Skip to content

19.mai

Nettlukka står meg ikkje heilt bi i kveld. Det virkar som om nettet er litt ustabilt slik at det eg skriv plutseleg er borte igjen…

Eg får derfor gjera dette mykje enklare enn eg hadde tenkt. Dagen har vore nydeleg, temperaturane slik ein ofte bare kan drøyma om i juni og juli, og syrinane blømer om kapp med syrin og brudespirea.

Eg og Eva Mari har vore på biltur med opne bilvindu og vind i håret. NRK er i streik og dei sender stort sett bare musikk, så me har gaula om kapp til gamle songar frå barndomen:

Er det underlig man lengter bort i blant,
til en sommerseng i en kløvereng mellom jordbær som vi fant…

Og

Jeg elsker Carmen, Carmen elsker meg… Me nådde målet og hadde ein nydeleg dag på Blåfargeverket på Modum. For ein vakker stad.

Me hadde gløymt at dei stengde tidleg i butikkane på pinseaften, men saman med alle dei andre som hadde gløymt det, fann me ein liten sundagsopen butikk, så vart det rømmegraut til middag likevel.

Me sat ute på terrassen heilt til halv elleve med levande lys i glaslyktene.

Minstejenta fyller 25 i dag. Gratulerer med dagen, Sunniva ❤ Eg gleder meg til å få deg heim frå Spania snart.

Heidi

Barføtt

Eg er svak for det med samarbeid, og har til ei kvar tid mange samarbeidsprosjekt gåande. Eg synest det er spennande å bidra med noko eg kan få til, og så kjem ein eller fleire andre med noko eg ikkje kan få til, og plutseleg har me laga noko fint i saman som ingen av oss kunne fått til heilt aleine. I dag skjedde det noko spennande. Frank Robert Andreassen kom ut med ein singel eg i si tid har laga teksten til. Teksten fekk nytt liv, og eg synest rett og slett at resultatet er blitt skikkeleg kult. Det er barbeint og slentrande og sommarleg nakent.

Eg er glad for at eg har fått lov til å posta låten og musikkvideoen her. Kanskje fleire enn Frank Robert og eg kan kjenna seg att i denne sommarhistorien?

Eg veit at det ligg songar eg har skrive med ferdige melodiar rundt i både det eine og andre huset i området og bare ventar på å bli lansert ein vakker dag. Fine melodiar er det og. Eg er glad for å kjenna så mange flinke folk. Kreativitet er spennande. Ein veit aldri kor lang tid noko vil ta, om det ein har på tankestadiet nokon gong vil sjå dagens lys i det heile tatt, og heller ikkje kor vidt resultatet vil vekkja begeistring.  Der ute ein stad svever det og ei billedbok som eg har laga teksten til. Eg trur ho blir skikkeleg fin til slutt. Det er spennande å skapa, og det er spennande å leva.

Heidi

23. mai

Nå er eg komen til enden av den datoen som for meg alltid har hatt litt den same klangen som 17.mai og 1. mai. Slike dagar der datoen liksom ikkje blir bare eit nummer lenger, men betyr noko anna.  Grunnen til det er at det rett og slett er fødselsdagen min. Eg har alltid synest at eg fyller året på den absolutt finaste tida av året. Mor sa då eg var lita at det måtte vera den tida i året det var størst sjanse for å få fint ver. I barndomen forbind eg det å fylla året med Jærdagen, ein stor ting når ein er liten, og med pinse. I vaksen alder er det kome til ein ny tradisjon. Nesten kvart einaste år har eg fått bruka akkurat denne dagen til å ha langdag på jobben med legging av timeplan og planar for neste år på ettermiddagen og kvelden. Slik fekk eg for eksempel feira femti års dagen min for nokre år sidan, og slik fekk eg feira i dag. Det er slett ikkje det verst tenkjelege scenariet, eg har så mange gilde kolleger at eg omtrent har følt meg som ei dronning.  Jan Ivar har til og med antyda at eg truleg tryglar leiinga om å få lagt planlegginga til denne dagen for å sikra meg merksemd, klemming og avsynging av gratulasjonssongar.

