Gå til innhald

5.mai – Danse mi vise, gråte min sang

Desse to bileta er frå eit av klasseroma eg held til i. Me er med på noko som heiter «Skolenes sangdag» som mellom anna går ut på at me øver inn ein del songar som «alle skulebarn i landet» skal synga den 12 mai til lyden av Kringkastingsorkesteret. Det er fint å begynna skuledagar med song, og sidan ingen har fortald til oss i skulen at me sjal vera forsiktige med å synga på grunn av smittefare, så har eg lagt den tanken heilt til sides…

Eg vart glad for å oppdaga at visa «Vinden blæs synna og vinden blæs norda» var ein av songane elevane skulle få øva inn. Det er ein tekst eg har vore glad i heilt sidan eg hadde gitar valgfag med Terje Korneliusen ein gong midt på syttitalet, og me song oss gjennom den kvite viseboka med famlande gitargrep til. Eg synest det er fint at me snakkar og syng sant om livet når me presenterer det for barna. I dag snakka me om teksten med elevane i den eine klassen. «Friarar er vi om vona er lita, nynn om a Berit så får du a Brita…» Eg fortalde storøygde åtte-ni-åringar at mykje i livet kanskje blir litt annleis enn me tru,r og at mange av dei menneska som verkeleg kjem til å bli viktige i livet deira har dei ikkje møtt endå…

Så hadde me krle-time om ramadan og spelte den danske visa «Ramadan i København». Eg synest det er så fint at elevar lærer om mange ulike vinklingar på livet. Når me lever i ei tid som er prega av roping i ekkokammer, så synest eg det er fantastisk at me i skulen har sjansen til å jobba med forståing og toleranse. Eg trur eg har nemnd før at eg liker jobben min og opplever det ytterst meiningsfullt å bruka så mykje tid i lag med barn. Det inneber mellom anna at ein blir nokså utfordra av og til, ein gløymer ikkje at ein lever så lenge ein har eit klasserom eller fleire å gå inn i.

Og om det ikkje er heilt slik at blåveisen blømer i gråbleike vårer her på Jæren, så er det i alle fall sant at hestablommar og sauablommar for å ta med begge variantane legg seg som gule teppe i grønkande gras under nysprungne bjørker i vasskalde maidagar.

Vel heime frå jobb fekk eg gleda av å fylgja etter eit lite kravlekryp og storesyster hennar rundt i huset vårt. Nå går krabbinga i eit forrykande tempo, så det gjeld å passa på kva ho stappar i munnen og kva ho prøver å reisa seg opp etter. Ho har og gjort eit par forsøk på å koma opp trapper, så det er best at ein vaksen er like i nærleiken. Ungar får eg ikkje nok av og det har eg viss aldri gjort.

Nå skal eg sjå om eg finn viseteksten eg har drive og sitert. Den varianten me bruker med elevane finn du viss du googlar skolenes sangdag. Det kan passa greitt at gitargrepa kjem med. Einar Skjæråsen er forresten ein av mine absolutte favoritt-lyrikarar. Han skildrar livet og naturen på ein måte som er så var og gjenkjenneleg.

Heidi

Danse mi vise

 Am                   Dm          E         
Vinden blæs synna, og vinden blæs norda,
Am       F          G          C
lyset og skuggen er syskjen på jorda.
E          Am        Dm         E
Sommarn er stutt, og vintern er lang.
Am       Dm    E         Am
Danse mi vise, gråte min sang.


Innunder yta glir moldmørke årer.
Blåveisen blømer i gråbleike vårer.
Livstrua bryt gjennom tele og tvang.
Danse mi vise, gråte min sang.

Friarar er vi, om vona er lita.
Nynn om 'a Berit, så får du 'a Brita.
Drøm på din sten at du sit på et fang.
Danse mi vise, gråte min sang.

Somme er fattige, somme er rike.
Bare tel slutt er vi jamsis og like.
Vegen er lystig, og vegen er vrang.
Danse mi vise, gråte min sang.

Einar Skjæråsen

4.mai- Dagen som rommar i overkant mykje

Dette biletet blir eg glad av å sjå på. Eg har fått lov av Mina på tredje trinn til å bruka biletet, og sidan eg allereie har slått eit slag for at barnekunst og barnetekstar er ein undervurdert ressurs, så må vel dette vera midt i blinken når eg sit her og glipper med auga og gjerne vil dela noko fint.

Tysdag er den lange dagen reint jobbmessig. Då skal eg troppa smilande opp på arbeidsrommet i 4. etasje i gamlebygget på Bryne skule. Så går det slag i slag til eg syklar heim etter end gjerning i kulturskulen sånn i åtte-ni tida om kvelden. Eg har sjølv vald å ha det slik, så eg klagar ikkje, men eg må innrømma at i dag sovna eg i sofaen med strikketøyet i hendene då eg ville slappa av med ein episode av «Weissensee» før dagen skulle tast inn for landing.

