Gå til innhald

Siste kvelden i Seljord

Eg har hatt veldig fint dagar her, eg kjenner at Korsveibevegelsen framleis er ein plass eg har ankerfeste. Då hadde mitt første møte med bevegelsen i 1995, eller var det 96 kanskje, kjendest det litt som nå koma heim. Her kunne eg identifisera meg med det meste. Her er trua flytta ut i heile livet.

I går kom Leif og eg var glad for å få han hit. Det er fint å vera her i lag. Det var og ei fin oppleving at eg kunne koma hit utan å kjenna nokon og likevel kjenna meg inkludert og velkomen. På grunn av koronarestriksjonar er leiren delt i to underleirar, og dei fleste eg kjende litt frå før var i den første underleiren som var full då me kom.

Det er ikkje verst at me har fått lov til å samlast på denne måten. Verda kjennest nesten normal sjølv om det er metersregel og mykje handsprit.

I morgon reiser me heim att over fjellet. Då blir det meir familietid. Det blir fint. Sommarferie i Norge er faktisk heilt ok. Eg håpar å få skrive litt i vekene før skulen begynner igjen. Det kjennest som om eg har henta mykje inspirasjon. Etter fem dagar med 30 grader og steikande sol kjennest det i grunnen som om jærsk sommar med litt regn skal bli heilt ok.

Heidi

22.juli

Dagane her er fulle og romslege på same tida. Det er så mange inntrykk, stemmar, tankar og menneskemøte. Eg veit at i desse festivaldagane vil eg samla mykje inspirasjon. Eg gjer som Tore Thomasen syng om i ein kjend korsveigbarnesong:» Jeg går og samler solskinn, solskinn, jeg puster himmelblått…» Tankane erkebiskop Rowan Williams deler kjennest viktige å ta inn i seg og med seg vidare.

Det å samla solskin er noko me heilt bokstaveleg gjer her på Dyrskuplassen. I dag har det vore 31 varmegrader og steikande sol. Sjølv blir eg aldri plaga av varme, og synest det mest av alt er deilig å kjenna skikkeleg sommarvarme. Mellom slaga har eg vore ute på to turar og nytt synet og luktene av høgsommar, bringebær, varm jord, gras og store mengder markblomar.

For to år sidan var eg og på Korsvei. Det regna ute og området var fullt av sølepyttar og gjørme. I lag med to venninner var eg på kurs i kristen meditasjon. To av oss klarte å sovna under øvingane. Kurshaldaren sa at det var fort gjort å sovna på Guds fang. Det gjorde oss lattermilde. I det me småleande gjekk ut av kurslokalet og skrudde på mobilane sa ei ukjend dame:»Eg fekk ei melding frå mannen min om at det er sprengt ei bombe i Oslo». Slik starta det som me alle veit fortsetjinga av. Det vil seia : Slik starta det for vår del… Me vart alle kasta ut i nokre rare dagar og veker.

I kveld vart det eit minnemarkering av tirsdagen for det som skjedde. Det vart sett 77 roser rundt altaret og tend 77 lys i manesjen. Av og til er det godt, og samtidig litt vanskeleg å tru at kjærleiken er sterkare enn døden.

Heidi

Alt Korsvei er

Alt Korsvei er det vanskeleg å fanga på ein blogg for det er så mykje på same tida. Ein del av det er bufellesskap i små tun med felles matlaging og bål om kvelden.

Dagen startar med keltisk morgonbøn med songar og liturgiar frå Iona. Så er det samling for alle, barn, ungdomar og vaksne, ei kreativ og musikalsk messe, i år med spesielt fokus på Sakkeus-forteljinga.

Bibeltimane i år er med den pensjonerte brittiske erkebiskopen Rovan Williams. Han er ein person eg har sett veldig fram til å møta og oppleva. Dessverre fekk me vita i går at han ikkje fekk til nå koma på grunn av koronarestriksjonane og karantenereglar. Bibeltimane blir derfor på storskjerm, men det fungerte greitt. Etterpå vart det samtale med han på ein digital platform det folk kunne kommentera å stilla spørsmål.

