Gå til innhald

26.mai

I dag hadde eg eigentleg tenkt meg ut i det store livet, men eg bestemte meg etterkvart for at eg kanskje trong ein ekstra dag med bare å ta det med ro heime.

Heldigvis er strikking ein avslappande lavenergi-aktivitet for meg, og i kveld vart eg ferdig med å strikka kofta eg har halde på med i vår. Dei siste åra har eg strikka så mykje barnetøy, så store vaksne plagg har det blitt lite av.

Eg er veldig fornøgd med at både vidde og lengde vart akkurat som eg hadde håpa. På første forsøk måtte eg rekka opp igjen ganske mykje fordi eg oppdaga at det vart alt for stort, men nå har eg klart å treffa. Eg har blitt vaksen nok til å oppdaga at det lønner seg å både ta mål og testa strikkefastheit før ein går i gang med sjølve produktet… Kjedeleg, men sant.

Nå gjenstår det å klippa opp. Det er alltid kjempeskummelt, men går som regel greitt. Heldigvis er dette designet med raglanfelling, så det er bare klipping framme og litt runding av halskant. Eg har tenkt å prøva ut å laga stolpane og halslinninga som tofarga vrangbord. Eg håpar det går bra.

Dette mønsteret kjem frå Solberg. (Nei eg er ikkje sponsa… ). Eg såg det på nettet og fall for det. Den einaste endringa eg har gjort er å strikka jakken ein del lenger enn originalen.

Eg har kost meg veldig med prosessen, så nå lurer eg på om eg skal bruka same garn og maskeantall og improvisasjonsstrikka ei vaksenkofte til. Det er kjempespennande å bare starta og la mønsteret bli til etter innfallsmetoden. Eg har strikka fleire barnekofter til jentene på den måten som eg er blitt godt fornøgd med. Det kunne vore kjekt å prøva ut noko liknande i vaksen storleik.

Nå er det kanskje på tide å avrunda det eg går ut i frå er eit innlegg for dei spesielt interesserte og heller prøva å sova av meg energiløysa.

Fred og solskin!

Heidi

25.mai – Koronapasient

Då eg vakna i dag fekk eg melding på telefonen om at det var levert frokost på døra. Det var ei koseleg helsing frå Halvard, Sunniva, Therese og Trygve i Oslo, og som det stod i helsinga som fulgte med, eit slags plaster på koronasåret. Det smakte veldig godt, og omtanken bak var hjartevarmande. Me hadde til og med 17.mai-serviettar igjen som kunne gjera oppdekninga nesten litt kongeleg. Før 17.mai fekk fireåringen velja serviettar til 17.mai-lunsjen, og då kunne det ikkje gjerast betre enn bilete av norske flagg og kongen sitt slott.

Det å vera koronapasient er ein merkeleg situasjon å vera i. Dette har me gått og vore redde for i over to år, og før både vaksinar og omikron så vil eg seia at me var redde med ganske god grunn. Som lærar følte eg lenge på at eg var i ein situasjon der det var nokså umogleg å beskytta seg mot smitte, og det siste skuleåret har me tidvis vassa i smitte. Den eine veka var det bare fem friske elevar i ein av klassane, og i ein klasse har alle bortsett frå ein person hatt korona.

I to år har eg stadig vekk måtte seia til folk at me må halda avstand fordi eg har gått så mykje oppi smitte at eg godt kunne vera smittefarleg. Det har nesten vore den største påkjenninga å alltid vera potensielt smitteførande. Det har gjort at eg har avlyst to turar til austlandet og diverse treff med venninner. Eg har sagt for tull at eg sikkert har norgesrekorden i å ta hurtigtestar. Heilt sant er det nok ikkje, men heller kanskje ikkje veldig langt i frå. Det har hend at eg har brukt pausen mellom skule og kulturskule på tysdagar til å ta ein hurtigtest fordi eg aldri er heilt sikker på at eg ikkje har vondt i halsen, og fordi eg syntest det ville vera dumt viss eg skulle vidareføra smitte frå fjerdeklasse til kulturskuleklassen min.

Heilt fram til nå har eg vore ein av veldig få tilsette på arbeidsplassen som ikkje har hatt korona, og nå begynte eg nesten å tru at eg av ein eller annan grunn kunne vera immun.

