Skip to content

Livet høyrer Herren til – Møtte meg sjølv i døra…

For tre-fire år sidan var eg på toget mellom Bryne og Oslo. Akkurat då me stod i midtgangen, fordi dei snudde seta i Kristiansand, ringde mobilen min frå ukjend nummer. Forviten som eg er ,så tok eg han sjølv om situasjonen var litt spesiell akkurat der og då. «Snakkar eg med forfattaren Heidi Strand Harboe,» spurde det i den andre enden. Eg vart målbunden eit sekund. «I alle fall med Heidi Strand Harboe,» svara eg…

Dei ringde frå Verbum Forlag. Ville eg vera med på eit prosjekt der mange ulike lyrikarar fekk ein bibeltekst kvar, og så skreiv eit dikt ut i frå det? Det skulle vera ein tekst for kvar sundag og heilagdag i kyrkjeåret, og me ville få tilsend vår tekst. Jo, då det høyrdest spennande ut, det ville eg vera med på. Teksten eg fekk byggjer den gamle jødiske trusvedkjenninga: «Høyr Israel, Herren er ein… » og held fram med at desse orda skal hengast på portane, bindast om handledda og berast i panna slik at ein aldri gøymer dei.

Boka kom og boka var fin. Sidan det sjeldan blir slik at ein les ei heil diktbok i strekk, så fekk eg ein idé då inneverande kyrkjeår starta. Me kunne lesa det diktet som passa til sundagane når me åt sundagsfrokost. I dag slo eg opp på treeingssundag, og tenkte med første augnekast at det diktet trur eg eg har lese før, eg kjenner det at. Sekundet etter forstod eg at eg rett og slett var kome til mitt eige dikt… Det var rart å lesa det igjen, sidan det bare står på trykk i  boka «Bibeldikt» og ikkje i mine eigne bøker som eg ofte les opp i frå, så ser eg det ikkje så ofte. Eg tenkte at det måtte eg kunna by på på bloggen i dag, så her kjem det…

Livet høyrer Herren til

Eg brettar hjartet mitt ut som ei skål,
der legg eg orda om kven du er
saman med villroser og rabarbra,
sitronar, eple og jordbær.

For du, min Gud,
er tyngda mi og vengene mine.
Du er bølgjene som ber meg,
og kjærleiken
som gir meg namn og forandrar meg.

Eg bind orda om deg
inn i blomekransar og perlekjeder.
Eg festar dei rundt handledda mine
med strikk og hengelåsar,
tett mot puls og hjarteslag
for ikkje skal eg gløyma å hugsa
kven eg høyrer til.

Eg skriv namnet ditt med nakne fingertuppar
på ryggen og hjartet til mine nyfødde barn.
Med modig og skjelvande skrift
skriv eg på panna deira
bøner om alt som sidan skal skje.

Heidi

Spontandikt ein kveld i juni

Eg går ut
for å lena meg mot det grøne,
for å kvila i fuglesongen
som ligg der i fleire lag,
for å plukka sju slag blomar
og stå der og bli ei bøn
om at miskunn og tillit
framleis må bera
jorda me trør på
og alt me lengtar etter.

Heidi

Siste kvelden i mai

Om tjue minutt svinger porten seg og opnar for sommaren og avslutter mai månad.
Så er det mission completed for denne gong. Eg kom i mål med å skriva litt kvar einaste dag i dette mystiske livsdokumenteringsprosjektet med å klistra dagane i mai inn i arkivet. Dette har eg halde på med lenge, i ti år eller noko slikt, og på mystisk vis gir det meining i hovudet. Det s

Dei som kjenner meg veit at eg kjem nok til å skriva ganske mykje her sjølv om det verken er mai eller desember, men i morgon kan eg «ta fri frå skrivinga med godt samvit…

I kveld har eg vore på kreativ gruppe og tre ivrige damer har site med egg- og tempuramaleri og latt kvelden susa utan at me la merke til at timane gjekk. Eg er priviligert sidan eg havnar i denne mystiske flytsona der tida nesten sluttar å eksistera rett som det er, ulempa er at plutseleg har gått ein kveld utan at eg har lagt merke til det, og eg skulle jo eigentleg ha rydda nå. Kven kan gå og leggja seg når det er lyst ute?

image

Det var spennande å mala med denne typen fargar. Sidan eg har gløymt å spørja dei andre to om eg får leggja ut bileta her, så skal eg ikkje røpa meir enn at det eine er mitt. At dei andre er flinkare enn meg å mala lever eg godt med…

Nå avsluttar eg mai-bloggen min for denne gongen. Takk for fylgjet.
Eg må bare visa at då eg kom heim frå jobb i dag så stod det ein nydeleg rosa hortensia og venta på trappa. Tusen takk, Gerd.

image

Heidi

Stein på stein

Time på time, dag på dag, stein på stein.

Kanskje me byggjer steingardar i overført betydning og?

Kanskje dagane som blir lagde til sides blir til noko større?

Noko me ikkje heilt forstår?

Eit eller anna driv meg til å skriva dagane mine,

og til å telja dei.

Heidi

 

Tre små dikt- som kanskje ikkje er ferdige

 

Når du gløymer
å hugsa kven du er
kan du gå til Gud.
Han hugsar det.

Varsamt
bøyer han seg ned
og kviskrar namnet ditt
forsiktig inn i det eine øyret.