Slik går dagane slag i slag. Korsvei er ein dugnadsfestival, så alle bidreg på forskjellige måtar. I år har eg som dugnadsoppgåve å stå i kjosk eit par timar tre av dagane og selgja is og brus. Eg vel å tru at det ikkje først og fremst var min feil at me brukte over ein time på oppteljing av kassen så det skulle stengjast for kvelden…

Nå blir bålet slukka for i kveld. Nattehimmelen er framleis lys, men det er iskaldt ute etter ein veldig varm sommardag. Eg har opplevd før at det er utruleg store forskjell på nattetemperaturar og dagstemperaturar i dette hjørnet av verda. Best å finna soveposen.

Heidi

Korsvei i Seljord

Så har eg kome meg til Seljord i lag med den gamle lavvoen vår. Korsveifestivalane har vore eit viktig rom i livet mitt heilt sidan midten av nittitalet. Her har eg funne livsglede og inspirasjon og her har eg funne vegvisarar for trua mi.

Denne gongen prøver eg noko eg aldri har prøvd før. Akkurat nå er eg her aleine. Før har eg alltid hatt med meg ein stor familie og eller ein stor venneflokk som eg har gleda meg til å vera i lag med. På grunn av korona er antalet folk som kunne vera her blitt veldig nedskalert. Eg og Leif skulle eigentleg til Lindesnes på ein av fleire korsveifellesskap med overføring på storskjerm og lokale samlingar. Då denne måtte avlysast fekk me tilbod om overføring til Seljord.

Leif måtte i år ta eit par dagars timeout på grunn av eit helseproblem, så han droppa meg og teltet i Seljord etter Kristiansandturen og reiste heim eit par dagar. Planen er at han kjem tilbake.

Eg kjende eg måtte utfordra eigne komfortsoner for å vera her aleine, men lysten til å oppleva dette igjen var stor, så eg bestemte meg for at det kom til å gå bra.

Det gjer det òg. Eg er tilkopla eit veldig hyggeleg tun der alle er veldig inkluderande, og eg tenkjer at eg har kjempegodt av å gjera ting aleine av og til. Leif er mykje flinkare enn meg til dette. Han har farta rundt i verda med seg sjølv og ein ryggsekk og syntest at det er heilt ok. Dit kjem nok aldri eg, men dette går faktisk kjempefint. Eg skriv meir seinare. Nå er det felles matlaging her, så eg får ta litt tak eg og.

Heidi

Sørlandstur

For dei som måtte lura så er byidyllen på biletet over henta frå Kardemommeby. Den byen besøkte eg for to dagar sidan i eit tregenerasjonsfølgje: To små jenter, mamma og pappa og mormor og morfar på slep.

Det var kjekt å kjøra Hakkebakketog, vera tett innpå dådyr og grisungar, sjå vaskeekte ulvar og vera på Sabeltannkonsert med ei jente på tre og eit halvt år og veslesyster hennar. Eldstejenta hadde stjerneauge heile dagen og ho på snart elleve månadar tok heilt av på Sabeltannshowet med gynging i bereselen, fekting med armane, klapping i hendene og ivrig headbanging.

Like kjekt var det å studera insekt i blomane, eta frokost saman etter å ha stått grytidleg opp med svært morgonvakne små jenter, bada i sjøen og å bruka lang tid på lesing om kvelden, Jakob og Neikob, Erling og Bernt og Jona i magen på den store fisken. Lange filosofiske samtalar er òg kjekt når klokka er langt over leggetid. Det var og veldig kjekt å ha med seg veslesyster ein heil dag for at storesyster skulle få tid aleine med foreldra sine. Me tok henne med på besøk til Jan og Hilde som òg passa barnebarn den dagen.

Heldige meg som får leggja ut på oppdagelsesreiser i barndom saman med endå ein generasjon.