Og hugsa har eg blitt. Høgdepunktet må jo vera ei tekstmelding frå One call: «Kjære Heidi Strand, gratulerer med 57-årsdagen, i dag synger vi bursdagssangen for deg og ønsker deg en fin dag!» Eg fekk indre bilete av alle dei tilsette i One Call som høgtideleg avbraut alt arbeid, la høgre handa på hjartet og song for meg med rørte blikk.
Tanken var i grunnen til å bli i godt humør av. Det minna meg om at på 60-talet så melde me oss inn i noko som heitte «Donald Ducks- fødselsdagsklubb». Funksjonen til denne klubben var at på rett dato kvart år fekk me ein postkort med bilete av Disneyfigurar, og på baksida stod det: «Donald og vennene hans gratulerer deg med dagen». På den tida var det og reklame bak på Donald-blada. Eit av produkta var «Mikke Mus – bringebærsaft», som eg trur vart laga på den måten at ein blanda eit pulver ut i vatn. Reklameteksten lød «Mikke Mus- bringebærsaft, -så frisk at du kan drikke bøttevis». Denne teksten trigga meg veldig. Var det verkeleg slik at dersom ein fekk eit glas av denne fantastiske drikken, så var det einaste ein ville å hella i seg bøttevis? Eg fekk veldig lyst til å prøva, og trur eg fekk lokka morfar til å kjøpa pulveret til meg. Mengda var nok meir i retning ei lita mugge enn mangfoldige bøtter, men eg trur eg erfarte at reklame ikkje alltid snakkar sant. Å drikka bøttevis ville ein ikkje vera i stand til.

Men sjølv om eg måtte nøya meg med gratulasjonar frå One Call i staden for frå Mikke Mus og vennene hans, så er eg blitt gratulert og klemd til den store gullmedaljen gjennom andre kanalar. Det er i grunnen litt underleg kor mykje det varmar med helsingar på sms og facebook, det har minna meg på kor mange fantastiske menneske eg har kontakt med. I dag har det gått heilt i hundre, så eg har nesten ikkje fått takka nokon. Eg har ambisjonar om å ta ein takkerunde ein av dagane, men inntill vidare får eg audmjukt bøya meg i alle hattar og fortelja at eg verkeleg har varma meg på alle gode tankar og helsingar.

Om me kom i mål med timeplanen? Ja, det ser rett og slett ikkje verst ut. Det er ikkje hemmeleg at me gjerne skulle hatt fleire ressursar enn dei me har, men ut i frå begrensningane, så synest eg me fekk gjort ein heiderleg jobb. Så viser det seg kanskje i august kva me burde ha tenkt på den gongen me tenkte i to heile kveldar.  For alle som ikkje har prøvd seg på slikt: Å mekka timeplan for alle lærarar og elevar på eit årstrinn er som ein kabal som er dømt til å ikkje gå heilt opp. Alt blir ikkje optimalt for alle, sjølv om det er målet vårt, men det nest beste kan ofte fungera heilt ok det og. Då eg besøkte skular i Tanzania for fjorten år sidan, tenkte eg at eg aldri meir skulle klaga på situasjonen i norsk skule. Det løftet har eg ikkje klart å halda, men eg tenkjer at det er viktig at me som jobbar i skulen seier i frå om kor skoen trykkjer og kjemper for at barna våre skal få eit best mogleg tilbod slik at dei kan utvikla seg til å bli «gagns menneske i skule og samfunn», som det heitte i ein tidlegare læreplan.

Etter end planlegging tok eg med meg mann og barn og svigerbarn for å eta middag på Møllehagen. Eg har hatt lyst på lakseplanke med potetmos heilt sidan eg var der sist for veldig lenge sidan, og det smakte kjempegodt i dag og.  Etterpå måtte eg unna meg litt tid med syster som hadde stild som barnevakt for Iben. Veslejenta kunne ikkje vera med på middagen ute, på grunn av samanfall med leggetid. I staden kom ho innom meg på jobb for å gratulera mormor med dagen. For slike som meg som for første gang feirer gebursdag som mormor, vart det eit av høgdepunkta. Det var stort å gå rundt med ei entusiastisk lita smilejente og bare visa henne fram. Eg har forstått det slik at barnebarn har ein lov til å vera uhemma stolt av utan å bryta nokre sosiale reglar for kva som passar seg. Dersom dette er rett, så passar det meg heilt perfekt.

