Gå til innhald

Størst av alt er kjærleiken

 

9D468FAA-F716-4AA5-9A8C-B128ED2390B7

Sidan kjærleiken i alle sine former fortener all den plassen han kan få i denne verda, sidan eg har fått lov av Elisa, og sidan nokon hadde veldig lyst til å sjå bilete, så tek eg sjansen på å fortelja litt meir frå ein uforgløymeleg kveld på Santorini. Sjølve viinga fann stad under ein rosenkledd portal på eit opphøyd platå med klipper ned mot havet. Det var sett inn kvite silkedekte stolar til oss som var der og stolar på podiet ved roseportalen. Her kjem brura opp midtgangen med ein stolt pappa.

CDDEDDA0-68BB-4EEC-BF50-597F9A268921

Her er dei via av Hilde Sirnes, til høgre under portalen. Eg blei rørt over at brudeparet hadde lyst til å bruka bryllaupssalmen eg skreiv til Ingrid og Oddvar «Vinden bles frå ville havet», det skulle visa seg å passa her og. Det bles så pass at portalrosene regna ned på oss.

F85EF96F-AC15-4620-86F8-BD624C5146BBOg så var det fotografering. Fotografane ville mellom anna ha dei opp på eit tak, og Pippi Langstrømpe, Elisajenta frå barndomen, ho med oransje musehalar som likte seg best på øverste greina i det høgaste treet dukka opp. Ho stod aleine på pynten av eit hustak som frå ei scene i  Titanicfilmen, med sløret flagrande som eit stort segl i vinden. Dessverre har eg ikkje bilete av akkurat det. Plutseleg kom det eit vindkast som var så kraftig at sløret flaug sin veg. Heldigvis vart det funne att i nokre buskar…

Då sola gjekk ned klokka åtte vart det pause i middag og program for å ta fleire bilete i ein av dei solnedgangane Santorini er så berømt for. Det skal godt gjerast å finna vakrare kulisser for ei feiring av kjærleiken.

Det var program heilt til klokka eitt om natta, både talar, danseinnslag, songinnslag, filmar og bilete. Det som rørde meg mest var den heilt openlyse kjærleiken dei viste kvarandre og familiane sine. Eg ynskjer dei alt godt som tenkjast kan.

FEFF17CD-267D-4056-9BF0-2FF74EDCDFFCFor å få med dei finaste bileta har eg lånt frå Sunniva og Leif sine kamera.

Heidi

19.mai

Nettlukka står meg ikkje heilt bi i kveld. Det virkar som om nettet er litt ustabilt slik at det eg skriv plutseleg er borte igjen…

Eg får derfor gjera dette mykje enklare enn eg hadde tenkt. Dagen har vore nydeleg, temperaturane slik ein ofte bare kan drøyma om i juni og juli, og syrinane blømer om kapp med syrin og brudespirea.

Eg og Eva Mari har vore på biltur med opne bilvindu og vind i håret. NRK er i streik og dei sender stort sett bare musikk, så me har gaula om kapp til gamle songar frå barndomen:

Er det underlig man lengter bort i blant,
til en sommerseng i en kløvereng mellom jordbær som vi fant…

Og

Jeg elsker Carmen, Carmen elsker meg… Me nådde målet og hadde ein nydeleg dag på Blåfargeverket på Modum. For ein vakker stad.

Me hadde gløymt at dei stengde tidleg i butikkane på pinseaften, men saman med alle dei andre som hadde gløymt det, fann me ein liten sundagsopen butikk, så vart det rømmegraut til middag likevel.

Me sat ute på terrassen heilt til halv elleve med levande lys i glaslyktene.

Minstejenta fyller 25 i dag. Gratulerer med dagen, Sunniva ❤ Eg gleder meg til å få deg heim frå Spania snart.

Heidi

Nettstudent Huskestuen

Den siste oppgåva i nettstudiet høyrdest tilforlateleg og grei ut. Me skulle opptre gruppevis på ein film, som skulle mekkast i det digitale grupperomet mi gruppe har fått tildelt. Der skulle alle først fortelja om begynnaropplæringa i lesing og skriving på sin skule, etterpå skulle me diskutera med utgangspunkt i teoriane me har gått gjennom. Eg tenkte at dette skulle vel gå bra,  sjølv om eg må innrømma at gruppeamlingar på nettet med menneske ein ikkje kjenner er ganske merkeleg. Me sit der og smiler framfor kvart vårt webkamera, me kjenner ikkje kvarandre og får aldri blikk- kontakt. Eg hadde snakka med fleire av førsteklasselærarane og hatt ein lang kafesamtale med Elise. I tillegg har eg jobba i første klasse fleire gonger og meinte eg hadde rimeleg kontroll på både det som foregjekk der og på teorien.