Og så var eg plutseleg midt i det. Veldig tvilande våga eg å dra til Oslo, og klarte å koma meg inn på nattoget heim før eg oppdaga heilt sikkert at eg var smitta. Eg har klart å smitta ei av venninnene eg var på tur med og, men som ho seier, det var ein kalkulert risiko, og turen vår var kjempefin.

Eg forstår at det å ha korona er heilt ulikt frå person til person. Mange av symptoma eg har høyrt andre ha har eg sluppe heilt unna. Eg hadde vondt i hovudet dagane før det braut ut, men mens eg har vore sjuk har eg verken hatt feber eller hovudverk. Det sterkaste symtomet eg har hatt har vore ein utruleg intens hoste som plutseleg var nesten heilt borte i dag. I tillegg til dette har eg følte meg utmatta. Likevel har eg vore bra nok til å jobba litt med iop-ar, vikaropplegg og diverse liggjande på ryggen på sofaen. I går kveld følte eg meg litt dårlegare og tenkte at nå kjem kanskje sjukdomen for fullt, men følelsen gjekk fort over. I dag har eg i grunnen bare kjent meg utmatta. Energien er heilt fråverande, og alt fysisk «arbeid» kjennest tungt. Eg er glad for at me er gått inn i ei langhelg, det er godt å få nokre dagar eg kan bruka til å koma til hektene før eg skal på jobb igjen.

På måndag hadde eg tidenes mest alternative gebursdagsfeiring liggjande på ryggen i senga med korona.Det kjendest faktisk heilt ok. Alle dei fine meldingane på facebook, på sms og på messenger var ekstra gilde å få, og i tillegg fekk eg nokre veldig koselege telefonar. Så utruleg mange gilde folk eg kjenner, eg må jo på eit eller anna vis ha klart å plukka med meg dei finaste av dei finaste.

Sjukedagane har gått utruleg fort, og i morgon tolkar eg det sånn at eg kan gå ut i den andre enden av tunnellen og menga meg med resten av befolkninga dersom eg ikkje har tydelege symptom. Ja, eigentleg er vel alle restriksjonar formelt sett borte, men litt vett må ein vel trass alt bruka. Eg har framleis eit sterkt ønske om å ikkje smitta folk.

I dag har me og hatt ei lågmælt feiring av 37 års bryllaupsdag i heimen. Nå skal eg ikkje påberopa meg at me normalt feirar dagen med fyrverkeri og hæla i taket, men i år vart det endå meir nedtona: Kvar vår skål med vaniljeis, ein strimmel melkesjokolade og eit TV-program om Grønlands historie, så syntest me at me hadde det storveges.

Kanskje eg rett og slett stikk innom og kjøper ein blomsterbukett til mannen min når eg slepp meg sjølv ut av huset. I år synest eg me har spesielt god grunn til å feira at me framleis har kvarandre etter dei helseproblema og den store operasjonen Leif har måtta gå gjennom i løpet av det siste året.

Og nå begynner «etter-korona-tida». Det kan og bli interessant… Sjølv om eg veit om folk som etter kort tid har blitt smitta for andre gongen… Nå skal eg vakta meg vel for å ønska folk god himmelfartsdag. Det kan tolkast heilt feil… God langhelg til dei mest priviligerte, og god fridag til alle som ikkje av gode grunnar må jobba i morgon.

Heidi

24.mai Hels på Miss Bunny

Før påske hadde Mari på jobben min fått ein spennande idé. Kven ville vera med på Maskorama? Dei lærarane som ville vera med skulle skaffa seg eit maskert alter ego og spela inn musikkvideoar kvar veke. Elevane skulle så kvar veke stemma på kven dei likte best, og så gjetta identiteten på den som gjekk ut. Eg tenkte at det var ein så god idé at det måtte jo lærarane stilla opp på. Altså sa eg at eg kunne vera med.

Så gløymte eg det litt, vart forkjøla og hadde det travelt. Plutseleg spurde Mari om eg var klar til å presentera meg med eit foto av meg i kostymet mitt. Då måtte eg innrømma at kostyme hadde eg ikkje funne endå, og at eg kanskje bare måtte stryka meg av lista fordi eg ikkje hadde fått tid til å tenkja. Mari sa at ho håpa det ordna seg, og eg tenkte at dette måtte eg vel kunna få til. Hadde me ikkje ei gammal gummimaske ein plass som me hadde arva etter svigerfar? Ei sånn gammelmannsmaske som han brukte i 17.mai-toget i Bærum då han spelte blokkfløyte og var rottefangaren frå Hameln?

