ❤ Eg gleder meg til å få deg heim frå Spania snart.

Heidi

Septemberdagar

 

Nesten kvar dag tenkjer eg på tekstar eg har lyst til å skriva her, men dagane er så fulle av innhald at eg ikkje har kome så langt. Når det går så lang tid utan at eg får skrive så hopar dei ikkje-nedskrivne tekstane seg opp i tankane og så veit eg ikkje kor eg skal begynna. Derfor begynner eg akkurat her og nå. Eg har akkurat levert den første oppgåva mi på det kompetansehevande norskstudiet eg er i gang med. Faget i seg sjølv er både interessant og kjekt, den første terskelen går ut på å finna ut av elektronikken, systema og alt det andre eg må finna ut av når eg må forhalda meg til at Elvira Huskestuen aldri har vore nettstudent før. Den andre terkselen er å få til å skriva ein akademisk tekst etter alle reglane som viser seg å finnast. Det følest eigentleg meir som å reprodusera nyleg lesen kunnskap og plassera han i rett rute med dei rette referansane, men eg innser forøvrig at dette er noko det sikkert er nyttig å læra seg… Stort sett skriv eg jo bare etter eigne reglar, tankar og innfall, og det er vel som med strikking og teikning, ein må læra å strikka rett fram og tilbake før ein kan komponera eigne kreasjonar, og ein må læra å teikna hender før ein slepp ut av kunst- og handverksskulen, som sikkert ikkje heiter akkurat det lenger… Eg er ein hund etter kreativitet og refleksjon, men det er jo mogleg dei spør etter det på eit seinare tidspunkt…

Elles så skjer det mykje kjekt i livet mitt. Sist helg reiste eg spontant til Oslo og hadde ei fantastisk helg i lag med Eva Mari og barna mine, og eg fekk til og med besøkt Heidi, venninna mi som har flytta til Oslo, med og til alle sine.

Eg har i det lengste venta og håpa på litt ekstra-sein-sommar, men eg må nok kanskje innsjå at nå er det haust ein må rekna med. Veret på Jæren er seg sjølv likt att, etter den lange varme sommaren. I dag selde eg lodd på Hå gamle prestegard som dugnad for venneforeninga der eg er med i styret. Det regna og det bles og søkkvåte og forblåste menneske kom inn for å varma seg etter vandringsturar langs havet.

Eg hadde med meg ein ekstra jakke og varme regnklede med intensjonen om å gå ein lang tur før eg reiste heim uansett kva ver det var. Merkeleg nok var det opphaldsver nesten gjennom heile turen, men dei fleste vandrarane hadde nok kome seg i hus, for eg hadde turterrenget stort sett heilt for meg sjølv.

Uansett ver så er det alltid så fint å vera ute akkurat her. Det kjennest som mitt landskap, eit landskap som ligg der og er frodig, øde, bart og storslagent på same tida. Aldri går pulsslaga så fredeleg gjennom kroppen som når dei lyttar til havet sin grunnpuls. I møte med det uendelege havet så kan ein kvila så trygt i å vera liten sjølv. Av og til er det velsigna godt å vera liten, å vera ein del av ein større samanhang, og bare lena seg mot akkurat det.

Heidi

Septembertekstar

Endeleg har eg litt tid til å skriva her. Det første eg har lyst til å gjera er å leggja ut ein del haust- tekstar eg har skrive dei siste åra. Hausten har tydelegvis inspirert meg til å skriva visetekstar. Eg trur det må vera noko av det vakre vemodet i haustdagane som vekkjer sterke kjensler…

 

I lyset i august, det mjuke, klare,
ved sidan av kvarandre, graset gror,
for framleis sommar, føtene er bare,
og kornet duvar tungt, det luktar jord,
ei svale stupar og flyg lågt mot stranda,
det varslar regn, det seier dei som veit,
og blåklokkene kvilar blått mot handa,
mens sommar, haust og livet blir til eitt.

*

Ei vipe samlar vengene og kviler,
me går her og er saman utan ord,
det pustar sommar, livet ligg og smiler,
sjå himmelen er høg og verda stor,
tre skarvar sender mørke blikk mot dagen,
ein sommarfugl vippar på eit strå,
ei humle landar gult på prestekragen,
her går me du og eg, me lever nå.