Me hadde avtalt å gjera filmopptaket på torsdag kveld klokka 20.30 fordi det var då alle kunne. At me hadde koseleg besøk frå Bærum og at yngstesonen plutseleg stod uanmeld og overraskande på kjøkkengolvet den same ettermiddagen, var bare veldig koseleg og skulle ikkje leggja nokon som helst dempar på gruppeprøven. Alle som har jobba i skulen veit at vekene er forskjellige. Nokre veker er ekstra krevjande av mange ulike grunnar, og denne veka hadde av mange grunnar blitt ei slik veke. Me er etterkvart blitt ekspertar på intern oppdekking når nokon er borte, og saman klarer me det meste. Då eg kom heim denne torsdagen var eg så trøytt at det sitra i heile kroppen, men eg var ikkje i tvil om at eg måtte kunna klara å kvinna meg opp til gruppeprøven. Fordi eg var så ør i hovudet, skreiv eg ned alt eg hadde tenkt å seia i innleiinga, og ulike teoriar eg ville fletta inn hadde eg på eit ark. Det bekymra meg litt om eg ville klaa å ikkje gå over mine fem minutt, men eg taima det fleire gonger for meg sjølv og tenkte at dette bør gå bra. Eg la det fram fleire gonger for meg sjølv og kjende på at det å sitja og sjå seg sjølv på ein skjerm samtidig som ein snakka ut i lufta ikkje var det som gav mest energi til einetalen.

Då eg logga meg på var alle der allereie , og då me sjekka lyden, fekk eg vita at dei høyrde meg veldig dårleg. Eg fekk det litt betre, men tenkte at eg fekk snakka veldig høgt som om det var til ei stor forsamling i ein sal utan mikrofon, og det har eg då gjort før. Lyden frå dei andre høyrdest ut som roping i mine hodetelefonar og det fekk eg ikkje til å fiksa på sjølv om eg prøvde etter råd frå dei andre å finna innstillinga, så fekk eg det ikkje til å virka. Eg prøvde å ropa på mannen i mitt liv, kongen over datateknologi, men han hadde sykla ut for å handla og gi meg fred under opptaket. Eg tenkte at eg fekk gapa i min mikrofon og halda ut med ropinga i øyretelefonane, det skulle vel gå bra. Det vart til at eg var siste mann ut med informasjon frå min skule, og dei andre hadde med roleg og stø stemme sagt nesten alt eg hadde tenkt å seia. Då eg skulle til med den høge utestemmen og mine punkt så vart eg litt nervøs og følte at stemmen vart skingrande og stotrete. Då me skulle spørja kvarandre spørsmål, fekk eg det spørsmålet eg var minst førebudd på å seia noko om, nemleg det med storyline og begynnaropplæring, men eg håpar svaret vart ok. Eg oppdaga at eg hadde gløymt fleire av punkta eg hadde skrive ned, og tenkte at eg fekk koma innpå etterkvart.

På gruppesamtalane har eg hatt ei kjensle av at eg er den av oss som lett snakkar i munnen på andre, så eg var veldig konsentrert om å halda meg i skinnet og ikkje masa i eitt og oversnakka folk, ein uvane som eg er nokså bevisst om at eg kan ha. Då det nærmar seg slutten av innlegget vårt skjer det i verkelegheita som kunne ha skjedd i eit mareritt. Den skalaen eg utan hell hadde prøvd å regulera ein halvtime tidlegare for at lyden frå dei andre skulle bli litt lågare kom plutseleg opp på skjermen min utan at eg hadde rørt noko som helst, og som styrt av ei spøkelseshand gjekk skalaen ned til null, og eg høyrde ikkje eit kvekk… Eg skreiv febrilsk på chatten me hadde framfor oss. «Eg mista lyden, høyrer ingenting, skjedde det med dokke andre?» Eg såg dei andre snakka vidare på kamerabileta og fekk skrive inn i chatten at dei høyrde kvarandre. Dette var som klippa ut av eit stressmareritt, men var verkeleg.

Om den som skal evaluera oss såg på mitt kamera såg dei ei febrilsk dame i femtiåra med håret til alle kantar som trykte febrisk på det meste i håp om å få tilbake lyden. Så forsvann ho frå seansen og kom tilbake med ein kvithåra dataekspert som heller ikkje kunne hjelpa fru Huskestuen. Eg skreiv på chatten: «Mannen min trur eg må logga av og på for å sjå om eg får lyden tilbake, så det gjer eg.» Då eg etterkvart vart logga på gjorde eg det så grundig at eg var tredobbelt innlogga og høyrde min eigen stemme med dobbelt ekko. Då var dei andre klare til å avrunda. Eg følte at eg hadde øydelagd for alle, og rekna med at alle var slitne dei og. Eg lurte på om det som hadde skjedd var veldig øydeleggjande, men stilde aldri spørsmålet om me kanskje burde gjera det på ny. Dei andre meinte at eg hadde vore med på samtalen nesten heilt til slutten og at dei ikkje trudde det ville øydeleggja opptaket vårt. Eg kjenner på at det er ei krevjande arbeidsform. Me hadde fått beskjed om at dette ikkje skulle øvast inn, det skulle vera ein spontan samtale…  Dette var bare ei oppgåve me får bestått eller ikkje-bestått på, men ein av eksamenane våre skal foregå på denne måten, så det er bra me får prøvd oss.