Den maska viste seg å vera tapt, og ingen i familien hadde masker eg kunne bruka heller. Eg sykla ned til Bryne for å tråla meg gjennom dei butikkane som kunne tenkjast å ha masker, men sidan karnevalstidene for lengst var over var ikkje det heller akkurat noko eldorado for ein maskehungrig kunde. Det einaste eg fann, halvvegs bortgøymd i ei hylle i ein leikebutikk, var ei kaninmaske og ei revemaske, begge halvmasker, og begge litt for små. Det fekk bli ei av dei. Sidan det snart var påske, valde eg kaninen og spurta heim for å leita etter kostyme. Ei badehette for å skjula håret, ei prikkete pusete morgonkåpe, ein fargerik stoffrest til sjal, og til slutt ei rosa tyllstrimle lagt firedobbelt for å skjula at halvmaska ikkje dekka munn og hakepartiet. Eit påskeegg i hendene og ein rask selfie. Miss Bunny hadde sett dagens lys og trong ikkje å manifistera seg på film før etter påske.

Eg visste jo at ho ikkje hadde fått det beste utgangspunktet. Ei litt for lita maske som bare burde sjåast heilt en face, eit heilt uttrykkslaust ansikt der blikket bak bare vistest i ein bestemt vinkel, og ikkje minst at ho som skulle bera maska ikkje akkurat er kjend for sine danseferdigheiter. Men nå var eg i alle fall med, sannsynlegvis som daudkjøt som snart skulle skrellast vekk, og så hadde eg gjort mitt for skule, heim og fedreland.

Det er bare det at eg ikkje kan fordra å gjera ting halvvegs. I alle fall ikkje kreative ting. Hodet mitt begynte å bobla av ting eg ville gjennomføra, og eg fekk ei liste der eg skreiv opp songar kaninen skulle framføra innan visse sjangrar. Eg forstod allereie då at ho var ein drøymar og ein romantikar, så første songen hennar vart «All you need is love». Sidan eg skulle få heim son og svigerdotter utdanna innan film, tenkte eg at dei kunne hjelpa meg å gjera det beste ut av den litt uformelege kaninen. Eg hadde sett for meg å bruka ekspertisen, og lurte på om min son som for tida lever av å laga animasjonar for nrk, kanskje kunne laga ein inspirert animert kaninvignett av frøkna. Eg forstod fort at ei slik arbeidsmengde det viste seg å vera kunne eg ikkje påleggja feriegjesten. Då han såg kaninen i kostymet, sa han «Mor du er klar over at nå er du meir lik deg sjølv enn du er utan maske og kostyme… Alle kjem til å sjå det er deg!» Me bestemte oss for å filma i halvfigur og Leif måtte stå bak og halda bakgrunnen, ein blå duk. Eg hadde eit skript i hovudet der Miss Bunny tok påskekyllingar ut av påskeegget og gav dei kjærleik, men det kom aldri med på filmen. Therese stod ved sida av og blåste såpebobler, noko eg hadde tenkt skulle bli veldig spektakulært. Så viste Miss Bunny hjarteteikn med hendene, noko som i grunnen likna mest på det som er introdusert som «Det internasjonala teine for farsa».

«Eg trur du er Miss Bunny, for eg kjende igjen hendene dine,» sa ei jente etterpå. Det var då eg kom på at ho kanskje burde ha hanskar, og at eg neste gong burde hugsa å ta av klokka…

Neste runde skulle Ingrid filma. Ho er tålmodig og har sans for detaljar. Problemet var bare at ho var aleine med barna den ettermiddagen, og minstejenta fekk nesten full panikk då ho kom ut og såg mor si filma ein gigantisk kanin, som ho ikkje gjenkjende som mormor, knelande ved dokkesenga. Ho hylte som ein stukken gris, og haldt ikkje opp med det første, sjølv om mormor gav seg til kjenne så godt ho kunne.

