Gå til innhald

Korsvei 2019

Korsvei 2019

Her skreiv eg ein lang tekst som forsvann. Bileta får duga enn så lenge.

Heidi

Den som har øyre å høyra med høyr…

Eit av favorittprogramma mine om sommaren er Sommar i P2 der veldig ulike menneske får ein time til å formidla erfaringar frå sitt eige liv og fortelja om det dei er opptekne av. Det fine er at ingen avbryt dei, kjem med motargument eller begynner å fortelja sin eigen historie i munnen på dei. Akkurat dette trur eg det er for lite av, i alle fall i vårt hjørne i verda. Me brukar for lite tid på å lytta og på å prøva å forstå kvarandre.

I dag morges las me ein liten tekst til ettertanke av Martin Lönnebo om å visa kvarandre nåde og velsigna kvarandre. Kven er det ofte som kjem til orde? Jo, dei som kastar ut hat og aggresjon, dei som er ute etter å ta motstandarane sine for sjølv å vinna gjennom. Dei som oppmuntrar kvarandre, stør den som treng nokon å stø seg på, eller står klar til å hjelpa medmenneske som verkeleg treng det, forblir ofte usynlege og utan rampelys. Det er mange som jobbar intenst på kvar sine måtar for å gjera verda til ein betre plass med meir nestekjærleik, men det er ikkje kvar dag det er dei som kjem på Dagsrevyen.

Ei av dei eg høyrde på P2 i dag påpeikte noko me alle eigentleg veit. Når dei vonde og utfordrande delane av livet kjem i mot oss, er det ikkje så mykje hjelp i perfekte fasadar, veltrente kroppar og karriere i yrkeslivet. Det me då treng er nære og varme relasjonar som gjer at me har gode menneske å stø oss mot slik at me kan stå saman med nokon i dei utfordringane eit kvart liv byr på med jamne mellomrom.

I morgon reiser me til Korsveifestival med tema «Håpet har et ansikt». Eg gler meg til å få nye tankar og innfallsvinklar kring dette med håp. Eg har klokkartru på håpet. På evna til håp i enkeltmennesket, på håpet om å finna fram til betre måtar å organisera samfunnet på, på håpet om å ta vare på jorda, og på håpet om ein betre verden for alle menneske. For meg er det godt å forankra dette håpet i ei Gudstru og i den bibelske tanken at kjærleiken er sterkare enn døden og undergangskreftene.

Eg snakka om å lytta. Eg er priviligert som har fått sjansen til å ha ein liten talarstol i form av ein blogg. Eit aldri så lite » Speakers corner» midt i det digitale universet der eg kan kasta ut tankar om slikt eg er oppteken av og til og med tenkja at nokon, ein eller anna kan ha bruk for orda mine.

Sjølv held eg aldri opp å interessera meg i og la meg fascinera av menneske. Eg er så glad for at det finst arenaer og platformar der eg kan lytta til korleis livet ser ut og kjennest for andre menneske, gjerne menneske som er veldig ulike meg og som eg derfor kanskje aldri kjem i posisjon til å ha ein open og lyttande samtale med.

Sommaren er den tida der ein har tid til å tenkja tankane sine ferdige. Eg liker sommaren.

Heidi

Sommarsjela

Den siste heile dagen i Danmark var eg på ein fantastisk fin tur på ei øy ikkje så langt frå huset me leigde .


For eit par dagar sidan brukte eg uttrykket «ei sjel og ei skjorte». Dotter mi hadde aldri høyrt det før, og syntest det var ganske talande. Eg skal ikkje påstå at eg bare har ei sjel og ei skjorte om sommaren heller, det manglar det faktisk ganske mykje på. Likevel kjenner eg ei nesten litt bohemaktig fridomskjensle ved å kunna angripa timane mine på ein mykje friare måte enn eg gjer til dagleg.

For det første, og kanskje det mest frigjerande for slike som meg som er fødde til å vera B-menneske at vekkjerklokkealarmen er deaktivert. Det er ei ubeskriveleg god kjensle å gjera akkurat det. Så er det befriande å plukka fram sommarkleda og nesten gløyma det som heiter langbukser, langerma genserar og sokkar for nokre månadar. Det inneber å frysa litt i ny og ne, men det får så vera. Det er gjensynsglede i det å sjå att klesplagg som har vore nedpakka sidan slutten av september, og eg fortel meg sjølv at her treng ein ikkje kjøpa noko som helst denne sommaren…

Noko av det som er vakkert i Danmark er dei enorme kornåkrane som duver i nordavinden medan dei langsomt blir gule og mogne. Det som er ekstra fint med danske kornåkrar er at det veldig ofte veks raude valmuer og blå kornblomar langs kantane av åkrane og at store mengder svaler flyg lågt mellom aksa og leitar etter mat.