På trass av at dagen har vore av det litt grå slaget med den velkjende luftkvaliteten som me kallar «vasskaldt» så grønkast det så grundig at blada nesten spring ut medan me ser og observerer. I kveld var det mykje grønare då eg sykla heim enn då eg sykla til arbeid om morgonen.

I dag viste det kartet eg sjekkar dagleg at det har gått to heile veker utan nye koronatilfelle i kommunen. Dette er vel verd å feira, men i dag kom beskjeden om at det er smitta russ på mange skular i distriktet, og mange ungdomar er i smittekarantene og ventekarantene. Me får håpa at dei aller fleste slepp i frå det med skrekken. Til nå har me sluppe billig frå smitte på arbeidsplassen min, og det vil me gjerne fortsetja med om me får velja. Eg har stor forståing for at ungdomen er leie seg for at mykje ikkje blir slik dei hadde håpa, eg håpar bare at me alle klarer å både vera forsiktige og romslege med kvarandre til denne situasjonen er over.

Det er mykje akkurat nå på både den eine og den andre måten, men me trøystar oss med at vårt hjørne av verda blir lysare og grønare for kvar dag som kjem og går. Sommarvarmen kan koma kvar dag som helst. Det gler me oss til.

Heidi

3.mai

Eg liker å jobba med kreative fag. I dag hadde eg først keramikk med ein gjeng tredjeklassingar, så teikning med ein annan gjeng tredjeklassingar. I kveld har eg sitte og jobba med tekstar laga av tenåringar som me skal publisera i den boka elevane på skapande skriving gir ut kvart år. Eg føler meg ganske priviligert som får lov til å gå inn i andre sine uttrykk og sjå ting der som den som har laga det kanskje ikkje er klar over sjølv ein gong at ho har vist fram.

Kvar tysdagskveld sit eg to timar i lag med ein gjeng tenåringsjenter og skapar tekstar. Då blir det naturleg at me snakkar ganske mykje saman og. Av og til føler eg at døra blir opna på gløtt inn til eit rom eg sjølv for lengst har gått ut av. Sist gong var det ei som sa: «Eg trur rett og slett ikkje at vaksne klarer å forstå oss. Den verda me lever i er så veldig annleis frå den dei vaks opp i.» Som vaksen er det lett å tenkja at slik har tenåringar sagt i alle år, og trudd på det sjølv. Me vaksne forstår dei mykje betre enn dei trur. Me er som kyr som hugsar betre enn ungdomane trur korleis det var å vera kalvar…

Noko i meg tenkjer likevel: Eg trur jammen dei har litt rett i det dei seier. Måten dei har blitt forma på gjennom å veksa opp med sosiale media på alle kantar er noko me ikkje heilt kan forstå fordi me var vaksne då alt dette begynte å skje. Å vera tenåringar i eit koronaår har me heller ikkje opplevd. Me har prøvd eit slikt år som vaksne, men eg trur ikkje det heilt kan samanliknast. Dei er i ein fase der ein normalt orienterar seg utover og vekk frå familien, og dette året har dei måtta gjera det på ein annleis måte. Eg trur det kjem til å prega dei, men eg trur ikkje at dei bare nødvendigvis har tapt på det. Dei har fått erfaringar som i beste fall har kunna vera med på å gjera dei meir reflekterte og meir sjølvstendige. Gjennom tekstane som blir skrivne i den vesle tysdagsgjengen min, kan eg kanskje vera med og løfta fram stemmer som ikkje så ofte blir høyrde. Eg trur jammen eg skal spørja dei om lov til å presentera noko av det dei har skrive her på maibloggen min.

Sjølv har eg gjort meg den interessante erfaringa å gløyma mobilen min igjen på arbeidsplassen min i dag. Eg fekk det litt travelt og skulle skunda meg heim til middag og barnebarn som ville koma på besøk. Eg oppdaga ikkje før eg var heime at mobilen ikkje hadde blitt med meg. Det første eg tenkte var at eg fekk gå tilbake i kveld for å henta han, men så kom eg på at nøkkelkortet til jobben ligg saman med mobilen. Det gjorde det heile meir komplisert for då måtte nokon enten låna meg både kort og kode eller bli med meg til skulen for å låsa opp. Eg bestemte meg derfor for rett og slett å klara meg utan mobiltelefon til i morgon…

Sidan eg ikkje bur aleine skal eg nok koma meg opp og i veg til jobb. Eg gjer meg tankar om kor latterleg avhengige me er blitt av å ha mobil. Fast-telefonar og vekkjerklokker er ein sagablott, og korleis skal folk få tak i oss om ikkje på mobilen? Eg er rimeleg sikker på at eg nok skal klara meg utan mobil til i morgon, men det er nesten litt skremmande kor mange gonger eg allereie har hatt lyst til å sjekka noko eller til å fotografera. Så viss nokon skulle prøva å ringa meg akkurat nå: Eg har ikkje mobilen heime, men kan nåast på mail eller messenger…


Heidi

2.mai- Vegen som blir til mens me går

Det er sikkert ikkje bare meg som blir overvelda kvart einaste år over at naturen plutseleg nesten eksploderer og blir grøn i staden for grågul. Det seiast at grønt er ein veldig beroligande farge, og det trur eg på. Aldri er verda så intenst grøn som i mai, det er som ei gedigen vitamininnsprøytning av noko me treng. Julinaturen er frodigare, og aldri er det så mjukt og moge som i august før hausten set inn med moge korn og gylne okerfargar.