Etter kvart som vekene har gått har eg blitt ganske glad i mitt alter ego, kaninen. Ho er i tillegg til å vera eit romantisk følelsesmenneske veldig uredd. Ho lagar surfbrett på sløyden og kjører semitrailer.(Det kan bli harde timer bakom rattet, i Alpene om natta når det snør.) I tillegg kjøper ho seg sko med himmelhøge hælar og nagledekor, som ho ikkje har sjanse til å få på føtene, før ho spring på disco og trur ho skal imponera kaninkarane sjølv om ho har vondt i ryggen og giktfeber…

Familien synest dette har gått meg heilt til hovudet. Det blir stilt spørsmål på familiekanalen: «Kven skal filma mor denne gongen?» Det har ikkje vore kø for å få lov, men dei har stilt trufast opp, det skal dei ha. Eg har funne ut at eg er flinkare til å regissera andre enn til å få andre til å filma meg slik eg vil det skal vera der eg sit med sokkar på hendene og ei tåpeleg kaninmaske som gjer at eg nesten ikkje ser utan briller, og dette at eg alltid må sjå rett fram med maska på fordi ho er litt for lita…

Då eg hadde fått lånt lastebil og lokka mannen til å kjøra meg til Sandnes for å filma, var det vanskeleg å få han til å forstå at han nesten måtte liggja med frontruta i ryggen for å filma bunnyen som skulle styra bilen og sjå rett fram. Eg frykta at ingen fekk med det vesle poenget at kaninen åt gulrot i brød i staden for pølse. Det var og hardt å takla at det ikkje vart eit nytt opptak sjølv om munnsløret løsna frå maska på slutten av opptaket sånn at munn og hake kom til syne. «Nei, vet du hva Heidi, nå orker jeg ikke mer!»

Dei har ikkje forstått heilt. Eg har prøvd å forklara at dei andre legg lista mykje høgare, at dei fiskar torsk frå gummibåtar i svømmehallen, dansar med russen, spelar el-gitar i skogen, rir på hestar, kjører traktor og amerikanske bilar og tek toget til Hellvik i fullt kostyme…

Miss Bunny haldt koken lenger enn eg hadde trudd, men nå er ho ute av dansen. Og ho som hadde planlagt å troppa opp på kontoret til ordføraren med ein bukett løvetann og rappa til “Du er dødssøt».Han skulle ta i mot i dress og med ordførarkjede og vera med på dansen. Miss Bunny fekk aldri spurt han, men med hennar sjølvtillit så er ho sikker på at det ville latt seg ordna. Med knapp tidsfrist og ein koronadiagnose er det nok like bra at ho datt av lasset i tide…

Takk til familien min. Dokker har vore fantastiske, sjølv om dokker aldri heilt oppfatta seriøsiteten i dette. Spesielt takk til Odd Christian som dukka opp fleire gonger seint om kvelden for å hjelpa meg å redigera, og til Ingrid for veldig tålmodig hjelp. Ho hoppa til og med i kostyme og høghæla sko sjølv for å hjelpa mora med særdeles utfordrande discodans… Nå kan eg dessutan med fred i sjela kopla ipaden min til storskjermen i klasseromet utan å vera redd for at eit bilete eller filmklipp av ein viss kanin skal poppa opp på skjermen ved eit uhell. Det skjedde ein gong i 4B i eit hundredels sekund før eg fekk trykka det vekk, men det viste seg at minst ein elev hadde fått det med seg.

Takk til Miss Bunny, og fred over minnet. Dette har vore kjekt, og det har utfordra komfortsonene mine for kva ein byr på av seg sjølv… Dersom eg skulle fått filmane som eg ville, måtte eg nok hatt med eit profesjonelt filmteam og eit par stand-ins.

Eg heiar på alle dykk som framleis er med i konkurransen. De er heilt utrulege. Framleis er eg usikker på identiteten på minst fire av dykk. Det er slikt som dette som gjer Bryne skule til ein skule eg elskar å jobba på. Takk til Mari for godt initiativ og mykje ekstraarbeid.

Heidi

23.mai

Sidan eg hadde testa negativt på lørdag og ikkje hadde fleire symptom på sundag, stappa eg bare hurtigtestane i handveska då me sjekka ut av hotellet om føremiddagen. Utover dagen begynte eg å hosta litt, men ein går liksom ikkje ut på toalettet på Munch-museet eller på operaen og riggar opp til femten minuttars koronatesting. Eg bestemte meg for å prøva å ikkje vera hysterisk og tenkte at eg fekk testa i kupeen på nattoget.

Då eg åt pizza med ungane i går kveld bemerka dei hosten min og meinte at oddsen for å ha korona var høgare enn oddsen for ikkje å ha det.