Og eg tenkjer at dette har eg godt av. Eg er van med å kunna snakka meg nokså overbevisande ut av det meste, men nå har eg lært at ein mikrofon som eg ikkje heilt får til å fungera var ein stor dempar på talegåver og taleførheit. Eg oppdagar og kor godt det gjer meg å kunna ha blikk-kontakt med dei eg skal prestera i lag med, og at eg stort sett kan lena meg mot ein grunnleggjande relasjon når eg skal prestera noko saman med andre. Eg får lyst til å synga som Tore Thomassen: «Hei her er jeg, jeg heter Heidi og er ganske grei, hei her er jeg… Vil du være venner med meg?» Men det seier kanskje litt om sjølvbiletet mitt at eg gjerne vil dei andre skal vita at eg er ganske grei og eigentleg ganske flink, når eg sit der og stotrar med dobbelt ekko og ein dårleg mikrofon, med stressroser i kinna og håret til alle kantar fordi eg prøver å skyva hodetelefonane og mikrofonen i ein stilling som kan gjera at høyreklokkene og mikrofonen kanskje vil fungera bittelitt meir som ønska….

Eg har og godt av å kjenna på at av og til går det ikkje slik ein har håpa, og at det kan vera lurt å ta det bittelitt roleg den dagen oppgåva heiter eksamen slik at hovudet ikkje er så fullt av all slags andre tankar. Det verste som kan skje nå er at me blir bedt om å ta opptaket om igjen fordi det ikkje vart bra nok, og det overlever me, eventuelt at kandidaten Huskestuen må senda inn ein liten solo-snutt med pedagogisk drøfting av begynnaropplæring i norsk. Ho skal nok stå i det og. Men det viktigste er at ei av dei andre på gruppa mi skal bli med meg inn i det digitale grupperomet på eit avtalt tidspunkt og eg skal stå der inne med ein liten hær av søner og ektemenn og ekspertar som skal prøva å hjelpa meg å finna ut av kva som gjekk gale. Det kan kanskje tenkjast at eg må kjøpa meg ny datamaskin, men den herverande ekspertisen trur helst det skuldast menneskeleg svikt…

Og skjedde det ikkje verre ting i verda, så hadde ingen grunn til å fortvila, heller ikkje kanditaten Huskestuen som må kjempa litt med sitt eige «Flink-pike-kompleks» når det gjeld eksamenar og slikt… Nå håpar eg bare ikkje at det gamle stafettkomplekset frå gymtimane i barneskulen, der eg visste at det var ein reell fare for å øydeleggja alt for gruppa si, og for at kjennsgjerninga ikkje alltis vart pakka inn i silkepapir etterpå, skal begynna å spøka i gruppearbeid-hjernen min…

Heidi

Haustferie

Det har vore så fint med haustferie. Me har fått tid til å reisa litt, ta det rolegare enn vanleg, og vera litt heime. Eg har og brukt litt tid, men kanskje ikkje så mykje som eg hadde tenkt på kompetansehevingsstudiet mitt i norsk. Det er interessant, eg er sikker på at det virkar både bevisstgjerande og inspirerande å halda på med. Då eg begynte tenkte eg at det fekk visa seg etterkvart kva eg måtte kutta ned på. Dagane mine var jo nokså tettpakka frå før… Fram til nå har det faktisk gått fint å leggja studiet på toppen av alt det andre, det eg kjenner det går mest utover er blogginga og det å skriva litterære tekstar. Det er plutseleg den halvtimen eller timen dagen ikkje har plass til. Det er trist, men det får kanskje vera slik dette året? Nå har eg bestemt meg for at i dag vil eg bruka litt tid på skriving, sjølv om eg kanskje eigentleg burde… Eg har bestemt meg for at skriving er viktig.

E76C7586-3FD3-41ED-B2D9-2C593AEE424A

To turar austover har det blitt tid til i haust.  Eg liker så godt hausten på austlandet med kald klar luft og blad som rekk å henga så lenge på trea at dei rekk å få skikkelege haustfargar. At eg i åra som austlending faktisk lengta litt heim til skikkelege hauststormar er ei anna historie. Eg har det godt i vest med ein og annan tur som klimaflykting i austen. Biletet over er forresten frå Mandal. Me kjørde el-bil med eit lite flyttelass som skulle til Sunniva, så då må det leggjast inn ladepausar.