Det siste som skjedde før bloggskriving, var at eg fekk ein lang og koseleg telefon frå Sunniva i Spania med ein lang og koseleg telefonsamtale frå horisontalen i sofaen. Katten eg hadde på magen mol så høgt at det høyrdest som eit bakteppe til samtalen for ho som sat nede i Spania og snakka.

Nå er det to minutt att av 23.mai, og både eg og datoen skal inn i kvilemodus. Takk til alle som gjorde dagen god.

Heidi

Neste år og i dag

885F8005-A9CA-4CC2-8B34-503DC8E39182

I dag har me hatt den første av to planleggingskveldar der me legg timeplan for neste år og finn ut korleis me skal løysa det pedagogiske og praktiske puslespelet. Eg blir alltid bittelitt svimmel av å starta med noko nytt samtidig som me står framfor avslutninga av det me står midt oppi. Nåtida blir nesten litt fortid og framtida blir uverkeleg nær.

Eg er ikkje ein typisk planleggjar. Eg er eit sånt menneske som blir intenst fokusert på nåtida og som synest at den halvtimen eg til ei kvar tid står midt oppi er meir interessant enn halvtimane i morgon eller om eit halvt år. Om det gjer meg vanskeleg å samarbeida med får bli ståande som eit ope spørsmål som andre kan besvara betre enn meg. Eg har og problem med å planleggja ferieturar, men eg vil påstå at eg er intenst til stades i dei når eg først kjem meg i veg. Eg held aldri opp å la meg fascinera over kor ulike me er, men eg har ein slags tru på at viss me gir kvarandre litt plass og tålmod så har me evna til å utfylla einannan og bli noko fint i saman.

I morgon kjem planleggingsdag nummer to, og så skal i teorien neste år sånn grovt sett vera i boks. Utrulege greier…

Så får eg låna ein tekst til avslutning

Det er en kveld for en sang, tenkte Snusmumrikken.
En ny vise som skal ha én del forventning i seg, og to deler vårmelankoli,
og resten bare grenseløs begeistring over å vandre og være alene og trives med seg selv.
Tove Jansson Fra «Det usynlige barnet».

Vel heime att

Nå er me vel heime att etter endå ein nydeleg dag langs vegane. Eg kan ikkje la vera å skriva om kor fint det er når naturen vaknar til live att og alt plutseleg ser ut til å bløma samtidig. Noko av det som truleg gjer at me blir som trollbundne av alt det vakre, er at det er så flyktig. Me veit at noko av dette går over før me får tenkt oss om. Den eine dagen står kirsebærtreet kledd i blendande kvite blomar, neste dag er graset fullt av kvite kronblad, og når det blir helg att er det heile over. Slik kjem og kjem livet i spiralforma rørsler gjennom dei same roma i livet gong etter gong, og me veit med eit streif av vemod i halsen og tårekanalane at me samtidig blir førde gjennom dei litt lengre årstidene i livet, dei som me bare får vera med på ein gong kvar.

Og i dag skal me vera takksame for at me framleis er her alle saman, og framleis har sjansen til å dela våren, sommaren og hausten med.

Så snurrar me gjennom denne rare festen av ein vårmånad, som kanskje er den travlaste i heile skuleåret, for dei av oss som har livet vårt der. Samtidig er det alle desse langhelgene og høgtidsdagane og alt som feirast skal. Nå skal eg inn i ei kort, men intens arbeidsveke med to planleggingskveldar for neste skuleår, og mange tidsfristar som eg skal kappspringa med. Dei lover oss varmt og fint ver i morgon og. Det er aldri feil.

Ha ein fortsatt fin mai-månad, det har eg tenkt å ha.

8F6CFFF2-65BD-4727-8C36-BA506D33AD74

Heidi

 

 

 

 

 

Pinsedag

9A89DE9F-FB58-44F2-8657-3390FCCF3921

Det har vore endå ein nydeleg forsommardag. I føremiddag var eg på besøk hos Tove på Høvik Me gjekk tur i skogen og plukka nydelege liljekonvall. Etterpå gjekk me langs sjøen og sat lenge på ein benk og såg utover havet og snakka om livet og ting me opplevde i lag som kolleger i mange år.

