Skip to content

19.mai

Nettlukka står meg ikkje heilt bi i kveld. Det virkar som om nettet er litt ustabilt slik at det eg skriv plutseleg er borte igjen…

Eg får derfor gjera dette mykje enklare enn eg hadde tenkt. Dagen har vore nydeleg, temperaturane slik ein ofte bare kan drøyma om i juni og juli, og syrinane blømer om kapp med syrin og brudespirea.

Eg og Eva Mari har vore på biltur med opne bilvindu og vind i håret. NRK er i streik og dei sender stort sett bare musikk, så me har gaula om kapp til gamle songar frå barndomen:

Er det underlig man lengter bort i blant,
til en sommerseng i en kløvereng mellom jordbær som vi fant…

Og

Jeg elsker Carmen, Carmen elsker meg… Me nådde målet og hadde ein nydeleg dag på Blåfargeverket på Modum. For ein vakker stad.

Me hadde gløymt at dei stengde tidleg i butikkane på pinseaften, men saman med alle dei andre som hadde gløymt det, fann me ein liten sundagsopen butikk, så vart det rømmegraut til middag likevel.

Me sat ute på terrassen heilt til halv elleve med levande lys i glaslyktene.

Minstejenta fyller 25 i dag. Gratulerer med dagen, Sunniva ❤ Eg gleder meg til å få deg heim frå Spania snart.

Heidi

Byen for tre barn på sykkelen

0A662DB4-4C78-40BB-808B-2058C4A57212

Amsterdam er ein utruleg sjarmerande by. Han er full av kanalar, kanalbåtar, syklar og utdrikningslag i alle variantar. Denne havfruebrura hadde på krysslista si at ho skulle dansa vals med ein ukjend mann på gata. Endeleg fekk Leif bruk for ballroomferdighetene sine.

Vår tidlegare nevnte kanalbåtførar, understreka fleire gonger, og med patos at «The dutch like their freedom». Denne fridommen gir seg både sjarmerande og mindre sjarmerande utslag. På kanalane flyt det båtar fulle av reisefølger der alle inkludert føraren ser ut til å vera synleg berusa. Glade barn blir frakta på syklar utan hjelm og delvis utan sele. Gjerne to framme på stonga og ein på bagasjebrettet og kanskje ein i bæresele på magen mens den vaksne syklisten snakkar i mobiltelefon…

Det største indisiet på fridomen er kanskje lukta av hasj som i enkelte strok ligg over alt. Alt som er relatert med hasj og marihuana må vera den fremste turistsouvenirartikkelen i Nederland.

Men, ein veldig triveleg by å vera turist i, ja absolutt. Nå er me ved enden av ein veldig fin tur og sit her på flyplassen…

Heidi

 

Junilaurdag i Amsterdam

C444EB0E-F51F-4C29-84E2-7C7CFDCE154ELaurdagen kom med ein litt gråare type vêr enn det me har blitt bortskjemte med i det siste, men temperaturen var framleis ganske bra. Me hadde avtalt å møta Leif sin  hollandske venn frå ungdome av, Jouke, og kona hans, Denise, til ein enkel lunsj på ein gammal kafé like ved jernbanen. Me sat ved eit bord ute og åt ostetoast og drakk kaffi og hadde ein veldig koseleg samtale. Første gongen eg møtte Jouke var sommaren før Odd Christian vart fødd, altså for 32 år sidan. Etterpå har me møtt kvarandre med ujamne mellomrom. Då Odd Christian var to år var me på besøk hos han i Amsterdam. På den tida var han aktiv i ein kristen kommunitet som jobba for å hjelpa vanskeligstilte i Red light district. Då fekk me ein del inntrykk som har festa seg. Elles har me møttest nokre gonger med ujamne mellomrom. Det er fint og litt rart med alle desse menneska me tek med oss på ein eller annan måte gjennom etterkvart ganske mange år.

7C95387A-8206-4401-8625-FD065E1A5527

Denne føRemiddagen hadde eg eit til spennande menneskemøte. Eg såg eit skilt der det stod kunstgalleri og gjekk inn. Der inne stod det ein mann og malte bilete, det var rett og slett atelieret hans eg var komen inn i. Der stod han og malte med fingertuppane dypte i akrylmaling og fingermalte på eit av sju lerret han hadde oppe samtidig. Han var veldig open for å snakka om tankane rundt bileta sine og om det å mala bilete for salg.

74CBEE62-66F2-427E-A672-B75A90DC6881

Bilde

Indonesisk rejstafel

3F1E5821-B2E3-4E2E-8AC1-808853C26BBBMe hadde blitt anbefalt ein indonesisk restaurant, og syntest det høyrdest spennande ut, så fredag kveld var me på plass. Sidan me ikkje hadde bestilt bord, var det litt venting, og me vart sitjande i ein sofa i hotellbaren. Det er farleg å tru at norsk er eit kodespråk bare for dei innvidde, for plutseleg snakka ein av servitørane norsk til oss. Ho hadde oppdaga at me snakka norsk, og kunne fortelja at ho hadde vore utvekslingsstudent i Søgne.