Eg liker området der Sunniva bur, og eg liker å vera i lag med «ungane» mine.  At dei er vaksne alle saman, til og med dei som bur i Oslo, gjer ikkje at eg sluttar å lengta etter å ha dei rundt meg. Denne gongen rakk me akkurat å få vera med på å feira Halvard sin 24-årsdag på ein koseleg indisk restaurant på Majorstua. Me fekk og nokre koselege føremiddagstimar i lag med Heidi og Per Inge som har flytta til Grünerløkka dei og.

Me er så heldige at me får bu på «Hotell i særklasse» hos Eva Mari og Henrik. Austnorsk klima og fargespekter svikta oss ikkje.  Dette må eg bare ha med meg kvar haust så sant det let seg gjera.

73618B9A-8E0B-4394-A044-957C4E955C74

På tysdagen sette me oss i bilen igjen til ein ny lang tur med seks innlagde ladepausar gjennom den norske hausten. Me fekk nokre timar i lag med Jan og Hilde og  nydeleg krydra gulrotsuppe og nysteikte vaflar på kjøpet. Så mange gilde folk me kjenner.

Vel heime hadde me to gebursdagsfeiringar i familien. Først var alle samla hos mor og far for å feira mor sin dag, og i går var det vesle Iben sin tur til å feira sin aller første store dag. Me var i stova vår, for der var det best plass.  Ho er det finaste me har. Eg har fantastiske minne og hadde tette band til begge mine flotte og veldig forskjellige bestemødre. Det gjer at eg ser veldig stort på mormor-rollen. Eg gleder meg over alt som er og alt det som koma skal.

I dag var det lett å kjenna at eg var tilbake på vestlandet. Det var dagen for lange regnkåper, svarte gummistøvlar og horisontalt regn. Det er heilt ok det og. Faktisk kan det vera ganske fint. Eg har i oppdrag på studiet å koma med ei munnleg framlegging av korleis me jobbar med den første lese- og skriveopplæringa på skulen vår. Heldigvis stilde min kjære kollega Elise som informant og intervjuobjekt. Me bestemte oss for å møtast på Coffee-berry, den nye plassen på torget som eg ikkje har rukke å vera på før i dag. Det hadde dei akkurat slike plaststolar som me hadde i blå versjon på kjøkkenet i barndomen. For ein koseleg plass. Der skal eg vera meir. Kanskje sitja der og skriva? Det er ein fristande tanke…

Og så vart det ein tur i regnet og vinden i Bryne-området. Så fint me har fått det her etterkvart.  Så måtte eg henta meg heim til pliktene. Nå skal eg førebu ferdig sundagsskulen i morgon, eit kurs eg skal halda på tysdag, lesa litteraturen eg skal ha lese til forelesninga på måndag, leggja opp strikketøy til ei ny gruppe elevar i kunst- og handverk, og førebu nokre vikartimar på måndag og tysdag. Så må eg tenkja gjennom dei to timane på tysdag kveld der eg skal møta ei gruppe tiandeklassingar for å begynna på arbeidet med ei tiandeklasseforestilling, som me må bli nokonlunde ferdige med manuset til ei god stund før jul. Her gjeld det å pusta roleg inn og ut og ikkje stressa…Eg har tenkt å ta meg tid til å skriva nokre utkast til dikt og viser og. Eg har så mange tankar som gjerne vil ut og finna nye former…

Snart er ferien over. Eg er allereie litt innhenta av kvardagen, som ein kan lesa i avsnittet over. Men heldigvis; For nokre fine kvardagar eg bur i…

17C91426-0442-4652-BA52-59885B1F3358

Heidi

Om å lesa seg inn i andre rom

Eg skal ikkje innleia med å seia at eg har haustferie og endeleg har tid til å lesa bøker. Det ville sett fint og ansvarleg ut, men det ville vera løgn. Eg les nemleg alltid bøker anten eg har tid eller ikkje. Då eg hadde fire små barn, gøymde eg bøker i skuffer og skap som ein annan skapdrankar slik at det skulle gå fort å finna fram til skattane om høvet skulle by seg. Og det gjorde det relativt ofte. Ein del tid andre truleg brukte på støvsuging og husrydding vart omsett til lesetid. Kva eg kunne fått til om eg ikkje hadde lese bøker er eit irrelevant spørsmål. Eg les bøker kvar dag, slik er det bare, og eg finn uendeleg stor glede i det.