*

I lyset i august, det moldtungt store,
ved sidan av kvarandre, heilt i ro,
med merke etter alt det tida gjorde,
me hugsar at me gråt og at me lo,
eg samlar tid og veit ho må forsvinne,
eg held ho fast som sand i handa mi,
og bølgeskvulpet er eit mollstemt minne,
om alt som kjem, og alt som er forbi.

 

 

 

 

Der ute flokkast fuglane
dei skriv med heilag penn
på himmelen sitt noteblad
ein song om haust igjen.
Kom hit til meg og møt meg,
eg er ikkje redd for haust,
for me veit alt om stormar,
og låtten vår sit laust.

 

I hagen takkar sommaren
og opnar opp ei dør,
me høyrer hausten sin musikk,
ein song me kan frå før.
Eg kjem på bare føter,
kan du høyra det er meg?
Du høyrer nok på stega,
det er eg som kjem til deg.

 

Nå speler livet tonane
i sitt mysterium,
og livet reknar timar
mot ukjend endesum.
Men blomar blømer modig,
for framleis finst her tid,
me er her begge framleis,
så hald fast i handa mi.

 

Haustvise til barna mine

Sjå regnet vaskar jorda og vindane sit laust,
sjå greinene er tunge av plommer og av haust,
og roser slepper kronblad mens nyper raudnar fram.
mens marka skifter farge, og trea byter ham.

Når nye grinder opnast mot alt som koma skal,
når fuglar søkjer flokken, og sommar står for fall,
når mjukt og mollstemd vemod vil fylla alt som er,
og livet blir september, med raude rognebær.

Då skal eg samla gleda eg finn i blikket ditt,
ho dansar over lepper, ho ler mot hjartet mitt
ho glitrar blidt i stemmen og er i dine ord,
ho varmar meg i vinden, fordi eg er di mor.

Sjå årstider skal koma, og du, du skal gå inn,
og finna fram til stien som du skal kalla din,
og leva håp og vemod, og lengt og sorg og tru,
om du kan bera gleda, velsigna vere du.

Det er sommar i september
Kan det verkeleg gå an?
Roser blømer inn i hausten,
milde bølgjer slår mot land.
Nokon badar rett her ute,
fuglar flokkar seg og dreg.
Livet det har blitt september,
sommaren er att hos meg.

Tunge raunbær heng og gløder,
og potetgras blømer kvitt.
Det er sommar i september,
det er kyss i smilet ditt.
Sol av gull i horisonten,
vinden leikar som han vil,
det er sommar i september,
det er godt å vera til.

Det er sommar i september,
allting har si mogne ro,
takkar for alt som har vore,
sommaren har vore god.
Snart skal frosten kyssa jorda,
snart skal mørket falla tungt.
Me har sommar i september,
alt er framleis nytt og ungt.

 

Heidi

Kjærleiksvise

I dag fekk eg spørsmål om eg hadde teksten til denne visa eg skreiv for eit par år sidan. Eg måtte leita skikkeleg i filer og blogg-arkiv, men fann han til slutt. Fekk lyst til å leggja han ut her og, sjølv om eg gjorde det for to år sidan og. I dag har det vore nok ein bonus- seinsommardag, og eit kjærleiksdikt for seinsommarmenneske kan vel adri vera heilt feil…

 

Kjærleiksvise i august

Me møtte kvarandre i juni
då natta var vaken og stor,
vemodig og vakker
og svart- trasten song
i angar av gras og av jord.
Me møttest i mjuke famntak,
og snubla i blikk og i ord.

Me var hos kvarandre i juli
då blomane blømde og lo,
då livet var mjukt
og uendeleg stort,
og svaberga brende som glo,
mens småbarna gråt og pludra,
og bølgjene svala og slo.

Sjå nå er august snart til ende
med mognande blomar og bær,
me står her i lag
og held dagane fast,
for framleis er sommaren her,
høyr kveldane dirrar og mognast
dei nynnar om alt det som er.

For framleis er sommaren sommar,
sjå blåklokker står her på tå.
Dei ringer for alt som har vore og er,
og alt som skal koma og gå.
Eg kjærteiknar dette med blikket,
og veit eg har livet mitt nå.