I dag har me hatt både lang og koseleg frokost og lang og koselig middag i lag med to sett gjester. Det å ha gjester har nesten blitt noko ein ikkje veit heilt om det er lov å snakka høgt om. Det er nesten litt komisk at det å vera i lag med andre menneske er blitt vandringar i grenseland og balansekunst i forhold til det å leva så trygt og smittevernsforsvarleg som me bare kan få det til. Eg vil nesten påstå at det å vera i lag med andre menneske kjennest endå viktigare når det er bare så vidt at det er blitt lov. Eg kan jo skunda meg å fortelja at våre gjester har kome to om gongen og vore i nær familie med oss, slik at eg har sagt det liksom…

Om tre veker skjer det noko me kunne ha god lyst til å feira, korleis kan det la seg gjera? Kan me rekna med at det i det heile tatt let seg gjera? 17.mai-kabalen, korleis løyser me den utan å bryta reglar? Me finn vel ut av det, me er blitt ganske kreative…

Nå har me kome så langt at me ser for oss ei tryggare tid etter vaksinasjonen. Skulebygget der me held til har i 2022 vore i bruk i 100 år. Kanskje det kan la seg feira med ein ny personalrevy? Personalrevyar har me hatt før, og det har vore kjempekjekt. Det virkar som om det kan vera litt stemning for det i personalet, kanskje me bare skal gå i gang?

Tider og læreplanar forandrar seg. I mange år hadde me to store musikaloppsetjingar i året på skulen vår. Alle på femte, sjette og sjuande trinn fekk vera med på dette ein gong i året. I fleire år fekk me til og med bruka scenen i Storstova. Me hadde dansegrupper, kor, songsolistar, orkestar og skodespelarar. Me laga kulisser og kostyme, og gjekk ikkje av vegen for å ta litt av. I mange år hadde me glasskista Stig laga til Snehvit ståande på lageret. Den låg Snehvit oppi med gråtende dvergar rundt seg. Me hadde den store etasjebløtkaka som rektor kom ut av på ein av personalrevyane, og me hadde seksten ballkjolar med stiva underskjørt til ballet til Askepott. Dei brukte Jan Ivar, Thorbjørg eg og Signe ei helg på å sy ein gong for lenge sidan, og dei er framleis i bruk.

For ein arbeidsplass eg har hatt. Eg tek meg i å tenkja kor utruleg mykje kjekt me har gjort og prøvd ut. Med nye planar kjem nye tider. Dei nyaste læreplanane, som har hatt litt tronge kår fordi me samstundes lever med ein pandemi, har stort rom for kreativitet og elevmedverknad. Kanskje det blir tida for å kasta seg ut i store spennande prosjekt igjen. Tida får visa. Eg har ikkje planar om å leggja inn lærarårene på lenge endå, men eg er blitt vaksen nok til å sjå meg tilbake og tenkja: For ein fantastisk arbeidsplass eg har hatt, og for ei reise eg har fått vera med på.

Heidi

1.mai 2021 – Ver ikkje bekymra

Det er mai månad igjen. For slike som meg kan både første mai og påsken koma som julekvelden på kjerringa. Er me verkeleg nådd så langt alt? Samtidig så kjenner eg med heile meg at denne våren og bjørkespretten har eg venta på med stor forventning. Det har ikkje blitt spesielt tidleg grønt i år, men nå er bjørkene i ferd med å spretta ut, graset er i ferd med å bli intenst grønt, og gauksyra blømer i Sandtangen.

I dag har veret vore nydeleg. Sola har vore framme mykje av dagen og den iskalde nordavinden har roa seg. Eg har vore på trilletur i Sandtangen med minstejenta som skulle ha ettermiddagskvilen sin. Først sat ho med runde forvitne auge og såg på alle folka som var samla langs vegen for å sjå på motorsyklane som skulle koma i kortesje og på dei store norske flagga som vaia i Storgata. Så vart augneloka tyngre og tyngre, og etter ei stund såg eg at det var på tide å leggja ned ryggen på sportsvogna slik at ho kunne sovna. Nokre dagar føler ein at ein blir boren av naturen. Slik var det i dag. Len deg tilbake og pust roleg, i dag viser eg fram det beste eg har, kviskra dagen.