Heidi

Sånne dagar ein drøymer om heile året

Sånne dagar som dagen i dag er ikkje sjølvsagde på Jæren. Sola står høg og varm på sommarblå himmel og det er varmt og vindstille. Eg hadde litt eg hadde tenkt å gjera, men har bestemt meg for at i dag er det bare fornuftig å gjera ting ein kan gjera ute. Litt sol på kroppen kan heller ikkje skada. Ein nøttebrun sommarkropp kjem eg på ingen måte til å få i år heller, og det gjer i grunnen ingenting…

Eg har plassert meg i hengekøya og lyttar til det som kvar sommar er favorittprogrammet mitt: Sommar i P2. Eg er ein hund etter andre menneske sine livsgistoriar, og dette er staden å finna det. Eg liker så godt at dei som får denne vesle timen i fred og ro kan fylla han med musikk dei liker og historiane dei vil fortelja utan at nokon avbryt dei. Eg har til og med grubla over kva historiar eg sjølv ville fortald. Det hadde blitt vanskeleg for eg har så mange. «Everybody has a hungry heart», dyng dei på radioen. Det trur eg er sant.

I går serverte Halvard oss middag, eg hadde aldri før smakt poke-bowl med laks, men eg har lagt merke til retten på fleire av menyane eg har sett i sommar. Det har foregått eit skikkeleg tidsskifte i kva folk har til middag. Sjølv lagar eg nesten aldri det som var kvarfagsmaten i barndommen, fiskebollar, fiskekaker i brun saus, tørrgisk, plukkfisk, morrpølser… Alt sjølvsagt med kokte poteter til. I morgon blir det eit unntak her. Då skal det serverast komler, for det har den heimkomne yngstesonen lyst på. Eg må få kjøpt salt lammekjøt, det er då det blir ekte komlemiddag. sette eg meg

I går kveld sette eg meg ned for å sjå eit par episodar av Rådebank sesong 2. Eg klarte ikkje å riva meg laus, og vart sitjande med strikketøyet og sjå på alle åtte episodane før eg klarte å riva meg laus. For ein fin serie, og for nokre fine skodespelarar. Sjølvmordstematikken er viktig og vanskeleg. Det varma meg å sjå kor godt ungdomane i serien klarte å ta vare på kvarandre. Så var eg glad for å ha fått med meg det eg fort kunne ha tenkt var utanfor mitt interessefelt, ein ungdomsserie frå rånemiljøet…

I dag har eg sett i gang to prosjekt eg håpar vil lukkast. Eg gjer eit forsøk på å vaska putetrekka til utemøblene og har putta dei på ullvask i vaskemaskinen sjølv om det stod handvask på dei.

Så har eg hengt den store militærgrøne lavvoen vår ut til lufting. Sidan det har gått minst tolv, kanskje fjorten år sidan sist han var i bruk, sa noko meg at det kunne vera lurt. Då eg fekk han ut av trekket lukta telter svakt av sur mjølk, ikkje spesielt behageleg å sova det viss eg ikkje får vekk lukta. Nå håpar eg at eit døgn i sola gjer susen. Eg har vurdert spyling av teltduk med hageslange, men er usikker på kor fort det vil tørka. Eg tek i mot gode råd med takk…

Planen for lavvoen vidare er korsveifestival på dyrskuplassen i Seljord. Eg håpar me kjem oss dit. Dette rare året har det vore mange skjær i sjøen, men eg skal vera glad og takknemleg viss me kjem oss dit.

I ettermiddag er planen ein strandtur med Ingrid og jentene. Tenk at det er slikt eit ver me har i dag.

Heidi

Heimesommar

Heimesommar er ikkje dumt det heller. Sjølv om veret har vore litt gråare i dag enn det dei først melde på yr, så har det vore deilig og varmt.

Dagar saman med barnebarn er aldri feil. Plaskebasseng i hagen er stort, og ein insekts-safari med glaskrukke og forstørrelsesglas er kjempespennande for dei som snart skal bli fire år. Biletbok om Tornerose med musikk frå Tsjaikovskij sin Torneroseballett innkjøpt på Grünerløkka saman med ei kyssebok om ein forheksa prins viste seg og å vera ein suksess.