Omsider sat me rundt bordet på høge stolar, og Leif foreslo at eg og han skulle dela ein meny. rejstafel, eg reknar med at det betyr sånn omtrent ris- bord i følgje min nederlandsk, som må innrømmast å vera litt vaklande. Det skulle til og med veta ein vegetarisk variant som me bestemte oss for å gå for. Alt då dei bar inn forrettane lurte eg på kva me hadde begitt oss ut på. Først var det suppe, så var det fem fat til med mat. På det eine var det kylling, og på det andre tunfisk, me prøvde å seia at me hadde bestilt vegetarisk, kvar gong me sa det, såg han tålmodig oppgitt på oss, og like mildt som Harald Heidi Steen sin ubåtkaptein som ikkje såg» den grense under vann», peika han på kokossuppa og sa «Yes, this is vegetarian», og det var det jo…

Det smakte godt, men alt etter forrettane var me Mette. Det med vegetarisk eller ikkje var heller ikkje noko problem. Me er jo eigentleg ikkje vegetarianarar. Problemet var bare at dei med stolt og er ærverdig mine bar inn mat som såg ut til å kunna metta åtte personar minst… Eg var fanga i forventningen om å eta og smila… Me trygla dei andre rundt bordet om å hjelpa oss, og syntest at kelnarane såg litt rart på oss då dei bar halvfulle og nesten ikkje rørte fat ut igjen. Eg fortalde min ektemann gjennom meir enn tretti år at nå måtte han stå opp for meg og svelgja unna. Dette var hans ide i utgangspunktet og eg hadde endå mindre godt av overspising enn han…

Plutseleg høyrde me ei voldsom uling av sirener. På gata utanfor kom det ei uendeleg rekkje med utrykningsfartøy, sjukebilat, brannbilar, politibilar og politifolk på motorsyklar. Kva kunne dette vera? Var det terrorangrep lenger nede i gata. Dei andre i restauranten såg forbausande avslappa ut. Eg tenkte at viss heile verda nå hadde høyrt om terror i Amsterdam, så måtte me ringa heim og fortelja at me så vidt me kunne sjå var trygge på ein indonesisk restaurant. Jan gjekk ut på gata for å høyra om nokon visste meir enn oss. etterkvart kom han tilbake og hadde fått vita at ein dag i året var alle ledige utrykningsfartøy på hjul med sirenar for at alvorleg- eller kronisk sjuke barn skulle få ein kjøretøy. Dette var den dagen..,

Avslutninga på måltidet var store skåler forma som kokosnøttskal med riskrem med kokos i botnen og store bitar oppskoren frukt. I tillegg fekk me fire små skåler med kuler av heimelaga is. Me prøvde å få alle rundt bordet til å eta ei skål for oss. Per Inge ville venta fordi han hadde bestilt is sjølv… Då isen hans aldri kom, viste det seg at det var den isen me hadde ete på dugnad…. Då me kom til hotellet hadde min normalt  ganske slanke mann ein mage tilsvarande ein langt framskriden graviditet. Neste morgon måtte me senda melding til reisefylgjet og be dei eta frokost utan oss, me var framleis stappmette…

Frå nå av skal eg setja stor pris på fridomen til å la vera å eta viss det følest feil… Kanskje eg har lært noko…

Heidi

 

Amsterdam først i juni

0F07C00D-D6ED-4F4A-B2AB-2E632983D463

Etter frokost på hotellet tek me tog og trikk for å koma til det anbefalte området Jordaan, som mellom anna er omtalt som hipsterstrøket i Amsterdam. Her er DT smale gater langs og mellom kanalane, masse blomar og endå fleire syklar. Her er det små kafear og butikkar, her ligg huset der Anne Frank skreiv dagboka si under krigen, og her er det mange moglegheiter til kanalturar.

Me åt lunsj på ein liten italiensk restaurant der dei gløymde å laga maten Leif hadde bestilt, men me andre var gode og mette. Så var me i ein fantastisk ostebutikk og kjøpte ost.

37BD7764-D732-4F6D-82C0-1B856FEE7E5B

Me bestemte oss for å ta ein kanaltur i liten båt på småkanalane i staden for ein av dei større båtane. Der fekk me høyra om den dedikerte båtføraren sitt syn på katolikkkar, politikk, arkitektur og andre båtførarar i tillegg til mykje interessant historie, under dei lågaste bruene fekk me beskjed om å passa hovuda 🙂

.