Sjå framleis ligg enga og blømer,
det bugnar av liv på mitt fang,
og vinden han syng meg ei vise,
ho er både lettbeint og vrang.
Eg kysser deg varleg på panna
og håpar september blir lang.

Heidi

Siste dagen i august

A80C9EBB-EDC8-42AE-9ECF-57D26CB0A22F

Det er siste dagen i august, og dagen kjem med ein smak av seinsommar. Det gjer godt. I morgon får eg vel kanskje innsjå at det teknisk sett er haust. Hausten er fin den og.

Skuleåret rullar og går, det meste er i gjenge att, og det kjennest godt. Som ny student av året er eg i gang med nettforelesningar og lesing. På den første forelesningen fekk me beskjed om at stipendløysinga, det vil seia å lesa på toppen av jobben, ikkje var ei spesielt god løysing. Dei meinte at for å gjennomføra eit halvtårsstudium burde ein ideelt sett ha vikarordning, det vil seia to dagar nedsett arbeidsveke, elles ville det heile bli alt for travelt.

Eg må innrømma at eg ser på det som eit paradoks at det er det dei går ut med. Eg og mange med meg ville helst hatt vikarordninga, men bare ein lærar pr skule pr år får denne i mitt hjørne av verda. Me er mange som må ha kompetanseheving, og dermed må dei fleste av oss ta studia på toppen av vanleg jobb. Her er det eit eller anna som ikkje går heilt i hop.

Når det er sagt, så trur eg at det skal gå heilt greitt for meg med norskfaget, som eg er veldig interessert i. Etter å ha undervist i norsk sidan 1985 burde eg vel ha fått med meg litt… Når det er sagt, så veit eg ikkje om eg ville ha våga å gå laus på matematikk eller engelsk på denne måten.

C8C45B5B-1312-40E5-A8ED-F066F4D506BB

Men eg får velgja å sjå det frå den vinkelen at eg er heldig som får sjansen til å fordjupa oss i eit fag som interesserer meg. Det er heilt sikkert nye ting å læra.

463ADB63-BFCB-4BA5-9A19-4A9C9AF33E57

Augustbileta eg legg ut i dag tok eg sist sundag i nærleiken av Hå gamle prestegård, der eg først var på loddselgjingsdugnad for vennelaget og så tok ein fantastisk spasertur i fint ver. Dette er ei av dei aller vakraste tidene på året når veret er fint.

Det er ikkje bare skulen som er i gang, resten av livet har og lagt seg på plass i ferdiglagde gjerningar med sundagsskule, kveldsgudstenester, venninnekveldar og kulturskule.  Kjærasten min har sykla pilgrimsvegen til Santiago de Compostela på ein samanleggbar sykkel. For han er slike aktiviteter ikkje merkelege i det heile tatt. Han avspaserer veker etter eit fjorår med konstant overtid, og skal bruka mesteparten av vekene til eit fagbokskriveprosjekt han har fått stipend til å gjennomføra.

Eg har plutseleg mange fleire timar med aleinetid enn eg er van med å ha, men i desse start-opp-alt-på-ny- fasen, så har eg hatt meir enn nok å bruka timane på. Eg har tenkt av og til at eg treng å øva meg på å vera aleine, eg er nok utprega sosial og toler å ha menneske, gjerne mange menneske rundt meg til ei kvar tid. Eg er vel i grunnen nesten det einaste mennesket eg kjenner som på ramme alvor kunne tenkt meg å bu i kollektiv…
Likevel så trivst eg i eige selskap, spesielt viss eg veit at det er mange eg når som helst kan oppsøkja viss eg får lyst… Det å reisa rundt aleine i verda heilt aleine slik Leif gjer, hadde nok ikkje vore noko for meg. Det er interessant at me menneske er så ulike.

 

Eg har nokre store tankar eg har lyst til å skriva blogginnlegg om. Det er slike tekstar som eg veit eg må ha litt tid til å gjennomføra å få skrive. Ein av dei handlar om fortrylling og avfortrylling av verda. I dag får det bli ein kvardagstekst. Anna har eg ikkje tid til i dag, nå skal eg snart ut i sola med gullungen på ti månadar.