Eg har ete nøye tillaga leikemat på Iben sin kafé, og saman har me drive ein barnehage for kosedyr det dei akkurat den dagen tok i mot to nye barn på avdelinga. Flodhesten fekk visa den nye jenta kor ho kunne henga jakken, og alle barna på avdelinga måtte repetera stopp-regelen…

I dag var me på tur i skogen, tre generasjonar jentar. Den minste av oss fire hadde kvilen sin i vogna mens me tre andre plukka markblomar. Det gleder meg at to etterkomande generasjonar er like glade i å plukka blomar som meg. Ei stor og heilt gratis glede som samtidig gir ro i sjela.

Andre store små sommargleder er for meg å ha tid til å lesa og til å ha tid til å tenkja, reflektera og filosofera. Eg har rett og slett lyst til å anbefala litt av det som har gitt meg leseopplevingar den siste veka:

Mustafa Ali «Tett inntil dagene, fortellingen om min mor», er ei velskriven og hjartevarmande bok til å bli klokare av. Forfattaren skriv om mor si som kom frå ein liten landsby i den kurdiske delen av Tyrkia for å bli gjenforeint med mannen som var gjestearbeidar i Sverige. Etter at mora døydde av alvorleg sjukdom får sonen lyst til å finna ut meir om historien hennar. Kven var ho eigentleg?

Mora var analfabet og lærte seg aldri skikkeleg svensk. Før ho kom til Sverige hadde ho mista sju barn. Dei åtte gjenlevande tok ho med seg. Dette er ei sterk historie om å leva med beina planta i to ulike kulturar. Boka handlar mellom anna om sorga det kan vera som aldrande innvandrar å måtta akseptera at barna dei har oppdradd ikkje lenger identifiserer seg med foreldra sin kultur og religion. Meir enn noko er det ei sterk kjærleikshistorie om forholdet til ei mor forfattaren innrømmer at han ofte skamma seg over i oppveksten fordi ho var så annleis mødrene til kameratane hans.

«Birøkteren fra Aleppo» er skriven av Christy Lefteri. Det er ei utruleg sterk historie om eit ektepar som flyktar frå Syria til Stor-Brittania etter å ha mista den sju år gamle sonen i eit bombeangrep. Det er ei veldig vakkert fortalt historie som treff meg midt i magen, og som får meg til å begripa litt meir korleis det er å måtta rømma frå landet sitt, traumatisert og bokstaveleg tala skadeskoten. Det er ei bok eg trur me kan bli litt klokare av å lesa. Dei fleste av oss møter med jamne mellomrom menneske som kan ha liknande opplevingar som hovudpersonane i romanen. Sjølv har me brukt lydbokvarianten av boka som opplesing på turen heim frå Oslo. Nå gler me oss til neste lange biltur slik at me kan få med oss slutten på historia.

Det siste eg kan anbefala er magasinet Strek som eg abonnerer på. Nå har eg hatt meg ein ettermiddagstime i hagestova med katt og kaffi der eg har lese ein interessant intervju med Henning Hagerup og Jon Fosse.

Fortsatt god sommar alle saman. Framleis skal han vara lenge.

Heidi

Dei siste dagane i Oslo

Kom innom i morgon når me feirer treårsdag i bakgarden, sa Heidi. Då får du helsa på ungane og barnebarna. Slikt kan eg ikkje stå i mot, for var det noko som høyrdest koseleg ut så var det å møta ungane og barnebarna.

I bakgarden var det fint dekka bord og nygrilla pølser. Eg fekk oppleva det velkjende synet av Per Inge som entusiastisk arrangerte barnebursdag med leiker og skattejakt.

Eg hadde jo bare tenkt å seia hei og vera der ei lita stund, men så vart eg sitjande verfast. Plutseleg begynte tora å slå, og himmelen opna seg slik at regnet vart tømt i store bøtter frå ein plass der oppe. Eg var utan regntøy og paraply og vart sitjande under borettslaget sine enorme parasollar og drikka kaffi og eta kake i lag med alle gjestene. Det var kjempekoseleg å møta både dei vaksne og barna, og det er ein velkjend sommaraktivitet å sitja ute i høljeregn under ei eller anna presenning.