 

Heidi

1. juni

imageSå langt har me hatt ein fantastisk junidag her i Amsterdam. Eg har strevd med å få til å leggja bileta mine over frå mobilen, og veit ikkje korfor eg ikkje får det til. I staden får eg visa favorittplassen min her på hotellromet. Det er ein brei vinduskarm der ein kan sitja eller liggja komfortabelt med utsikt ut mot livet. Dersom eg skulle brukt mykje tid på hotellet hadde det nok blitt her med ei god bok eller med skriveboka mi. Me er innom som snarast for å kvila litt før me skal  ut att. Nå har eg snart brukt opp tida på å prøva å få til det med bileta. Slik er det med reisebloggen min. Det går ofte frykteleg lang tid på å prøva å få til noko eg ikkje alltid får til i det heile tatt.

Då trøyster eg med den gamle songen me lærte av tante Anny på sundagsskulen i baptistkyrkja på Ålgård: » Om det mislykkast, vi børja om igjen…» Om den songen har noko med kristentru å gjera? Sannsynlegvis ein heil del….

Det fekk bli med denne metateksten i denne omgangen. Eg må gjera meg klar til å gå ut på middag. Eg finn nok ut av det med bileta og kjem sterkare tilbake…

 

Heidi

Kvart over trettiførste mai

6195255D-88CF-45DA-A0EA-F8BF27B5E20B

Me er eit kvarter inn i juni og eit kvarter inn i den første sommarmånaden. Det er i grunnen ein vakker tanke at nå er det sommar i tre månadar, og at det me har opplevd dei siste vekene bare er ein forsmak til det heile.

Dermed kan eg erklæra at mai- bloggen 2018 er i boks, men for å gjera overgangen mjuk, så er han gått over til å bli reiseblogg. I løpet av dagen har eg forflytta meg til Amsterdam. Her skal me vera til måndag i lag med gode venner. Biletet over er eit utsnitt frå hotellromet vårt.

Nå er det sommar, juni og natt. Me snakkast i morgon 🙂

Heidi

Sommar på Jæren

A7660A3A-7390-4AF4-A00E-D34F7C6935F2

Me hadde vald den finast tenkjelege dagen å dra på tur med elevane våre. Etter eit intensivt sykkelkurs på sykkelgarden på måndag, fann me ut at dei var klare for ein liten langtur til Wiighola og stranda nedfor der.

Me samla dei i to puljer, stilde dei opp på lange rekkjer og formante om ansvarleg sykling. Mesteparten av vegen er det sykkelsti, men med så mange syklistar på ein gong er det og ei utfordring. Så sykla me på rekkje og rad gjennom sommaren. Jærlandskapet var allereie fullt av markblomar, nokre stadar hadde dei slått åkrane allereie. Det lukta fjos og gras og nyutsprungne tre. Eg tenkte at det kan ikkje vera mange stadar på jorda det er vakrare enn her, og når sommaren til og med kjem innom og gir seg til hos oss i mai månad, så er det nesten som ein ikkje kan vera innomhus.

Me lurde litt på om turen ville vera lang for dei, men dei aller fleste klarte det kjempefint og meinte dei kunne ha sykla lenger om det trengdest. Det var lite syt å høyra.

 

Etter ein pause i Wiighola sykla me ned til stranda. Det var lagt opp til at dei kunne bada, og dei aller fleste hadde med badetøy. Under streng overvaking fekk dei bada i puljer og dei tre mannlege kollegene mine var tøffe nok til å gå uti alle som ein. Vatnet kjendest iskaldt med det same eg vassa uti, men etter ei stund fann eg ut at med tretti varmegrader i lufta, så kunne det i grunnen ha frista litt med eit bad. Eg trur det er kjempebra for ungane å vera saman med lærarane sine og gjera noko heilt anna enn vanleg skule av og til. Det er då me har sjansen til å bli kjende utan å vera i klasseromsrammer heile tida.

Om nokon skulle synast dette høyrdest i overkant sukkersøtt og rosenraudt ut, så kan eg jo ta med at sjølvsagt skjedde dei vanlege tinga og litt til. Me hadde punktert sykkelslange, kjettingar som hoppa av for eit godt ord, pedalar som ikkje haldt seg på plass og store skrubbsår på kne. Nokre fekk kleda sine vaska over av ein brottsjø mens dei bada og nokre kom heim skada. Eg håpar likevel at alle saman fekk kjenna gleda over å vera på sykkeltur. Eg veit at nokre barn engstar seg for slike turar, og for oss vaksne er det ei stor utfordring å få det til å bli kjekt for alle slik at dei blir tettare knytta til oss og klassekameratane og slik at dei får gode erfaringar med å vera ute i naturen på sykkel eller til fots.

Det eine me ikkje får lov til å klaga på i dag er veret. I mitt skuleliv frå eg begynte på skulen som sju-åring og fram til nå kan eg aldri hugsa så fint ver på ei skuletur. Du all verda for eit landskap og for ein natur me bur i.

Heidi