86218B28-F41E-48C9-A052-6FF3161861F7

Det eg har tid til i sommar er å gje deg ein augustbukett med markblomar og kviskra «Takk for fylgjet gjennom sommaren», eg håpar at hausten blir god. – Og så vil eg ta med eit til dikt av alle dei fine Benny Andersen har skrive. Eg fann fram dei samla dikta hans då eg høyrde at han ikkje var her lenger. Med eit aktivt lite kravlekryp på ti månadar, og med naturen på sitt finaste, synest eg det kan passa med diktet «Kryb»

***

Kryb

Velsignet de små i verden,
som vedblev at være små,
krybet, der vedblev at krybe
dengang vi lærte at gå.

Sneglen med hjortegevir
og fyrigt knejsende nakke,
ormen der krydser havet,
de store kaller en bakke.

Tægen der gynger på bladet
som fiskeren i sin båd,
larven der hænger i lyset
som dykkeren i sin tråd.

Den eneste udvej jeg kender
når allting er gået i stå:
at gå hele vejen tilbage
og begynde igen hos de små.

Velsignet de små i verden-
åh, lad mig til bunds forstå:
Det er nødvendigt at krybe,
for den der vil lære at gå.

Benny Andersen

Heidi

 

Denne dagen et liv

CF989117-813D-44F9-879B-86A989EF8AC4

Det er utruleg kor fort ting går seg til når ein sommarferie skal bli til eit pulserande skuleår og strukturerte linjer av liv og kvardag. Etter tre dagar i klasseromet, har eg nesten, men bare nesten gløymt at eg nettopp hadde ferie.

Heldigvis kjem dei fleste barn tilbake til skulen med varme i blikket og forventning til å møta klassekameratar og lærarar igjen. Litt buttar det nok i mot å måtta stå opp om morgonen og leggja seg tidlegare om kvelden, men sjetteklassingane som er dei eg forheld meg til for tida har stort sett teke oppstarten på strak arm. Og jammen trur eg ikkje det var eit strøk av opprømt forventning på personalromet og der me heiv innpå siste kopp med svart kaffi iførte nye matchande T-skjorter med antimobbemotiv.

I tråd med tradisjonen stod personalet oppstilde ved flaggstonga og song Bryne – skulesongen i lag med elevar og foreldre. Denne gongen hadde me flinke forsongarar frå sjuande klasse. «Ikkje langt frå Bryne sentrum der ligge skulen vår, han æ gammale og nye, han æ fine. Her ska me gå på skule i sju lange gode år mens regnet pøse ner og solå skine…» Me rakk akkurat å synga ferdig før regnet kom, og i det lyden meir og mindre svikta oss, rakk me å senda ein kollektiv tanke til kollega Stig som kunne finna på å flytta frå oss etter tjue år.

Første dagen var av maratonslaget med oppstart i skulen først og tre omgangar oppstart i kulturskulen etterpå. Me god hjelp av eldstesonen har eg og klart å finna ut korleis eg loggar meg på nettforelesningar og nettmøter med studiegruppa. I går var eg kjempestolt over å heilt utan hjelp oppnå kontakt medgrupa mi. Det er veldig uvant å sjå seg sjølv på ein skjerm medan eg snakkar, men det blir vel ein vane… Som for å understrøka at tida har gått inn i ei ny fase har det vore ganske haustleg ute eit par av dagane.

I dag ettermiddag hadde eg ei «hovudet godt over vatnet-oppleving.» Morgondagen er under kontroll, oppstarten med 17 unge strikkarar som skal produsera kvart sitt sitjeunderlag hadde gått over all forventning og planleggingsmøtet for neste veke var over.

58778730-9CF8-46B4-8193-32F828781F55

Det kjennest og som om den mystiske sjuka som kan tenkjast å ha vore med i kofferten heim frå Hellas langt på veg har sluppe taket i både meg og dei andre. Det er og noko å vera takknemleg for.

For å få gått litt i regnet vart det byvandring i dag. Eg har falt for fristelsen til to spontaninnkjøp. Eg kjøpte Ketil Bjørnstad si siste bok om 90- talet fordi ho har frista meg i bokhandelen denne veka. Eg har venta på boka og vore inne på e-bokbiblioteket kvar dag for å sjå om dei har lagt ho ut. Då 80- talet kom,  gjekk det lenge før boka var tilgjengeleg på e-bokbiblioteket, og då det kom så langt var det lange ventelister. Eg fekk forresten ei anna bok i hendene i dag, boka med tips til skapande skriving, som eg har laga i lag med Thomas og Mari. Det er vel ein slags naturlov at den dagen ein gir ut ei bok får ein lov til å kjøpa ei bok? Bokbransjen må jo ha brukbare levekår.