I morgon startar me med sundagsskule att i kyrkja. Nå er det lenge sidan sist. Den eldste veslejenta gleder seg. «Er korona slutt nå?» spurte ho med store auge då eg spurte om ho hadde lyst til å vera med. Ho har hatt veldig lyst til å gå på sundagsskulen igjen, og me har forklart at kyrkja er stengd på grunn av korona. Tenk eit barn som verkeleg synest at noko av det kjekkaste som finst er å vera med i kyrkja. Eg er nesten litt forundra, måtte det bare vara ei stund, for kyrkja kan vera ein veldig fin plass å vera når ein kjenner at det er godt der.

Sundagsskuleteksten for i morgon er om å ikkje vera bekymra. Det er ein fantastisk tekst og ein utfordrande tekst. Eg må innrømma at det siste året har eg kanskje vore meir bekymra enn nokon gong før, og det ser ikkje ut til at eg heilt skal kunna slutta med å vera det på ei stund heller.

Eg trur ikkje på ein Gud som aldri let menneske oppleva vonde ting. Korleis skulle eg kunna gjera det? Eit blikk ut vindauget eller inn i TV-skjermen eller andre skjermar ville straks kunna leggja slike tankar flate på bakken. Derimot trur eg på eit Gudsnærver sjølv når livet er utfordrande. Det å ha noko større å lena seg mot når verda buttar i mot er ikkje noko ein skal undervurdera. «Sombody told me that in sorrow they could be glad». Slik er det, trur eg.

Nå høyrer eg at gilde gjester kjem inn inngangsdøra, så eg sluttar her. Fred vere med oss alle.

Heidi

Våg å stå som Daniel?

Då den eldste sonen min var 4-5 år var han ein omsorgsfull, snill og veldig forsiktig gut. Ein dag sat han og grubla over yrkesutsiktene for framtida: «Æg ska ikkje ha enn farlige jobb, så æg kan ikkje bli politi elle elektrikar… Æg trur æg vil bli lærar, mor. Så kan jedna æg å du jobba i den same klassen… Då kan æg spæla piano når di synge, for du kan jo ikkje spæla piano.»

Og jammen gjekk det ikkje troll i ord. Guten har vore lærar i meir enn ti år. Den delen om å ha klasse i lag har aldri blitt realisert, og det er kanskje like godt… At ein som lærar er i eit spesielt beskytta yrke er vel å ta hardt i. Eg har gjennom mine 36 år i faget blitt både, sparka, slått i hovudet med harde ting, fått ein støvel i nasen drylt i fullt sinne, blitt biten, klort, lugga, utskjeld og trua. Alt dette er ein del av jobben som eg har teke med stor ro. Eg veit at små menneske kan bli frykteleg frustrerte og sinte, og at det å gje det fysiske uttrykk som i eksempela over kan vera ei følgje av å vera ganske liten, og ganske redd, og det å mista styringa på seg sjølv for ei stund. I dei aller fleste tilfella har eg visst at under alt dette ligg det ei trygg tilknytning til barnet det gjeld, og at snart skal me vera bestevenner igjen. Eg kan med handa på hjartet fram til nå seia at eg aldri har vore redd for verken å gå på jobb, vera på jobb eller stå i tøffe situasjonar.

Nå begynner det å røyna litt på med fryktreaksjonane. I eit år har eg nesten kvar einaste dag scanna alle svake symptom og lurt på om det kan vera koronasmitte. Eg har stort sett vore mest redd for å smitta andre, livredd for å smitta foreldra mine, som nå heldigvis er vaksinerte, men og redd for å smitta folk i risikogrupper, og elevar som av ulike grunnar slett ikkje bør få sjukdomen. Me har trøysta oss med at covid ikkje lett smittar barn og at det ikkje er så veeeldig smittsomt viss me er forsiktige. Med dei nye mutasjonane har det endra seg. Nå er det smitte på alle skulane på Bryne bortsett frå på min, og me veit at det å beskytta seg på jobb ikkje er lett.

Sjølv er eg i lag med ca 70 elevar i løpet av ei veke. Dei fleste er tredjeklassingar. Klasseroma er delvis små og tronge, gangane er til dels veldig tronge, og det med tometer eller einmeter kan me bare gløyma. Når ein jobbar med så små barn må ein vera tett på for at me skal ha det bra saman. Det må trøystast, plastrast og haldast, og av og til må det klemmast. Det blir snakka mykje om sårbare barn, og sårbare barn eller for den saka si skuld robuste barn, omgåst ein ikkje på to meters avstand om ein skal ha det bra i lag med dei og skapa trygge, sterke og glade menneske.