Reising har me drive mykje med kvart år når sommarmånadane kjem. Ganske ofte har me brukt ei veke eller fleire i Danmark. Danmark trur eg må kunna kårast til favorittlandet mitt ved sida av vårt eige land. Eg er så glad i den danske naturen, og i folkelynnet der. Det er noko avslappa, blidt og tilbakelent med den danske måten å leva på som får meg til å pusta roleg. Eg veit at dette er ein klisjé, og sikkert langt frå den heile sanninga, men det eg veit er at eg kjenner oppriktig gjensynsglede kvar gong eg kjem til dette nabolandet vårt i sør og at eg aldri har lyst til å reisa derifrå att når den tida kjem.

Og når det er sommar og ein er i Danmark, så unner ein seg vel gjerne litt i matveien utover kvardagskosten resten av året…

Danske rekesmørbrød er som regel i ein heilt annan klasse enn dei norske. På øyvandringa vår fann me oss ein liten kafé der me kunne sitja ute og eta. Her gjekk me for ein variant som var ein blanding av eit reke og eit laksesmørbrød…

Me hadde mykje vind denne gongen. Det var bare så vidt alle som skulle vera med kom seg av garde, for på grunn av sterk vind var det innstilde fergeavgangar. Eg grudde meg litt for heimturen med hurtigferga Havkat, for me har reist med den båten før i ruskever. Den gongen vart turen nesten dobbelt så lang som han skulle, og mest alle passasjerane, oss inkluderte spydde i eitt sett over heile overfarten. Denne gongen ende me heldigvis opp med ein relativt roleg fergetur, og kunne entra gamlelandet med rett rygg og fritt blikk.

Sunniva blei med oss heim for å få seg ei halv veke på Bryne. Sidan torsdag har me hatt alle «barna» + forsterkningar rundt oss, og med barnebarnet på overnatting som ekstra bonus så vart «familieferien» utvida til å vara i to veker. Nå har me bak oss to heile veker med mange fellesmåltid, mange dekka kaffibord og ikkje minst store mengder norske og danske jordbær. Eg har brukt mykje tid på å vera mor og mormor, og eg trivest med mummimammalivet. Eg har lova meg sjølv å skriva eit par dikt kvar dag i ferien, eller i alle fall ein kort tekst som kanskje kan bli eit dikt, og stort sett har eg klart det. Kunsten er å få dagen til å strekkja til, sjølv som frilansar heilt utan bunden arbeidstid kan det visa seg å vera ganske utfordrande.

I alle fall så nyt eg å ha god tid til familien. Det lar eg Sunniva og far få stå her som symbol på.

Eg er heldig som kan nyta å ha både barnebarn, vaksne barn, svigerbarn, sysken og foreldre som framleis ikkje er blitt veldig gamle.

Og vel heime har me fått dagar som absolutt ber med seg sommar. Ein av dei var rett og slett varm og fin. Dei andre var av den typen norsk sommar som ber med seg litt kjøleg vind, men som fungerer heilt fint om ein fin seg «ei livå håla» eller toler litt frisk trekk… Sommarkveldane er framleis vidunderleg lyse og fine her i nord.

Og i det spesielle kveldslyset sånn i titida ein gong blir alle fargane så fine.

I desse sommarvekene har eg lese mange bøker. Tre av dei har eg ikkje rukke å skriva om her, men eg kunne ha god lyst til å gjera det, så me får sjå kor langt tida rekk. På tysdag reiser Leif og eg på Korsveifestival. Det trur eg blir veldig fint. Denne gongen er temaet «Håpet har et ansikt». Håp og mot er noko eg er spesielt oppteken av for tida, så det ser eg veldig fram til. Korsveifestivalane har så langt bidrege til å gje livet mitt både ankerfeste og retning.

Eg har framleis mykje eg har lyst til å skriva, men det får viss bli i nye innlegg. Vil du vera med så heng på…

Heidi

Sommarlivet

Eg elskar sommarlivet. Det er heilt annleis enn livet mitt resten av året, som eg forøvrig og er veldig glad i. Dette å ha rekkjer av dagar som ikkje er timeplanlagde er ei sann lise for sjela for slike som meg som elles opererer med fullmøblerte dagar veke etter veke.

Revebjeller og geiterams ved Frøylandsvatnet nå i dag.