Det andre spontankjøpet var ikkje fullt så spontant. Eg og Ingrid har gått og kikka på ein fantastisk barnekjole som har vore utstild på den lokale strikkebutikken sidan i vår. Gullungen, som til vår store stolthet har lært å seia, hei, mamma og  gakk gakk, har på ein nonverbal måte gitt oss forståing av at ho ville vera veldig søt i ein slik kjole når det blir jul. I dag vart det kjøpt inn garn. Det er tida for romanar og strikkepinnar i vinterstova medan det regnar ute og me ventar på dei siste sommarvekene. Då eg kom heim, vart eg klar over at det ligg ein del ikkje heilt ferdige strikketøy der frå i vår. Det er godt eg har mykje kjekt arbeid i vente,

0D8342FA-1AD4-42F2-BD68-DE0EFB5FD639

Overskrifta på dagens innlegg, «Denne dagen et liv,» er ein setning som brant seg fast i meg frå TV-serien «Vi på Saltkråkan» av Astrid Lindgren som vel gjekk på TV på slutten av 60-talet. Det var far til Pelle, Niklas, Johan og Malin, den snille, men svært upraktiske forfatteren Melker Melkerson som siterte og funderte over desse orda.

I sommar har eg lese ein fin ny Astrid Lindgren- biografi av Jens Andersen som har fått dette sitatet som tittel. Eg har lese veldig mange Astrid Lindgren- biografiar, og ein kan undra seg over at nokon vil gå i gang med å skriva endå ein, er beundringsverdig. Denne er fantastisk, eg anbefalar ho på det varmaste. Nå svarte eg akkurat på ein sms, og tru det eller ei, i melllomtida hadde katten viska vekk eit langt avsnitt om Ronja Røverdottar ved å setja seg sjølv eller ein labb på backspace-tasten. Det var nok det fornuftigaste. Innlegga mine blir fort for lange.

I staden skal eg la Astrid Lindgren sjølv få koma til orde:

«Hva som ikke er livets mening, det vet jeg. Å samle på penger og saker og ting, å leve et kjendisliv og pynte seg på ukebladets kjendissider, å være så redd for ensomhet og stillhet at man aldri rekker å tenke etter i fred og ro. Hva gjør jeg med min korte stund her på jorda?»
Astrid Lindgren

Heidi

 

 

Seinsommar

96089DAC-146D-485B-A944-0D8FB630F600

Eg nektar å bruka ordet haust på lenge endå, august er og ein sommarmånad, så litt romsleg talt har me to veker att av sommaren. Eg har aldri forstått heilt dei som synest at sommaren kan vera lang og varm og gler seg til hausten. Sommaren er for meg den paradisiske årstida eg held fast på så lenge som mogleg. Ikkje det at ikkje haust og vår og er fine årstider, men det er noko heilt eige med sommaren, og få månadar er så vakre som den vemodsmogne augustmånaden.

For oss som hadde vore vekke i tre veker og lese i avisene og på nettet elles om tørken, var det godt å sjå at dagar med regn hadde gjort Jæren grønt igjen. Nye markblomar kom opp der det var uttørka og visna.

Og det var deilig å oppdaga at framleis er kveldane ganske lyse og lange heime i Norge.

Eg var og glad for at svanefamilien i Tjødna framleis symde rundt med dei tre ungane dei hadde då me reiste. Kva som skjedde med den fjerde veit eg ikkje, men med så intenst og aggressivt vakthald som svaneparet driv rundt avkomet, så hadde dei fortent at alle fekk veksa opp.