Nå i haustferien har me vore ute og reist, men innimellom har eg lese to bøker som begge traff meg midt i mage/hjarteregionen og som gav meg den kjensla eg av og til får av å lesa bøker, ei kjensle av å stå på sida av seg sjølv, kjenna på andre sine følelsar og sjå verda frå ein litt annan vinkel enn vanleg. Den første boka hadde eg fått anbefalt både av store deler av familien min og andre kjende, så den visste eg var bra. I «Tante Ulrikkes vei» tar Zeshan Shakar oss med til eit multikulturelt oppvekstmiljø på Stovner i åra rett etter tusenårsskiftet. Me blir kjende med Mo og Jamal, to tenåringsgutar som på kvar sin måte kjempar med identitet og framtidsvisjonar. Boka lot meg koma på innsida av korleis det er å byggja opp identiteten sin med eit bein i norsk kultur og samtidig vera ung norsk muslim og andre generasjons ny-nordmann. Det er ein viktig stemme i integreringsdebatten. Som heilt nyutdanna lærar, jobba eg eit år på Bakås skule på Ellingsrudåsen, som kanskje kunne samanliknast litt mes Stovner når det gjaldt å ha eit multikulturelt oppvekstnivå. Noko av det som gjer inntrykk i boka er korleis den eine hovudpersonen Mo, ein ung skuleflink gut som begynner å studera økonomi, og som får ein norsk kjærast han ikkje torer å fortelja foreldra sine om, stadig kjenner at han blir identifisert med ting han helst ikkje vil ha noko som helst med å gjera. Samtidig er boka ein fantastisk oppvekstroman. Forfattaren seier i eit intervju at han digga boka «Beatles» av Lars Saaby- Christensen, og gjerne ville fortelja om ein oppvekst på den andre sida av byen. Han seier vidare i det same intervjuet frå «Fagbladet» «Min motivasjon er nettopp å fortelle om stedet og folka der, som er så lite beskrevet i litteraturen. Og om hvordan det er å vokse opp med andres mistroiske blikk. Stovner er min hjembygd, det er guttas opplevelser jeg skriver om.» Litt lenger ute i intervjuet seier han «Det ar litt tøft da jeg var ungdom, og det er det nå igjen. Men jeg hadde en vanlig og fin oppvekst. Det har de fleste på Stovner.»

Eg må innrømma at ein dag i haustferien la me turen innom Tante Ulrikkes vei, bare for å sjå miljøet frå boka. Eg har ikkje vore på Stovner før, og såg for meg ein betong- og asfaltjungel. I staden slo det meg kor triveleg det var der. Det var skog, haustgule tre, fine felles uteareal og mykje meir natur og rom mellom husa enn eg hadde sett for meg. Det gjer godt å få lufta fordommane sine av og til. Boka om tante Ulrikkes vei minna meg om eit intervju eg høyrde på radio med ei muslimsk dame som snakka om festkulturen på norske arbeidsplassar. Ho ville gjerne vera ein del av det sosiale miljøet på jobben, men etter å ha drukke kaffi på diverse «lønningspilsar» og ha opplevd på fleire julebord å gong på gong måtta ta hijab-diskusjonen og IS- diskusjonen med stadig fullare norske kolleger, så hadde ho gitt opp, ho orka ikkje meir å sitja der og forklara, forsvara og beklaga. Eg forstår henne godt. Det er ei stor utfordring å gjera Norge til eit godt land for alle som bur her: Fordommar og mistru kan fort gå i alle retningar frå alle partar om me ikkje kan snakka saman og respektera kvarandre. Dei som ikkje har lese «Tante Ulrikkes vei» er med dette utfordra til å gjera det. Forfattaren har fått Tarjei Vesaas debutantpris for boka. Eg gler meg til å lesa meir av han.

 

 

Den andre boka lasta eg øitt tilfeldig ned frå e-bokbibliooteket på ipaden min før me reiste. Eg tenkte det var fint å ha ein del bøker der som kunne lesast utan leselampe. Eg begynte å lesa ho under ein ladepause på heimvegen i går, og klarte nesten ikkje å leggja ho vekk. I dag morges måtte eg bare lesa resten av boka før eg var i stand til å gjera noko anna. Boka var skriven av den for meg ukjende forfattaren Birger Emanuelsen og heiter «Jeg skal beskytte deg». Hovudpersonen Jon slit med posttraumatiske opplevelsar etter å ha vore i Zimbabwe med «Leger uten grenser». Han er eit på mange måtar hudlaust menneske som ikkje klarer å beskytta seg mot det vonde som skjer i verda, både informasjon om terror og vanskelege framtidsvisjonar for jorda går rett i kjenslene hans og blir der. Kona Vilje har ein jobb som gjer at ho er mykje borte, og det bekymrer han å sjå at sonen Andreas er like kjenslevar og hudlaus som han sjølv. Han søv saman med guten om nettene for å hjelpa han gjennom mareritta, og spinn seg inn i ein tilstand der han og Andreas nærmast blir til eitt i hjelpelaus hudlaus angst. Farsarven der ein gut skal oppdrast til å bli ein mann ligg ein stad i ryggrada hans. Mykje vanskeleg toppar seg i han og rundt han og plutseleg tek han med seg Andreas på ein halsbrekkande tur han ikkje hadde planlagd på førehand der eg som lesar vart dregen inn i ein tilstand av sårbarheit, styrke og engstelse i eit landskap som grensar til galskap der ein blir redd for at det meste skal gå skikkeleg gale. Eg ser at Birger Emanuelsen har skrive fleire bøker. Dei må eg sjå å få lese…

Begge bøkene evner å ta opp dei store spørsmåla: Korleis skal me møta dei mørke og vanskelege kreftene i oss og rundt oss. Korleis skal me stå stødig i dei utfordringane livet og samtida gjer oss utan å lukka augene? Korleis skal me oppdra barn til å bli sterke og trygge nok til å meistra livet, og til å kunna gjera ein forskjell i ei verd som utfordrar mot, kjærleik og positiv kreativitet?