***

 

Eg vaknar om natta og skriv i mørket.
Eg stavar fuglar og kirsebærblomar.
Eg snublar i språket
og dett ut av rutinane.
Eg går som ein villfaren
ut i gatene
når morgonen kjem med lyset
og står der med opne hender.

***

Me samlar tankar,
støv og erfaringar,
me hentar fram bøner,
tru og livsmot,
ikkje for å byggja høge tårn,
ikkje for å setja nye rekordar,
bare for å byggja ansikt
med milde trekk
med kloke auge
som eit ikon
over gater og sjukehus
over skular og leikeplassar.

Heidi

Ein ny song

Når vinteren smeltar og fram frå det frosne
og grå som er att etter sommar i fjor,
kjem gule små soler og snøkvite kvitveis,
og former seg stille til takksame ord.

Nå syng me den songen om vår og om sommar,
om viper og lerker og bjørker og lyng,
om vennskap og brorskap og alt som kan samla,
og fridom og glede blir liv mens me syng.

Me takkar for sola, for våren og livet,
for oss som er her og som lever i lag.
Me strekkjer ut hender, her skal me stå saman
om håpet og lyset om natt som blir dag.

For oss som er fødde i vinden på Jæren,
for oss som har funne ein ny stad å bu,
skal songen få tona om alt me skal dela,
om kjærleik og fridom om håp og om tru.

***

For ei vekes tid sidan snakka me her inne om at me kanskje kunne ha trengt nye nasjonalsongar som passar til nye vårar og nye tider. Eg har tenkt på det sidan. Dette er ikkje eit forsøk på ein ny nasjonalsong…
Det er bare eit førsteutkast til ein upretensiøs liten song om våren og det å høyra saman. Han er skriven på direkten etter sist innlegg, så her kan mykje forandrast. Eg veit ikkje korfor eg fekk lyst til å dela han som akkurat det…
Eit førsteutkast til ein song tilpassa akkurat nå… Men nå gjer eg det.

Heidi

Sundag sist i mai

Brunsneglar kan eg styra meg for, men denne vesle gule sneglen som drikk regn på ein knallrosa rhododendron er då ganske fin? Då eg forstørra biletet såg eg ar det såg ut til å vera ein skade i skalet som om han har fått seg ein trøkk, men klart å koma seg på føtene/ foten igjen.  Det er kanskje å dra det litt langt å seia at det får vera dagens sundagspreike…

Då kan eg jo fortsetja med at klokka elleve gjorde eg noko så fromt som å vera på jærdagsgudsteneste på torget i høljeregn. Eg var der i lag med Torun og Astrid og me hadde det rett og slett ganske fint der me sat tett i tett med mange andre under eit presenningstak og såg på regnet ute og song med på songane tonesett av ei flink musikargruppe med unge forsongarar og to dansejenter med banner. Det var fint alt saman, men det som gjorde sterkast inntrykk på meg var å høyra Hanna Sannes synga Tore Thomassen sin song «Bønn for byen»:

Bønn for byen

Jesus kom til byen kom og bo her
Kom, flytt inn i hus av alle slag
Du som vet hva kjærlighet og tro er
Tenn ditt stille lys i byens jag
Gå omkring i byens mange gater
Hold omkring hver ensom hjemløs sjel
Let bak stumme ord og surrogater
Selv blant gråstein skinner en juvel!

Stikk en tur på byens mange barer
Jesus du ser hvem vi alle er
Du er den som lytter før du svarer
Slik at sannheten kan komme nær!
Tal til mammons mange små pirater
Tal om livets aller største skatt
Avslør dette overflodsteater
Før det går mot kveld og det blir natt

Lys din fred mot alle TV skjermer
Og til hver en opplagsfet avis
Tal om løgn der blitzlampene svermer
Sannheten har alltid hatt sin pris
Jesus gi hvert barn et sett med vinger
Og hver ungdom håp og hverdagsmot
Når den store himmelklokka ringer
Styrk hver gammel, syk og skrøplig fot

Sett en krans av stjerner på hvert hode
Lys for oss så ingen går seg vill
Se til dem som ikke helt kan tro det
At du er i byen
At du er her i byen
At du er i byen og er til!

Tekst: Tore Thomassen

DCIM100MEDIADJI_0006.JPG

Hanna song så vakkert at eg kunne ynskja eg kunne leggja songen hennar ut her. Det eg klarte var å finna teksten ved å googla, så den kan eg by på. Medan ho song viste dei bilete frå Brynebyen på storskjerm. Dette har Leif teke, det kan fungera her.

Etter gudstenesten gjekk me heim til Astrid som baud på kyrkjekaffi og nysteikte vaflar. Etterpå reiste me til Ingrid og henta ein liten firbeint venn som skal bu her nokre dagar.

Det ville vera ei veldig stor overdriving å seia at eg og Leif har ei gourmetkokkaktig tinærming til sundagsmiddagar. Ofte blir det å røra saman noko av det me finn i kjøleskap eller frysar. I dag slo me til med ovnsbakt steinbit, eller var det kanskje kveite, med parmesan og kryddarsmør og potetmos med kvitløk og urter. Det smakte veldig godt. Me hadde til og med jordbær til dessert som smakte nesten som dei norske og heimebakte safranbiscotti. Bare for å ha nevnt det…

image

Nå trur eg eg vil skriva ein song… Begynna på ein i alle fall… Men for å fortsetja snegleevangeliet. Det er greitt å hugsa at Ting Tek Tid.

image

Heidi