Då eg hadde sjuande klasse for eit års tid sidan vart me oppfordra til å snakka med dei på ein mest mogleg skånsom måte om korleis me skulle forhalda oss i ein valdeleg situasjon for eksempel skuleskyting. Me snakka om at det var veldig usannsynleg at dette skulle skje, men at me i ein slik situasjon ville vera tryggare om me hadde snakka om det på førehand. Ein av elevane spurde: «Men hadde ikkje du hatt lyst til å ryma viss det kom ein mann med pistol inn hit?» Eg svarte at då var jobben min å prøva å halda meg roleg og tenkja på dei og ikkje på meg sjølv. «Men hadde du klart det?» «Eg måtte jo det», sa eg og håpa at det var sant og at det aldri kom til å bli sett på prøve.

Eg veit at dersom eg var røykdykkar, politi, yrkessoldat eller lege, så kunne eg ikkje reservera meg mot farlege og ubehagelege situasjonar. Nå kjenner eg at eg som lærar er litt i den kategorien. Av og til blir ein som menneske utfordra og blir nøydd til å stå i situasjoner som er ukomfortable, slike situasjonar der Jonatan Løvehjerte i brødrene Løvehjerte ville sagt at det må ein bare om ein skal være et menneske… Det hender me står i situasjonar me helst ville sluppe å stå i, og ofte går det bra…

Nå har eg avslørt at på enkelte område i livet høyrer eg til dei redde. Ein flik av meg er hypokondar med helseangst, men stort sett klarer eg å balansera det med resten av meg. Eg er ikkje redd på jobb, der er eg fullt og heilt engasjert, det er når eg tenkjer på det før og etterpå at eg kan bli redd. Så får me prøva å vera kloke i alle dei tusen små situasjonane me står i kvar dag. «Kan du hjelpa meg med korken på drikkeflaska?» «Vil du ha ei drue av meg?» «Vil du hjelpa meg å viska?» «Kan eg få hjelpa deg å finna det på skjermen?» «Mari er lei seg, du må trøysta henne.»
Det gjeld å hugsa kor handspriten står.

Så høyrer det med til historia at ikkje alle lærarar er redde. Nokre av dei eg jobbar med seier at dei ikkje tenkjer på det i det heile tatt. At dei tenkjer at om ein skulle bli smitta så går det og bra, og at dei ikkje er bekymra. Sjølv har eg fantasi nok til å sjå for meg både intubering og nødrespirator. Å vera velsigna med stor fantasi er bra, men det har sine ulemper…

Når illsinte menneske ropar om gjenopning, skjenkeløyve og moglegheit til å reisa til utlandet igjen, så tenkjer eg:
Ver så gilde å ta det litt med ro… Akkurat nå gjeld det framleis mest liv og helse. Vaksinesprøytene ventar i ikkje det alt for fjerne, og mykje tyder vel på at dette er ein kamp me skal vinna. Eg veit me sit på kvar vår grein i det store treet. Nokre av oss har hatt heimekontor i eit år og knapt nok vore utanfor døra. Me lærarar er så heldige at me har levd nesten som normalt, og til og med fått med oss ein hektisk, lærerik og krevande periode med heimeskule. Andre har jobbar som er i fare eller har gått tapt. Me må tenkja at dette skal me klara saman.

Og så nynnar eg nesten høyrbart «Våg å stå som Daniel», den gamle gode songen frå sundagsskulen i barndomen, medan eg gjer planane klar for neste veke. Nokre periodar blir menneska ekstra utfordra, og for oss som er fødde på seksti-talet eller seinare er dette kanskje ein av dei første gongene me verkeleg føler det på kroppen.

Den fine teikninga over har Emilie i 3.klasse laga. I september overraska ho meg med å teikna menneske med munnbind. Det var før me begynte å bruka slikt dagleg i vårt hjørne av verda. Eg fekk lov til å bruka teikninga då, så eg går ut i frå at det går bra nå og.


Heidi

Påskeblogg kapittel 11

Etter ein veldig fin første påskedag sat me og slappa av litt etter koselig besøk og oppdaga at vinden tiltok og at det begynte å hagla og snø.

I dag vakna me til ein kvit verden og det første eg registrerte gjennom det opne soveromsvindauget var meir hagl og endå sterkare vind. I tråd med koronaverkelegheita hadde eg eit kreativt møte lagt til ein hage for å unngå nærkontakt. Eg tasta på mobilen: «Skal me ta det over mobil?» Ho eg skulle møta tasta tilbake: «Eg har lun veranda og bålpanne». Det avgjorde saka, bålpanner kan eg ikkje stå i mot, og med utebukser, varme jakker, votter, luer og varm kaffi hadde me eit triveleg møte med bålpanne ute i snøen.

Etterpå var eg barnevakt for ein baby på sju månadar som omsider har akseptert at mormor kan ta godt hand om henne sjølv om mamma ikkje er der. Det er spennande å følgja med på utviklinga av krabbe- og sitjeferdigheiter og fint å registrert at grøt etterkvart smakar ganske godt. Det aller beste er sjølvsagt mjuke babyklemmar, tannlause babysmil og den gode lukta av nyvaska babyhår.