Tidlegare på dagen gjorde eg og noko eg liker, eg sat på ein benk i parken med kaffi i eit pappkrus og las ei pocketbok frå ende til annan mens eg observerte det som skjedde rundt meg.

I går hølja det ned nesten heile dagen. Eg møtte Sissel på kafé. Me våga å gje einannan ein klem sidan begge var halvvaksinerte og brukte timane til å henta fram alt me ein gong opplevda saman, og alt me har levd kvart for oss sidan då. Sjølv om eg samlar ivrig på timar år og dagar, og tek vare på livet som går så godt eg bare kan så sluttar eg aldri å la meg forbausa over kor fort eit liv faktisk går. Ein får bare ta i mot kvart kapittel med glede og begeistring og takka for alt me får.

I går ettermiddag prøvde me noko me ikkje har gjort før. Me bestilte indisk mat som me fekk levert på døra av ein mann med elektrisk sparkesykkel med maten i ein termoryggsekk. Så sette me på Rådebank, som me ikkje hadde sett før, og levde innelivet mens det regna ute. Først om kvelden kom me oss ut ein tur for å ta farvel med byen før me sette kursen vestover igjen i dag morges.

Heidi

Når sommaren er sommar

Sånn utsikt går det òg an å ha frå stovevindauget. I dette tilfellet stovevindauget frå hytta til Astrid og Einar i Vestfold. Der var me på onsdag og hadde det fint i lag med dei. Badetøy hadde me med, men havet kokte så pass i vinden at det heller vart ei vandring i det vakre landskapet.

Noko av det fine med ferie er at me får sjansen til å møta folk me et glade i og bare la tida koma til dei og oss utan å vera alt for styrde av klokker og timeplanar. Noko av det eg liker utruleg godt med sommaren er dette å kunna la ting skje utan at dei er alt for planlagde.

I går hadde me ein utruleg fin dag i lag med Heidi og Per Inge. Me møtte dei på Grünerløkka og la ut på spontan vandring og surring rundt i byen. Me fekk med oss «det nye området» rundt operaen og det nye Munch-museet. Me koste oss i sola, drakk kaffi og åt is, og fann ein kafé med «street-food» frå heile verda.

Det aller finaste var å snakka saman. Snakka, snakka, snakka. Dela livet som er og som har gått forbi oss. Gode venner er noko av det aller finaste livet har å by på.

I dag skulle me ha eit nytt møte med gode vennet, men det skjedde noko som gjorde at det måtte avlysast. I staden har reisekameraten min kjøpt dagsbillett med Ruter og lagt ut på ein «set – deg – på – trikken- og- sjå- kva- som – skjer-dag».

Sjølv bruker eg føremiddagen til å skriva litt. Så legg eg ut på noko liknande, bare til fots. Blotta for evna til å finna fram, som mange veit at eg er, så gir det meg litt glede å føla at eg er i ferd med å «meistra» denne delen av byen. Eg er rett og slett ganske trygg for å finna vegen tilbake når eg går lei…

Med i nettet mitt vil eg ha skrivebok og mobil, ikkje så mykje anna. Eg gledar meg.

Heidi

6.juli Beautiful things

Det har gått nøyaktig ei veke av ferieturen vår, og me har ein roleg morgon. Sunniva og Trygve har reist på segltur nummer to. Då dei skulle ut av døra regna det så heftig at dei vart einige med reisefølgjet sitt om å venta litt for i beste fall koma seg tørre om bord på båten.

Dagen starta med ein av variantane av Sunniva sitt gode surdeigsbrød til frokost. Då me reiste til eg med forskjellige ting å kosa seg med på rolege dagar, strikketøy, bøker, skrivesakar, iPad og berbar PC.