Eg har så mykje eg har lyst til å skriva her. Eg håpar eg får tid nå i ferien.

Heidi

 

 

 

 

 

 

 

 

Septemberdagar

 

Nesten kvar dag tenkjer eg på tekstar eg har lyst til å skriva her, men dagane er så fulle av innhald at eg ikkje har kome så langt. Når det går så lang tid utan at eg får skrive så hopar dei ikkje-nedskrivne tekstane seg opp i tankane og så veit eg ikkje kor eg skal begynna. Derfor begynner eg akkurat her og nå. Eg har akkurat levert den første oppgåva mi på det kompetansehevande norskstudiet eg er i gang med. Faget i seg sjølv er både interessant og kjekt, den første terskelen går ut på å finna ut av elektronikken, systema og alt det andre eg må finna ut av når eg må forhalda meg til at Elvira Huskestuen aldri har vore nettstudent før. Den andre terkselen er å få til å skriva ein akademisk tekst etter alle reglane som viser seg å finnast. Det følest eigentleg meir som å reprodusera nyleg lesen kunnskap og plassera han i rett rute med dei rette referansane, men eg innser forøvrig at dette er noko det sikkert er nyttig å læra seg… Stort sett skriv eg jo bare etter eigne reglar, tankar og innfall, og det er vel som med strikking og teikning, ein må læra å strikka rett fram og tilbake før ein kan komponera eigne kreasjonar, og ein må læra å teikna hender før ein slepp ut av kunst- og handverksskulen, som sikkert ikkje heiter akkurat det lenger… Eg er ein hund etter kreativitet og refleksjon, men det er jo mogleg dei spør etter det på eit seinare tidspunkt…

Elles så skjer det mykje kjekt i livet mitt. Sist helg reiste eg spontant til Oslo og hadde ei fantastisk helg i lag med Eva Mari og barna mine, og eg fekk til og med besøkt Heidi, venninna mi som har flytta til Oslo, med og til alle sine.

Eg har i det lengste venta og håpa på litt ekstra-sein-sommar, men eg må nok kanskje innsjå at nå er det haust ein må rekna med. Veret på Jæren er seg sjølv likt att, etter den lange varme sommaren. I dag selde eg lodd på Hå gamle prestegard som dugnad for venneforeninga der eg er med i styret. Det regna og det bles og søkkvåte og forblåste menneske kom inn for å varma seg etter vandringsturar langs havet.

Eg hadde med meg ein ekstra jakke og varme regnklede med intensjonen om å gå ein lang tur før eg reiste heim uansett kva ver det var. Merkeleg nok var det opphaldsver nesten gjennom heile turen, men dei fleste vandrarane hadde nok kome seg i hus, for eg hadde turterrenget stort sett heilt for meg sjølv.

Uansett ver så er det alltid så fint å vera ute akkurat her. Det kjennest som mitt landskap, eit landskap som ligg der og er frodig, øde, bart og storslagent på same tida. Aldri går pulsslaga så fredeleg gjennom kroppen som når dei lyttar til havet sin grunnpuls. I møte med det uendelege havet så kan ein kvila så trygt i å vera liten sjølv. Av og til er det velsigna godt å vera liten, å vera ein del av ein større samanhang, og bare lena seg mot akkurat det.

Heidi

Septembertekstar

Endeleg har eg litt tid til å skriva her. Det første eg har lyst til å gjera er å leggja ut ein del haust- tekstar eg har skrive dei siste åra. Hausten har tydelegvis inspirert meg til å skriva visetekstar. Eg trur det må vera noko av det vakre vemodet i haustdagane som vekkjer sterke kjensler…

 

I lyset i august, det mjuke, klare,
ved sidan av kvarandre, graset gror,
for framleis sommar, føtene er bare,
og kornet duvar tungt, det luktar jord,
ei svale stupar og flyg lågt mot stranda,
det varslar regn, det seier dei som veit,
og blåklokkene kvilar blått mot handa,
mens sommar, haust og livet blir til eitt.

*

Ei vipe samlar vengene og kviler,
me går her og er saman utan ord,
det pustar sommar, livet ligg og smiler,
sjå himmelen er høg og verda stor,
tre skarvar sender mørke blikk mot dagen,
ein sommarfugl vippar på eit strå,
ei humle landar gult på prestekragen,
her går me du og eg, me lever nå.