Den siste halve veka i Danmark fekk eg problem med å leggja ut blogginnlegg både på grunn av ustabilt nett i huset me leigde, og fordi eg gjennom WordPress, som er det domenet eg legg ut blogginnlegga på, anbefalte meg sterkt å gå over til eit nytt og forbetra system. Etter å ha klikka forbi spørsmålet om eg ville gå over til den nye varianten i lengre tid, gav eg etter og klikka på «ja». Det angra eg straks bittert på for eg fann ikkje ut av dette nye som skulle vera både enklare og betre… Med god grunn plar eg venta til i absolutt siste runde med å gå over til noko nytt. System som blir beteikna som «enkle og intuitive» kan virka uoverstigeleg kompliserte når eg skal i gang med dei… Men skam få den som gir seg. Nå skal eg sjå om det ikkje går betre når eg jobbar frå den stasjonære heimemaskinen….

Dette får eg tileigna ein svarttrost som song så fint for meg i Sandtangen i dag…

Så langt ser det rett og slett overkomeleg ut. Eg trur eg legg ut dette for å sjå om det funkar, så kan eg heller skriva nye innlegg når eg ser om eg har kontrollen…

Heidi

Heim igjen i morgon

Det er den siste heile dagen i Danmark. Nå er det bare eg og Leif og Sunniva som framleis er her. Det har vore så fin. Eg finn ei djup ro her i Danmark, og har mest av alt lyst til å veta her mykje lenger. Eg liker så godt naturen her og folka som bur her.

Eg veit at sommaren framleis er lang og takkar for det. Eg har problem med bloggen, eg skriv avsnitt som forsvinn i lause lufta og må begynna på ny og bileta oppfører seg rart. Eg veit at domenet skal vera «forbetra», men finn ikkje ut av det. Kanskje forklaringa rett og slett er det ustabile nettet her? Eg får leggja ut dette før det forsvinn igjen, for nå har eg brukt over ein time på å skriva nokre få linjer. Eg kjem sterkare tilbake. Nå får eg heller bruka den siste kvelden i Danmark til noko anna.

Heidi

Viborg

IMG_20190705_215541_906

  • I går var me i Viborg, ein nydeleg gammal by der eg ikkje kan hugsa å ha vore før. Sola var og i lag med oss, og det gjorde veldig godt etter nokre kalde dagar med grå himmel.

Me var på uterestaurant og eg åt kvite asparges med «handpillede rejer». Det var kjempegodt. Vesle Iben fekk smaka litt frå alle sine tallerkenar. Reker, kokt torsk, kylling, pommed frited, blåskjell og nachos. Ho er relativt tålmodig ved bordet, men sit ein ute med gateutsikt, så er det mykje som freistar. «Iben ne, gå hagen, mommor!»

Hagen er ordet for det fine som er utanfor huset, og for eit men neske som bare har levd ein sommar før dette så er det masse å oppdaga i ein kjekk gatehage. Ein kan klatra opp små trapper og hoppa eit og eit trinn ned, ein kan»sitta der» på alle benker, helsa på hundar og babyar, lukta på «fineblommar», kommentera skulpturar og utstillingsdokker og seia «Hei Iben og mommor» og «Ha det Iben og mommor» til alle avspeglingane i alle vindauga. Det er nesten så ein sjølv oppdagar «hagen» litt på ny.

Viborg domkirke var majestetisk og vakker. I tillegg til dei gamle uysmykningane var det tre eller fire store veggteppe sett saman av små kvadratiske broderte bilete med utgangspunkt i ein setning frå sslmeboka. Eg fann ikkje ut kven det var som hadde brodert. Kvinner frå Visby? Elevar ved ein husflidskule?
Det er lett å spekulera. I teorien kan det jo like gjerne vera fire broderiglade pensjonistmenn som har sitte i månadsvis med nåler tråd og broderisakser. Uttrykka gjorde inntrykk på meg.

IMG_20190705_202919_113

Det var og ein fin leikekrok der for barn med eit himmelblått leiketepoe og korger med puter, teppe, bamsar, dokker, puslespel og bøker. Slikt kan me lika. Organisten begynte å spela og vemodsvakre orgeltonar la seg mellom dei gamle steinveggene. Iben var nesten ikkje til å få med seg ut att etter at ho hadde oppdaga dei gilde leikene.

Etterpå var me i miniatyrhagane i «Den latinske have“. I dansk ånd hadde den eine hagen kun vekster» der kunne benyttes under tilvirkning af snaps“. Iben fekk lukta på mange blomar, studera humler og klappa ein katt. I tillegg vart ho grundig fotografert. Det er bare ein gong i livet ein er så søt som sommaren før ein fyller to.

Etterpå vart det kaffi og belgisk vaffel med «borbær å is», og byturen var fullkomen.

IMG_20190705_202420_575

Heidi