Då eg endeleg kom inn i kupeen viste det seg ein ekstra rød strek umiddelbart. Så var det å varsla venninnene eg hadde vore i lag med, familien og jobben. Jammen flaks at eg reiste heim i sovekupé, så var det ingen der å smitta. Skikkeleg hell var det òg at eg fekk med heile venninnehelga før eg vart sjuk. Håpar bare eg ikkje har smitta dei andre, men dei var veldig klare på at dette var ein sjanse dei ville ta.

Nå er eg heime og har lagt meg nedpå etter ein god varm dusj. Eg vart henta på stasjonen. Ved utgangsdøra stod blomen på biletet og i gangen og trappene inne låg det presangar. Eg har bestemt meg for at dette er ein ny og interessant måte å feira bursdag på 😊. Ha ein fin dag alle saman.

Heidi

Oslo 22.mai

Idag har me vore på det nye Munch-museet. Eg er imponert både over bygningen og over utstillinga. Me var heilt øverst oppe og såg på utsikta, og etterpå tok me etasjane nedover. Eg skulle ønska at eg kunne ta elevane mine med meg på utstilling der, det hadde vore kjekt.

Etterpå hadde me lunsj på operakafeen med utsikt over sjøen, så i dag har me vore skikkeleg kulturelle. Me avslutta dagen med å vandra litt på Grünerløkka der det var sundagsopne butikkar, og i dag var det sol og.

I kveld har eg møtt «ungane“. Me har ete pizza og dessert på Olivia. Nå sit eg her og ventar på nattoget som skal ta meg heim til Bryne. Eg sit her og snakkar med Kjell Ronny som eg nettopp trefte. Me er gamle kjende frå tidlegare av, og nå blir eg oppdatert på kva som har skjedd med han.

Heidi

Oslo 21.mai

Etter å ha starta dagen med ein negativ hurtigtest var eg glad og takknemleg og klar for det meste. I det lyset vart det ein bagatell at godveret hadde bestemt seg for å vera i Rogaland i dag. Her i Oslo har det regna nesten heile dagen, men regnet var dusklett og kom nedover og ikkje bortover, så det var ikkje noko stort problem.

I gråver og regn blir alle grønfargane så fine og friske, og hegg, syrin, gras og mold luktar intenst av forsommar.

Me har traska rundt heile dagen, først på Grünerløkka og så nedover til byen der me åt rekesmørbrød og drakk te på Paleet før me snudde.

I kveld har me ete kake med Per Inge og Louis på Øvrefoss før me gjekk ut på ein bitteliten fransk restaurant det me hadde bestilt bord. Maten var nydeleg og porsjonane gigantiske. Eg hugsar ikkje sist eg var så mett sjølv om eg måtte senda ein fjerdedel av maten ut igjen fordi eg ikkje hadde sjanse til å eta opp. Eit tips til restaurantnæringa: Ikkje lag så store porsjonar at folk sender maten ut igjen. Matsvinn bør unngåst, og veloppdragne gjester bør ikkje bli pressa til overspising.

I morgon er planen å gå på det nye Munch – museet. Det gleder eg meg til. Ei helg med venninner er fine greier.

Heidi

20.mai

Eg tvilte meg til å våga meg på toget i dag. Etter nesten å ha bestemt meg i natt for å halda meg heime, vakna eg i dag morges og bestemte meg for å pakka ferdig kofferten og reisa likevel. Ein fempakning koronatestar og ein pose med to ubrukte munnbind er med i bagasjen. Har prøvd å laga plan A og B og C for kva eg skal gjera viss smitten innhentar meg, men håpar eg slepp å bruka dei…

Nå har eg hatt ei god arbeidsøkt på toget med ipad og masse lausark i ein samlar. Etter ei litt brå rørsle, låg plutseleg papira på golvet i midtgangen i tillegg til eit brett med hårstrikkar og fliseklemmer som eg må ha lagt det i samband med forestillinga me hadde, då var eg alltid var parat til å fletta jenter med laust hår.

To hjelpsame, skjortekledde mannsarmar kom straks frå kvar si side av midtgangen og hjalp meg med å plukka opp. Folk er hjelpsame når dei får sjansen. Eg takka så fint eg kunne.

Utanfor togvindauget ser eg noko som liknar på sommar. Dei har meld varmt vêr, men regn i morgon, så eg har med meg ny tynn regnkåpe. Nå er me i Kristiansand snart og det går opp for meg at setene i min avdeling ikkje kan snuast slik at eg må reisa baklengs. Det er synd at ein ikkje kan spesifisera på bestillinga at ein ikkje vil reisa mot kjøretetninga. Eg får ta meg rin tur i kafévogna viss eg blir kvalm og vera forsiktig med lesing, så går det nok bra.