Denne veka har vore travel med planlegging av skuleåret som skal koma, og i tillegg måtte eg for ein gongs skuld ned på ryggen med eit virus som har herja i familien sidan me kom heim frå Hellas. Kanskje det er eit eller anna gresk me har fått med seg. Min teori om at eg toler kva som helst av slike «øvefære» etter å ha vassa i smitte og snått i trettitre år, fekk seg ein knekk, men så har eg aldri undervist i greske skular då…

Heldigvis kom eg fort i nokonlunde form att, og satsar på at veka som kjem og som nok kjem til å gå i ca 190 km/t kjem til å gå bra. For dei som aldri har starta opp eit skuleår er det sikkert ikkje sjølvsagt å forstå at me skal skapa ein ny verden med nye rom og timeplanar og nye tannhjul som skal gå rundt. Sjølv skal eg tilhøyra det same arbeidslaget som i fjor og forhalda meg til dei same elevane, så det hjelper godt, men eg veit at det blir travelt likevel.

ACA3AA32-66E8-4B35-B9B7-780923770616

I går las eg i avisa at eit av mine store litterære førebilete, danske Benny Andersen, lyrikar og musikar har gått bort. Han døydde 88 år gammal, så han fekk eit relativt langt liv. Eg oppdaga tidleg dikta hans, og beundrar han veldig for måten han fangar sjølve livet og kvardagane på i orda sine. Eg trur eg er veldig inspirert av han, og ein av mine agendaer er å prøva å få til noko av det same. Eg må sjølvsagt fanga livet frå min vinkel slik Benny Andersen fanga det frå sin. Eg har lese alt eg har kome over av litteratur frå han og av han, og var veldig fornøgd då eg for fem år sidan lukkast i å få tak i «Benny Andersens samlede værke,» at det var jubileumsutgaven hadde mindre å bety. Eg hadde prøvd i mange både danske og norske bokhandlar og på nettet utan hell, men ein lukkeleg augustdag fann eg ho i Ålborg.

Eg har lyst til å æra han med å ha med nokre dikt av han på bloggen min, og i dag begynner eg med to dikt frå den første boka hans «Den musikalske ål», som kom ut i 1960, året før eg vart fødd. Begge desse dikta har eg vore glad i lenge.

Det første diktet heiter bordbønn. Eg må vel få lov til å seia at dette diktet utfordrar det puritanske norske forholdet til mat med eit dansk smil…

BORDBØN
Giv mig i dag
mit brød at smøre.
Blødt og strengt skal mødes
i mine hænder
og smørrets solskin overvælde
brødets mørke.
Lad mig røre ved det vi lever af,
brunt brød, gult smør,
kærlighed

*

Det neste diktet er faktisk og ei bønn, Morgenbøn. Den har eg bedt mange gonger, og og prøvd å fanga på min eigen måte med eigne ord.

MORGENBØN

Levende morgen,
skil surt fra sødt
og inderst til yderst,
lad lysets knive skrabe bort
midt inderste sure hovmot,
at jeg kan frygte
når frygtens time slår,
at jeg kan høre
hvor jeg skal falde ind
når den store musik begynder

Benny  Andersen

I eit av dikta mine står eg klar på fortauet med triangelet mitt og ventar på at den store musikken skal begynna. Eg synest det er eit vidunderleg bilete at me alle skal delta med våre tonar, venta roleg på tur, og når alt er klart, bera vår del av den store musikken.

Heidi

Å sjå vårt eige med nye auge

Flyturen gjennom  natta gjekk kjempefint. Det vart opplyst om at dei kom til å fly med lysa av i flyet, og at dei ikkje ville forstyrra oss med informasjon før me nærma oss landing. Eg var litt redd at nokon skulle protestera på lyset på i-paden min, som eg hadde skrudd til lågaste nivå. Heldigvis gjekk det fint, så eg kunne kosa meg med ein André Bjerke-biografi medan alle andre tilsynelatande sov. Krisematen min frå flyplassen hadde havna i Leif sin bagasje i bagasjehylla, så den måtte eg klara meg utan. Etter ca halvannan time kikka eg ut vindauget og såg at nå kom sola opp. Så vart eg bare sitjande og stirra ein times tid. Det var så utruleg vakkert, horisonten vart meir og meir rosa, blodappelsinfarga, oransje og gul, og eg såg fjellformasjonar og byar som låg og glitra som diamantar. Det må vel ha vore lys frå gater og vindauge eg såg, men det var eit nesten magisk syn som ikkje likna noko eg har sett. Det einaste som bekymra meg var at eg syntest me flaug så lågt. Alt var liksom synleg og såg ikkje ut til å vera langt borte. Det var som dei siste ti minutta før landing på Sola når me kan sjå Jæren under oss og kjenna oss att. Eg tenkte såpass rasjonelt at sidan ingen på flyet såg ut til å bli stressa av det, så var me vel i den høgda me skulle vera. Hypokonderdelen av hjernen min kom med innspel om at det kanskje var fredelegare å krasja eit fly med sovande passasjerar enn å vekkja dei til full panikk, men eg klarte å avvisa dei impulsane som svært usannsynlege.