I kveld var me på det første besøket i påskeferien bortsett frå at me har gått inn og ut hos Ingrid og Oddvar. Når me så sjelden vågar oss inn til folk set me ekstra pris på det dei gongene det skjer. Då me tok fatt på heimvegen i halv ti-tida var det framleis ikkje heilt mørkt og det snødde store kvite snøfiller. Det spesielle med snø så seint på året er lyse kvite morgonar og lyse kvite kveldar.

I morgon tidleg har eg eit så sjeldant oppdrag at eg ikkje klarte å takka nei til det. Eg skal lesa dikt på ein planleggingsdag i ein barnehage via teams. Nå håpar eg bare at tilkoplinga går problemfritt. Det betyr at eg må skru på morgonalarmen igjen på mobilen. Planleggingsdagen i morgon på jobb har me flytta til to kveldar i mai for då er timeplanen nokonlunde klar og me kan jobba med praktisk planlegging av neste år. Men ein liten privat planleggingsdag på heimekontoret blir det likevel, for eg har mykje som skal ordnast. Det blir ein mjuk start på neste etappe på jobb. Smittesituasjonen tatt i betraktning er eg spent på korleis den etappa blir. På min arbeidsplass har me slippe heilt unna koronasmitte til nå. Måtte det vara.


Takk for fylgjet gjennom påskeferien. For meg har det vore fine dagar. Eg håpar det same gjeld for deg som har lese her.


Heidi

Påskeblogg kapittel 10

Som det står i den eldgamle påskehelsinga: «Kristus er oppstanden- Ja, han er sannelig oppstanden». Ein av påsketradisjonane våre er at me ofte har vore på midnattsgudsteneste i Time kyrkje påskenatt. I ei mørklagt kyrkje kjem presten inn og tenner lys medan han helsar mot alle himmelretningene: «Kristus lyset i verda». Alle i kyrkja tenner kvart sitt stearinlys og gjer eld til kvarandre slik at kyrkja til slutt er opplyst av brennande stearinlys. Det er utruleg vakkert. Heilt til slutt går alle ut med kvart sitt tende lys og stiller seg i ring på kyrkjegarden for å syngja «Deg være ære, Herre over dødens makt». I ekstra vindstille påskenetter har det hend at ein del av flammane har halde seg levande til songen er slutt.

I år er det som alle veit eit litt annleis år, men me har hatt ein fin påskeføremiddag med gudstjeneste frå St Petri kyrkje på fjernsynet. «Påskemorgen slukker sorgen, slukker sorgen til evig tid» runga det ut frå skjermen. Den songen må eg høyra kvart år før det blir skikkeleg påske, akkurat som meg må ha med meg «Gud signe vårt dyre fedreland» for at det skal bli skikkeleg 17.mai. Gudstenesta ligg på nettet, det var så fint at eg anbefaler alle å ta ein kikk. Biskop Anne Lise Ådnøy hadde ein fin tale, og Stavanger katedralsangere song så fint i lag med gutesopranar og flinke musikarar. Bispekåpa til Stavangerbispen har så utruleg fin blåfarge. Det er nesten ei preik i seg sjølv kvar gong eg ser det plagget. Nå har eg dei siste dagane røpa mitt litt merkelege forhold til fargar. Eg ser sjølv at det ser litt rart ut når eg skriv om det, men det kan jo henda at nokon har det slik som meg og forstår kva eg meiner.

For å framstå som ekstraordinært religiøst interessert så kan eg jo fortelja at medan eg sit her og skriv midt på dagen så ser eg på påskedagsgudsteneste frå Bryne kyrkje på mobilen samtidig som eg skriv. Så nå har Sindre Øgård sunge påsken for meg to gonger i dag både frå St Petri og frå Bryne kyrkje. Det er så fint å høyra. Eg helsar spesielt til han. Det kan godt tenkjast at nokon som les dette kan overbringe helsinga.

Påskemysteriet er stort. For meg er påskeforteljingane forteljingar om det djupt menneskelege og om mennesket i møte med det heilage. Eg blir aldri ferdig med å lesa dei, lytta til dei, og kjenna på gåtene i det som eg ikkje forstår.
Nokon opplever det som skjedde i påsken som enkelt og innlysende. Eg må innrømma at slik er det ikkje for meg.
Det er mykje som bare forblir gåter, men ut frå desse gåtene ser eg Peter som gjekk høgt ut, svikta og vart tilgitt, Johannes som stod under frossen i lag med mor til Jesus, og Jesus som kjende seg forlatt av Gud og bare prøvde å stå i det han opplevde som planen med livet sitt.

Og så seira livet over døden og kjærleiken over hatet. Det liker eg å halda meg fast i.