Kanskje eg får skrive litt og jobba litt med tekstar i dag… Eg har store mengdar råtekstar liggjande og masse eg har lyst til å skriva av nye tekstar som sviv i tankane. Eg hadde håpa å vera klar med ei ny diktbok før jul, men store mengdar arbeid gjenstår, så me får sjå…

Lesing og strikking klarer eg alltid å få tid til. Sunniva hadde lånt ei bok på biblioteket her som eg har hatt lyst til å lesa, så den heiv eg meg over så snart Sunniva hadde lese ferdig. Boka heiter «Beautiful things» og er skriven av Joe Biden sin yngste son, Hunter. Dette er mannen Trump stadig trakk fram som eit av sine trumfkort i valkampen. Han kunne gjera det kort med mykje undertekst som å stilla spørsmålet «Where is Hunter?»

Sidan boka har fått gode anmeldingar, og sidan eg elskar biografiar hadde eg bestemt meg for at denne måtte eg lesa før eller sida. Boka var velskriven og lettlesen sjølv om eg las ho på engelsk.

Det er ei bok som kanskje ikkje heilt uventa kan framstå som eit helte-epos over Joe Biden som framstår som den mest kjærlege og omsorgsfulle faren nokon kan ha, og som eit heilt i gjennom godt menneske som held seg oppreist gjennom store kriser og intense tapsopplevingar.

Det er ei bok om sorg, sakn og mykje kjærleik, og i stor grad ei bok om rusmisbruk og avhengigheit. Det store spørsmålet er korleis ein vellukka, velståande og høgt elska mann med vellukka karriere, fire nesten vaksne døtre som var glad i han kunne enda opp med å la suget etter kokain vera det som styrde livet hans. Eit anna stort spørsmål er korleis ein over ei lang tid kan klara seg sånn nokonlunde og skjula rusmisbruket ganske godt for andre enn dei næraste.

Kanskje eg forstår dette litt betre etter å ha lese boka, men bare litt. Det begynte sjølvsagt med alkoholhol og som mange misbrukarar fortel han om at heilt frå han var veldig ung og hadde dei første opplevingane med alkoholrus, så merka han suget etter meir. Er det verkeleg sanning i merka at nokon menneske genetisk sett er så predisponerte for rusmisbruk at trongen til rus nesten ikkje er til å stå i mot? I så fall kan ein stilla mange spørsmålsteikn til kor stor plass alkoholen har fått når menneske omgåst sosialt. For Hunter Biden rakna det for fullt når han mista broren Beau i kreft og når ekteskapet hans rauk like etterpå, men han legg ikkje skjul på at han før dette var tørrlagd alkoholikar med diverse sprekkar.

Han fortel korleis kokain til slutt var nesten det einaste han levde for, han var innlagd på diverse avvenningar og ende med å sprekka igjen. Han beskriv korleis han når han følte alt var i ferd med å gå under klamra seg til gjentatt å kviskra bøna «Ave Maria» som bestemora alltid hadde lese over han då han var liten som ein del av den katolske oppdraginga han hadde i ryggmargen.

Sagaen sluttar så langt som eit eventyr, han møter ei dame som hjelper han ut av misbruket. Dei gifter seg etter seks dagar og har fått ein liten gut han har kalt opp etter broren. Som dei fleste veit, så sluttar ofte eventyra med «og så levde dei lukkeleg i alle sine dagar…» Sidan dette faktisk ikkje er eit eventyr kostar eg på meg å vinka til boka og kviskra eit ønske «Måtte det gå deg godt, Hunter Biden…»

Og eg tenkjer på kor mange rusmisbrukarar som er langt meir ille ute enn han. Mange er heilt utan ei formue i ryggen og utan eit stort støtteapparat av menneske som gjer kva som helst for å berga dei. Eg ser mange av dei på gata her i Oslo og eg tenkjer på kor mykje sorg dei har rundt seg gjennom alle som er glade i dei og alt i deira eigne liv som ikkje vart som dei hadde håpa på.

Korleis kan me skapa eit samfunn der me kan hjelpa og støtta kvarandre slik at alle kan stå i å bera sine eigne liv utan å gå til grunne? Det er det store spørsmålet.

Det lettaste og vanskelegaste er å begynna med oss sjølv. Korleis kan me vera gode og støttande medmenneske til kvarandre og i praksis visa at alle er like mykje verd.

Heidi