Etterpå vart eg henta av Leif og me besøkte Astrid og Einar saman med alle i Bærum
som var heime i Bærum i dag. Spesielt kjekt var det å møta fjorten månadar gamle Sofia for første gongen. Først nytte me sommersola ute i hagen, så gjekk me inn for å kosa oss med kaffi og kaker.

04BCEA62-12F1-486C-88FE-E7FC09AF3341

0F18D25B-0A50-42D2-AF13-400C43BDD011

I kveldinga køyrde me ned til Oslo der me byvandra litt på Grønland og i gamlebyen. Me møtte Halvard til middag på ein liten indisk kafé, og etterpå fann me ein ny plass der me kunne sitja ute i sola og drikka kaffi og prata.

Dagane her har vore gode, lange og innhaldsmetta. I morgon ber det heimover att.

Heidi

17.mai

 

Det har vore ein fantastisk fin 17.mai. Veret har vist seg frå ei ganske sjarmerande side det og. Dersom me hadde hatt vekevis med regn, ville me blitt overlukkelege om det kom ein nasjonaldag med blå himmel, sol og kald vind. Nå har me vore bortskjemde med sommarvarme, så då legg me litt betre merke til vinden. Kombinasjonen litt overtrøytt lærar, ein porsjon pollenallergi, ein eksplosjon av lærar og barn i bunadar og korpsuniformar og det å vera generelt lettrørd, vart nesten litt i overkant for meg i dag. Då  eg skunda meg mot sentrum for å møta Ingrid, Oddvar og Iben for å sjå på barnetoget, var allereie mascaraen i ferd med å renna bort. Så måtte eg jo ta meg saman ved synet av eit stykk barnebarn med bunad, flagg på vogna og blondeskaut, som sat og smilte med to miniatyrtenner og var klar for sin første 17. mai. Hadde det i tillegg dukka opp eit mannskor med kvite songarluer, hadde eg sikkert begynt å hulkegrina. Triggarane for rørelsestårer er ikkje alltid forutseielege, barn med tende lys i hendene er så sin sak, men eg snufsar like inderleg over skulekorps, mannskor og eldre menn som sit aleine på kafé og et middag. Det mest pinlege er at eg ofte blir rørt på foreldresamtalar når eg skal fortelja ei mor eller ein far kor fantastisk barn dei har. Det siste er nesten på grensa til det litt uproffe…

Sidan eg var komen i mål med masse god 17.mai mat, tok eg ein spontanoppsamling av alle søsken, svograr, svigerinner, søner, døtrer, svigerbarn, barnebarn og foreldre som er i nåbar avstand og inviterte til samling etter barnetoget. Alle dei varsla dukka opp så på det meste var me tretten til bords. Det vart veldig koseleg. Klokka seks skulle eg lesa dikt og fortelja på 17.mai-fest på Saron. Slike oppdrag er alltid litt spennande, men alt gjekk fint og folk høyrde etter. Eg har fullt av uskrivne tekstar og mengder av kreative idear i hovudet, som eg av og til får veldig lyst til å setja ut i livet. Langt der bak sviv det ei forestilling som eg ikkje får heilt fred for, men sidan dei andre involverte ikkje veit om det endå, skal eg ikkje skriva meir om det her. Eg vandra lykkeleg heim frå Saron med ein veldig lang blomsterbukett med liljer og lange strå. Det var ein kunst å få han heilberga heim utan at han brakk i vinden, men eg klarte det faktisk.

I morgon tidleg set me oss i el-bilen og kjører til Bærum for å feira pinse der. Det skal bli fint. Det kjem til å bli ein del ladepausar, så eg burde pakka i kveld for at me skal kunna koma oss tidleg i veg i morgon, men eg trur rett og slett at eg er litt for trøytt, det får bli litt full fart pakking i morgon og kanskje litt ekstra søvn før me reiser. Det er jo lyse kveldar nå; Eg har kome så langt som til å finna fram sommartøyet frå kjellaren, dei melder ikkje så verst ver, trur eg.

Sunniva har hatt sin siste eksamen i dag. Når ein studerer i Spania så risikerer ein å bruka 17. mai til den slags. Nå skal ho bare ha ein praksisperiode på ein norsk skule i Spania, så er ho rett og slett utdanna lærar ho og. Eg håpar ho blir like fornøgd med yrkesvalet som eg har vore.

 

Heidi