Kanskje er det etter ein oppvekst der eg veldig ofte var i baptistkyrkja på Ålgård, og det at eg fleire år feira påske på påskeleir på Liland,som gjer at eg er blitt veldig glad i ein del påskesongar med mykje rytme og kjensler. «Til det gamle ærverdige kors, til dets mektige fot vil jeg fly…» og «Grepet da jeg blir, alt til han jeg gir, han mitt liv mitt alt skal ha. Stille kneler jeg ved korset, ha takk o kjære Gud for Golgata». Desse songane rommer nok kanskje deler av trua mi som eg snakkar lite om fordi det er veldig vanskeleg å forstå. Songane får bera den delen av trua mi. Trua mi til kvardags handlar nok mest om ein kjærleg Gud som har skapt oss og som er uendeleg glad i skaperverket sitt. Ho handlar om trua på at det gode er sterkare enn det vonde, og at me har ein stad å henta kraft til å stå i eige liv.

Dette vart påskepreika mi for i dag. Sidan eg aldri vart prest, så er det fint å laga seg sin eigen preikestol sånn innimellom.

Nå skal me snart eta påskelam saman med mor og far og ein annan liten gjest. Odd Christian har vore innom og drukke føremiddagskaffi, me har begynt å snakka om sommaren. Kan det verkeleg tenkjast at det kjem ein sommar der me kan reisa og vera i lag med andre menneske? Det får dei komande månadane visa.

Her prøver Leif seg på det store puslespelet. Eg har lagt merke til at dette koronaåret har gitt puslespela ein renessanse som syssel for vaksne menneske. Det er sikkert beroligande og meditativt. Sjølv har eg for mykje skapartrong til å slappa av med å rekonstruera noko som andre har laga og plukka frå einannan. Trur eg… Ein vakker dag blir eg kanskje hekta?


Heidi

Påskeblogg kapittel ni

I dag har eg gått ein fin tur langs sjøen i lag med Anne Mette og Gry. Me tok sjansen på å reisa ned i same bilen, men for å kunna forsvara akkurat det så stilte alle tre med munnbind. Eg blir stadig vekk slått av den surrealistiske komikken i slike munnbindssituasjonar så me starta med å le høgt av heile greia…

Me gjekk frå Hå gamle prestegård, over hengebrua og nordover langs stranda. Det var ganske kraftig kald vind, noko som stod i kontrast til at vårsola varma godt kvar gong me var i le. Eg var glad for at eg fekk dei med meg akkurat dit på trass av vinden. Dette er ein av mine absolutte favorittstrekningar å gå, så det var fint å få gjort det ein gong i løpet av påsken. Det låg tang og tare heilt opp til sanddynene, så sjøen må ha gått høg for ikkje så lenge sidan. Det må ha blåse ganske hardt og, for det var lite laussand, det var som å gå på hardtrampa havbotn.

Fargane var så fine i dag, den okergule marehalmen, dei grå steinene med gult lav, klarblå vårhimmel med striper av rosa og lilla og havet som gjekk frå turkisblått til marineblått og nesten blåsvart med kvitt skum der bølgjene braut og vinden fekk ekstra tak. Eg tenkte på at det kunne blitt ei veldig fin strikkekofte viss eg hadde klart å kopiere fargane akkurat slik dei var. Ein fin billedvev kunne det og ha blitt. Eg liker å samla på fargenyanser.

Me fann oss ein lun plett der me kunne setja oss ned litt, og me kjende at sola faktisk varma i ansiktet. Bare ein av oss hadde tenkt på å smørja seg med solkrem, og det var ikkje meg, men sat ikkje så lenge at me fekk varige men. Til mi overrasking viste det seg at kafeen på prestegarden var open i dag, så me varma oss litt der før me reiste tilbake.

Heime hadde eg invitert den vesle kohortfamilien vår til å smaka på eplekaka eg bakte i går. Inspirert av noko eg såg på kafeteriaen som såg veldig godt ut så rørte eg saman ei pannekakerøre slik at det vart varme pannekaker, varm eplekake, syltetøy, jordbær, is og krem på bordet med unnskuldninga at det ikkje er så ofte det er påske.

Leif ville gjerne ha meg med på kino for å sjå ein film som hadde fått så fin kritikk. Eg er glad i å gå på kino, men må innrømma at eg var litt undrande skeptisk til å sjå filmen Gunda, ein ordlaus dokumentar om ein frittgående gris på ein gard ein plass i landet vårt. Og smal må vel filmen kunna seiast å vera. I over nitti minutt kunne me sjå langsamfilm i svart- kvitt om ei grisesugge med ti grisunger, om burhøns som fekk fridomen og om kyr som slapp på beite etter vinteren inne i fjoset. Eg måtte likevel innrømma at det var ein fin film. Det vart ikkje sagt eit ord, alt var som sagt i svart-kvitt og lydane var stort sett dyrelydar eller lyden av traktor og landbruksmaskinar. Det heile var veldig vakkert laga og dei nitti minutta gjekk veldig fort. Dessutan følest det alltid smittetrygt på Bryne kino, det var to personar til i salen utanom oss.