På eit tidspunkt kom flygaren inn i det same romet som oss og stod rett innanfor døra og gjorde strekkøvelsar med armane mot stive skuldre. Eg fann det sannsynleg at det nok var ein andrepilot i cockpit, og at det var nokså usannsynleg at vedkomande vart galen, stengde seg inne der for å styrta oss… Eg tenkjer at desse indre samtalane kan virka opplysande for rasjonelle menneske utan snev av flyskrekk, utan det minste anstrøk av å vera hypokondar og med langt mindre fantasi enn meg… Slik har me det nokre av oss når me er i fly. Sjølv har eg det mykje betre i fly enn før, og klarte til og med å nyta soloppgangen med bare ein liten bismak av panikk…

Me landa grytidleg i Oslo, og etter ein kopp kaffi tok me tog til Oslo S og gjekk til fots vidare for å møta Halvard, Sunniva og Trygve i den nyinnflytta leilegheiten til Sunniva og Trygve. Dette var avtalt for lenge sidan, eg hadde litt vondt av Sunniva som reiste via Athen og ikkje hadde kome seg i seng før klokka to, og nå skulle ta i mot frokostgjester, men slik fekk det vera. Når me har reist lenge ser me liksom vårt eige med nye auge. Plutseleg var Gardermoen ein skikkeleg luksusflyplass. Toget var så nytt og fint og perfekt og i Oslo var det god plass, kjøleg luft og fint og reint. Etter stormen dagen før låg det avbrekte store greiner på plenar og fortau og ein del skilt hadde blese ned. For å ikkje koma alt for tidleg tok me oss veldig god tid, og hadde ein liten pause i botanisk hage.

Det var kjempekoseleg å eta frokost i saman med «barna». Det gav meining til ei veldig lang mellomlanding i Oslo. Aller helst ville eg ha hoppa av her og tatt toget heim, men det viste seg veldig vanskeleg å få til fordi bagasjen vår var sjekka inn heilt heim. Eg fekk bare finna meg i at det vart ein flytur til på meg denne dagen. Det at eg mislikar å fly gir meg ein fordel i kampen for å prøva å leva grønare og meir miljøvennleg, så det kan eg jo velja å vera takknemleg for. Som eg sa til ei venninne, heller ei natt på ein flyplass enn ein time i eit fly. Det første bekymrar meg  ikkje nevneverdig, men det gjer det andre.

Men tilbake til det å vera i Oslo. Dersom eg var turist, trur eg at både hovudstaden vår og Jæren ville fortona seg som vakre, reine og svale destinasjonar.

På veg tilbake gjennom byen vart det ein liten pause ved Akerselva og litt lesing av plakatar. Oslo er blitt ein multikulturell by, spesielt den delen av byen der Sunniva bur nå. I dag begynner ho i ny jobb på ein skule der ca 80% har tokulturell eller tospråkleg bakgrunn. Tenk så mangefasettert hovudstaden vår og landet vårt er blitt. Tenk så mykje fint og spennande me har i lag om me klarer å bruka mangfaldet positivt.

Klokka fem var me heime. Eg tenkte at det hadde gått over all forventning å hoppa over ei natt. Tanken streifa meg nesten om kor mykje kjekt eg kunne ha brukt annankvar natt til om eg ikkje sov…  Eg kan beroliga dei som lurer på om det held på å klikka for meg at eg skreiv den setninten med ein viss sjølvironi. Katten var veldig kosete etter bare å ha fått mat av folk som kom innom for å mata og gå igjen den siste veka. Eg la meg ned på sofaen for å klappa katten litt og sovna der…

Men heldigvis vakna eg og fekk sjå to gonger Ingebriktsen vinna femtusenmeter i EM.
Resten fekk venta til ny dag der eg mest av alt høyrer heime.

Heidi