*

I lyset i august, det moldtungt store,
ved sidan av kvarandre, heilt i ro,
med merke etter alt det tida gjorde,
me hugsar at me gråt og at me lo,
eg samlar tid og veit ho må forsvinne,
eg held ho fast som sand i handa mi,
og bølgeskvulpet er eit mollstemt minne,
om alt som kjem, og alt som er forbi.

 

 

 

 

Der ute flokkast fuglane
dei skriv med heilag penn
på himmelen sitt noteblad
ein song om haust igjen.
Kom hit til meg og møt meg,
eg er ikkje redd for haust,
for me veit alt om stormar,
og låtten vår sit laust.

 

I hagen takkar sommaren
og opnar opp ei dør,
me høyrer hausten sin musikk,
ein song me kan frå før.
Eg kjem på bare føter,
kan du høyra det er meg?
Du høyrer nok på stega,
det er eg som kjem til deg.

 

Nå speler livet tonane
i sitt mysterium,
og livet reknar timar
mot ukjend endesum.
Men blomar blømer modig,
for framleis finst her tid,
me er her begge framleis,
så hald fast i handa mi.

 

Haustvise til barna mine

Sjå regnet vaskar jorda og vindane sit laust,
sjå greinene er tunge av plommer og av haust,
og roser slepper kronblad mens nyper raudnar fram.
mens marka skifter farge, og trea byter ham.

Når nye grinder opnast mot alt som koma skal,
når fuglar søkjer flokken, og sommar står for fall,
når mjukt og mollstemd vemod vil fylla alt som er,
og livet blir september, med raude rognebær.

Då skal eg samla gleda eg finn i blikket ditt,
ho dansar over lepper, ho ler mot hjartet mitt
ho glitrar blidt i stemmen og er i dine ord,
ho varmar meg i vinden, fordi eg er di mor.

Sjå årstider skal koma, og du, du skal gå inn,
og finna fram til stien som du skal kalla din,
og leva håp og vemod, og lengt og sorg og tru,
om du kan bera gleda, velsigna vere du.

Det er sommar i september
Kan det verkeleg gå an?
Roser blømer inn i hausten,
milde bølgjer slår mot land.
Nokon badar rett her ute,
fuglar flokkar seg og dreg.
Livet det har blitt september,
sommaren er att hos meg.

Tunge raunbær heng og gløder,
og potetgras blømer kvitt.
Det er sommar i september,
det er kyss i smilet ditt.
Sol av gull i horisonten,
vinden leikar som han vil,
det er sommar i september,
det er godt å vera til.

Det er sommar i september,
allting har si mogne ro,
takkar for alt som har vore,
sommaren har vore god.
Snart skal frosten kyssa jorda,
snart skal mørket falla tungt.
Me har sommar i september,
alt er framleis nytt og ungt.

 

Heidi

Kjærleiksvise

I dag fekk eg spørsmål om eg hadde teksten til denne visa eg skreiv for eit par år sidan. Eg måtte leita skikkeleg i filer og blogg-arkiv, men fann han til slutt. Fekk lyst til å leggja han ut her og, sjølv om eg gjorde det for to år sidan og. I dag har det vore nok ein bonus- seinsommardag, og eit kjærleiksdikt for seinsommarmenneske kan vel adri vera heilt feil…

 

Kjærleiksvise i august

Me møtte kvarandre i juni
då natta var vaken og stor,
vemodig og vakker
og svart- trasten song
i angar av gras og av jord.
Me møttest i mjuke famntak,
og snubla i blikk og i ord.

Me var hos kvarandre i juli
då blomane blømde og lo,
då livet var mjukt
og uendeleg stort,
og svaberga brende som glo,
mens småbarna gråt og pludra,
og bølgjene svala og slo.

Sjå nå er august snart til ende
med mognande blomar og bær,
me står her i lag
og held dagane fast,
for framleis er sommaren her,
høyr kveldane dirrar og mognast
dei nynnar om alt det som er.

For framleis er sommaren sommar,
sjå blåklokker står her på tå.
Dei ringer for alt som har vore og er,
og alt som skal koma og gå.
Eg kjærteiknar dette med blikket,
og veit eg har livet mitt nå.

Sjå framleis ligg enga og blømer,
det bugnar av liv på mitt fang,
og vinden han syng meg ei vise,
ho er både lettbeint og vrang.
Eg kysser deg varleg på panna
og håpar september blir lang.

Heidi

Siste dagen i august

A80C9EBB-EDC8-42AE-9ECF-57D26CB0A22F

Det er siste dagen i august, og dagen kjem med ein smak av seinsommar. Det gjer godt. I morgon får eg vel kanskje innsjå at det teknisk sett er haust. Hausten er fin den og.