Ha ei fin helg, alle saman

Heidi

19.mai

Fotoet i dag er dagens bursdagsbarn, litla Sunniva slik ho såg ut den gongen då. I dag fyller ho 29 og eg må innsjå at til og med dei minste barna mine er blitt heilt vaksne.

I dag skal ho få stå her og symbolisera glede og bekymringsløyse, for ho var verkeleg ein usedvanleg glad unge då var lita. Biletet er frå eit besøk i Vikingland det alle måtte iføra seg brune sekkjeliknande kostyme. Ho såg ut som om ho høyrde heime der med rufsete hår til alle kantar.

Kofferten er pakka, men eg er ikkje sikker på at eg kjem meg i veg før eg sit på toget. Foreløpig har eg ingen teikn på korona, men i tilfelle eg er smitta håpar eg at det slår ut før eg reiser slik at eg forstår at eg bør halda meg heime.

Pianisten på barnekoret til barnebarnet var sjuk i dag. Dirigenten sette seg då til flygelet og spelte med barna ståande rundt seg. Ho utstrålte slik ro og varme at eg vart rørt av å sjå på. Eit barnekor der halvparten av korsongarane er fire år og syng med glede og høgtideleg alvor er eit nydeleg syn.

Innimellom kjem dei med begeistra utsegner om sin eigen kapasitet. «Den songen kan eg kjempegodt!» «Eg er veldig flink til å klappa!» Eg håpar entusiasmen deira varer livet ut.

Heidi

18.mai

I dag syntest eg det passa med eit løvetannbilete laga av ein elev i fjerde klasse. Oppgåva var «Løvetann», og så fekk dei velja teknikk og materiale dei ville bruka. Eg fotograferte medan dei var i prosessen, så eg veit ikkje om biletet over var ferdig då eg knipsa det. Dei laga mykje fint, så eg gler meg til å laga ei løvetannutstilling på ein vegg på skulen.

Då eg kom heim frå jobb fant eg Leif liggjande strekk ut. Han følte seg ikkje heilt i form og trudde han hadde feber. Eg foreslo at han fekk ta ein hurtigtest for sikkerheits skuld, og til vår overrasking testa han
positivt på korona. Etter meir enn to år med masse smitte rundt oss og med store mengder negative koronatestar hadde eg etter kvart senka garden og tenkte at nå slepp me viss unna likevel. Han veit ikkje om at han har vore i nærleiken av nokon som er smitta, men nå er jo alle restriksjonar borte, så me må vel kanskje rekna med å bli eksponerte for meir «villsmitte». Eg gjekk sjølvsagt rett i testinga eg og. Den siste hurtigtesten me hadde i huset var like negativ som alle dei andre testane eg har tatt, men det første eg gjorde var å skaffa oss eit nytt lite lager med testmateriale. Heldigvis er han ikkje veldig sjuk så langt, så me får kryssa fingrar for at det går over i likaste laget.

Sjølv har eg togbillettar fram og tilbake til Oslo i helga, og eg har gleda meg til ei venninnehelg i hovudstaden med innlagt treff med «Oslobarna» mine på sundagskvelden. Nå er eg veldig i tvil om eg kjem meg i veg, men me får sjå det heile an. Viss eg testar positivt før avreise blir eg sjølvsagt heime. Dilemmaet er om eg skal ta sjansen på å kanskje smitta venninnene mine som raust hevdar at dei ikkje er redde for å bli smitta, og om eg skal ta sjansen på å risikera å bli sjuk i Oslo. Billettane har eg jo, så eg treng ikkje bestemma meg akkurat nå.