I forkant tenkte eg at dette kom til å bli ein lang påskeferie med god tid. Det har vist seg å vera sant at tida er god, men ho viser seg og å gå ufattelig fort.

Heidi

Påskeblogg kapittel åtte

Desse fine krokusane fekk eg av ein liten frokostgjest. Eg hadde sagt i går at eg ønska meg slike, for dei har mange fleire blomar i hagen enn det me har. I dag hadde me lang påskefrokost i dag med jakt på påske-egg etterpå. Minstebarnet fekk sitt aller første påske-egg med sin aller første smoothie-pose oppi. Det smakte godt. Tidlegare har barna her i huset måtte venta til første- påskedag- morgon med å få egget sitt. Eg ville at dei skulle kjenna på påskedramaturgien, at det er påskemorgon som er dagen for glede, men ein blir tydelegvis mindre prinsippfast med åra…

Dei åra eg har kunna har eg syntest det har vore fint å leva gjennom påskedramaet, dag for dag i kyrkja, i alle fall dei dagane det har latt seg gjera. I år blir det litt annleis. Akkurat nå høyrer eg radiogudstenesta mens eg skriv. Det er fint det og.

Det fine med påsken er at me sit der med fasiten i hand og veit at same kor vondt og vanskeleg det er, så veit me korleis det skal gå. Livet skal vinna over døden, kjærleiken skal vinna over hatet og håpet skal vinna over mismotet.
Heldigvis klarer eg å ta med meg mykje av denne dramaturgien inn i resten av livet mitt og, sjølv i dei delene av det der me er hjelpelaust utan fasit.

I går fekk me god middag hos Ingrid og Oddvar, og me nyt å kunne feira i lag med familien sjølv om det blir med nokre få personar om gongen, kohort for kohort, dei som ikkje er i familien prioriterer me å møta utandørs. Slik er det i år, og me håpar dette blir ståande som ein av to påskar som blir eit merkeleg minne om ein rar periode i livet, men som er heilt over til neste gong me skal feira vår og oppstandelse.

Og dette biletet har eg fått lov til å leggja ut på bloggen. Det er eit bilete som viser det velkjende motivet «påskemåltidet» i ein ny variant. Dessutan er det eit bilete om håp og glede og nytt liv. Dette vesle vesenet sat i dag til bords i ein tripp-trapp-stol og åt frokost saman med oss andre. Motivet over er henta frå middagen i går.

Etter ein lang frokost med påfylgjande speling av spel, legging av puslespel og utdeling av miniatyrpåskeegg i Duplobyen, tok eg med meg den aller yngste og gjekk ein kviletur med henne slik at ho skulle få den hardt tiltrengte føremiddagsluren sin. Det var sol og eit skarpt kaldt drag av vår. Eg gjekk ein runde i Sandtangen og såg at bare i løpet av nokre dagar var det nye knoppar og til og med små miniatyrar av nyfødde blad på enkelte av kvistane. Det er tydeleg at nå er naturen rett og slett i ferd med å vakna att. Eg møtte folk som grilla saman, gjekk turar saman, eller sat ved bord og drakk kaffi. Etterpå gjekk eg ein runde i eit relativt påsketomt Bryne sentrum, men her og hadde folk sett seg ned for å prata ved nokre av borda. Om det nå er påskesola eller koronafaren som får folk til å trekkja ut for å møtast under open himmel veit eg ikkje heilt, det er vel sannsynlegvis ein kombinasjon.

Då eg kom heim var det ei litt større jente som hadde lyst til å vera litt hos mormor heilt aleine. Det er fint å få litt tid til å leika og prata utan at det er så mange der heile tida. Plutseleg ropte ho «Mommor, æg he fonne ei billa, å hu æ heilt levande!» Eg kom for å sjå, og billa viste seg å vera ei flue, men eit ganske vakkert eksemplar av rasen, heilt blå og metallglinsande.» «Mommor, flue æ heilt levande, dæ betyr atte nå komme sommaren!» Det er ein optimisme eg kan lika å dela så eg gav ho heilt rett i det, snart kjem sommaren, men først skal me ha vår og det og er veldig fint.

Leif fekk besøk av eit par kompisar som heilt politisk korrekt vart serverte kaffi og nysteikte frokostrundstykke uten på verandaen. I mens bakte eg eplekake og høyrde på musikk-date på P2 der gjestene var Olaug Nilssen og Åste Dokka. Det var både fin musikk og ein interessant samtale, så eg anbefaler dei som ikkje høyrde på å høyra det på P2 på nettet.

Nå skal eg snart ha eit treff på nettet med ei eg har lyst til å snakka med, og i morgon blir det meir turgåing. Det ser ut som om veret blir bra til og med i morgon, så då gjeld det å benytta seg av det.

Ha ei framleis god påskeveke

Heidi