Skuleåret rullar og går, det meste er i gjenge att, og det kjennest godt. Som ny student av året er eg i gang med nettforelesningar og lesing. På den første forelesningen fekk me beskjed om at stipendløysinga, det vil seia å lesa på toppen av jobben, ikkje var ei spesielt god løysing. Dei meinte at for å gjennomføra eit halvtårsstudium burde ein ideelt sett ha vikarordning, det vil seia to dagar nedsett arbeidsveke, elles ville det heile bli alt for travelt.

Eg må innrømma at eg ser på det som eit paradoks at det er det dei går ut med. Eg og mange med meg ville helst hatt vikarordninga, men bare ein lærar pr skule pr år får denne i mitt hjørne av verda. Me er mange som må ha kompetanseheving, og dermed må dei fleste av oss ta studia på toppen av vanleg jobb. Her er det eit eller anna som ikkje går heilt i hop.

Når det er sagt, så trur eg at det skal gå heilt greitt for meg med norskfaget, som eg er veldig interessert i. Etter å ha undervist i norsk sidan 1985 burde eg vel ha fått med meg litt… Når det er sagt, så veit eg ikkje om eg ville ha våga å gå laus på matematikk eller engelsk på denne måten.

C8C45B5B-1312-40E5-A8ED-F066F4D506BB

Men eg får velgja å sjå det frå den vinkelen at eg er heldig som får sjansen til å fordjupa oss i eit fag som interesserer meg. Det er heilt sikkert nye ting å læra.

463ADB63-BFCB-4BA5-9A19-4A9C9AF33E57

Augustbileta eg legg ut i dag tok eg sist sundag i nærleiken av Hå gamle prestegård, der eg først var på loddselgjingsdugnad for vennelaget og så tok ein fantastisk spasertur i fint ver. Dette er ei av dei aller vakraste tidene på året når veret er fint.

Det er ikkje bare skulen som er i gang, resten av livet har og lagt seg på plass i ferdiglagde gjerningar med sundagsskule, kveldsgudstenester, venninnekveldar og kulturskule.  Kjærasten min har sykla pilgrimsvegen til Santiago de Compostela på ein samanleggbar sykkel. For han er slike aktiviteter ikkje merkelege i det heile tatt. Han avspaserer veker etter eit fjorår med konstant overtid, og skal bruka mesteparten av vekene til eit fagbokskriveprosjekt han har fått stipend til å gjennomføra.

Eg har plutseleg mange fleire timar med aleinetid enn eg er van med å ha, men i desse start-opp-alt-på-ny- fasen, så har eg hatt meir enn nok å bruka timane på. Eg har tenkt av og til at eg treng å øva meg på å vera aleine, eg er nok utprega sosial og toler å ha menneske, gjerne mange menneske rundt meg til ei kvar tid. Eg er vel i grunnen nesten det einaste mennesket eg kjenner som på ramme alvor kunne tenkt meg å bu i kollektiv…
Likevel så trivst eg i eige selskap, spesielt viss eg veit at det er mange eg når som helst kan oppsøkja viss eg får lyst… Det å reisa rundt aleine i verda heilt aleine slik Leif gjer, hadde nok ikkje vore noko for meg. Det er interessant at me menneske er så ulike.

 

Eg har nokre store tankar eg har lyst til å skriva blogginnlegg om. Det er slike tekstar som eg veit eg må ha litt tid til å gjennomføra å få skrive. Ein av dei handlar om fortrylling og avfortrylling av verda. I dag får det bli ein kvardagstekst. Anna har eg ikkje tid til i dag, nå skal eg snart ut i sola med gullungen på ti månadar.

86218B28-F41E-48C9-A052-6FF3161861F7

Det eg har tid til i sommar er å gje deg ein augustbukett med markblomar og kviskra «Takk for fylgjet gjennom sommaren», eg håpar at hausten blir god. – Og så vil eg ta med eit til dikt av alle dei fine Benny Andersen har skrive. Eg fann fram dei samla dikta hans då eg høyrde at han ikkje var her lenger. Med eit aktivt lite kravlekryp på ti månadar, og med naturen på sitt finaste, synest eg det kan passa med diktet «Kryb»

***

Kryb

Velsignet de små i verden,
som vedblev at være små,
krybet, der vedblev at krybe
dengang vi lærte at gå.

Sneglen med hjortegevir
og fyrigt knejsende nakke,
ormen der krydser havet,
de store kaller en bakke.

Tægen der gynger på bladet
som fiskeren i sin båd,
larven der hænger i lyset
som dykkeren i sin tråd.

Den eneste udvej jeg kender
når allting er gået i stå:
at gå hele vejen tilbage
og begynde igen hos de små.

Velsignet de små i verden-
åh, lad mig til bunds forstå:
Det er nødvendigt at krybe,
for den der vil lære at gå.

Benny Andersen

Heidi