I kveld har eg vore på møte i Utval for grøn kyrkjelyd. Det er eit utval eg har stor glede av å vera med i fordi eg trur det er eit veldig viktig arbeid. Då eg sa ja til å vera med i soknerådet tenkte eg at dette var ein av dei områda der eg hadde lyst til å engasjera meg i håp om å vera ein forskjell. Eg har ein visjon om at kyrkja skal vera ein plass der alle i lokalmiljøet skal kunna kjenna seg heime og at kyrkja skal engasjera seg lokalt i meir enn gudstenesteliv. Eg er glad for å kunna fortelja at eg trur det er den mest effektive komiteen eg nokon gong har vore med i. Nå i vår har ei gruppe mannfolk som brenn for berekraft og mangfald i naturen lagt grunnarbeidet for å utvikla grasplenen mellom kyrkja og Arne Garborgs veg til ei blomstereng. Dette er folk som kan det dei driv på med, og eg trur det skal bli kjempefint. Eg kan informera Brynebuar som synest at området kan sjå litt ustelt ut denne sommaren om at det vil ta fleire år før blomsterenga er ferdig utvikla, men at det skal bli veldig bra til slutt. Me har og sett på moglegheita av å ha små parsellar til dyrking av grønsakar og urter i dette området, men det ligg foreløpig litt på is.

Anna me vil invitera interesserte til i løpet av hausten om alt går som planlagd er ein bytedag i kyrkja ein laurdag i november, og før det eit kurs/ praktisk verkstad i vegansk/ vegetarisk matlaging og ein temakveld om å ta vare på mangfaldet i naturen rundt oss. Det kjennest godt å vera ein del av ei gruppe som har tankar og visjonar rundt noko eg trur er veldig viktig.

Heidi

17.mai

Om eit kvarter går 17.mai over til å bli 18.mai, og sidan eg skal tidleg opp og på jobb i morgon, skal eg prøva å fatta meg kort…

Dagen har vore fin. Som me snakka om rundt bordet i føremiddag, det er liksom litt annleis å feira 17.mai i år. Etter to år med korona 17.mai, innser me at det ikkje er sjølvsagt å få til tradisjonell feiring med mange folk tett i tett. Etter tre månadar med krig i Ukraina innser me at det å leva i eit fritt og demokratisk land heller ikkje er noko ein bare kan ta for gitt. Då minstemann i familien stolt vart trilla gjennom 17.-maitoget på trehjulssykkel med styrestong, og snudde seg for å smila og vifta med flagget då ho såg mormor og morfar stå og vinka i vegkanten, vart mormora nesten overmanna av sentimentale kjensler. Storesøstera gjekk nesten heilt sjølv i toget, side om side med bestevennen frå barnehagen. Etterpå var me ein liten delegasjon på åtte frå familien som høyrde på tale og korpsmusikk, song nasjonalsongen og drakk kaffi i Kåsenhallen. Feiringa i Tu-krinsen er til og med mykje mindre enn barndommens 17.mai på Ålgård. Jentene koste seg veldig.

Etterpå har me hatt besøk i fleire omgangar heime og ete lefser, kake, rømmegraut, is, pølser og karbonadar. Den første runden var me ute på terrassen sjølv om det måtte delast ut litt ullteppe sånn undervegs. I år fekk me nydeleg vårver med unntak av ei lita regnbyge ein gong på ettermiddagen. Det er heller ikkje noko me kan ta for gitt i vårt hjørne av verda.

Om kvelden sette eg og Eva Mari oss ned for å sjå om me kunne finna ein fin film å avslutta dagen med. På netflix fann me ein heilt nydeleg og hjartevarmande italiensk film som på norsk hadde fått tittelen «Sangkonkurransen». Filmen handlar om ein musikar som får i oppdrag å leia ei gruppe barn gjennom ein songskule som skal føra fram til ein songkonkurranse på TV. Eg tippar at tida handlinga er lagt til må vera Italia på 60-talet. Barna har ulik bakgrunn, og guten som er hovudpersonen kjem frå ein familie som slit hardt for å få endane til å møtast der storebroren er på veg til å bli småkriminell. Guten har ein ikkje diagnostisert dysleksi som han prøver å skjula, og er elles ein sprell levande unge som er livredd for at faren ikkje vil la han fortsetja i koret. Den inspirerande songlæraren er utruleg sjarmerande framstilt som eit veldig modig og veldig hjartevarmt menneske. I tillegg syng barna veldig fint, så bare det gjer filmen verd å sjå.

Dersom nokon lurer på korfor nokon synest det er fint å vera lærar sjølv om det av og til er utfordrande inntil det nesten umoglege, så synest eg filmen gir gode svar på dette. Med andre ord, filmen er varmt anbefalt. Og for å kunna møta mine elevar, som eg elskar å vera lærar for, nokonlunde utkvilt, får eg stoppa her. Eg håpar alle som les dette kan sjå tilbake på ein fin nasjonaldag. Nå står me snart med den eine foten i sommaren.

Heidi