Skip to content

Eg har ofte hatt meg vatn over hovudet

Sånn etterkvart

 

Eg har ofte hatt meg vatn over hovudet,
eg har hatt det ganske bra under der nede
langt under den blenkjande overflata
eg har snorkla forviten omkring
med kraftige beinspark og ope sinn
medan eg har beundra skimmeret av lys,
det skjulte livet under vatnet,
og alle nyansane av mørke og blåtonar.
Med håret flytande som tungt sjøgras,
og tankane skarpt fokuserte
på alt det fine ein får med seg,
når ein litt for sjeldan brukar ordet nei,
medan eg kastar raske blikk på oksygenmålaren
som fortel at eg har surstoff nok denne gongen og,
hender det eg lengtar litt tilbake
og framover
til livet oppe på land,
til komande sommarvindar
og varme svaberg under kroppen.
Eg veit jo at eg kjem til å finna alt saman att,
sånn etterkvart.

***

Med eit litt uferdig dikt og eit bilete frå creative commons om å vera under vatn, lar eg dette vera eit livsteikn frå akkurat nå. Eg kjem sterkare tilbake, det er bare litt mykje akkurat nå. Eg balanserer mellom ganske store prosjekt eg må få fullført og avrunda, og mitt eige snoflande, og ganske sjarmerande kvardagsliv. Det er ikkje alltid tida strekk til til alt ein gjerne ville ha gjort. Men å vera mormor og trava gatelangs med barnevogn får eg likevel tid til, og det er det aller viktigaste akkurat nå…

Heidi

 

Harmoniske folketonar og kvite fuglar

I går lova eg at eg skulle skriva litt meir om gilde ting eg hadde vore ute på. Det skjer så mange fine ting på kulturfronten her i området, så det er vanskeleg å velja både kva ein skal få med seg og kva ein skal skriva om, men her vil eg trekkja fram to opplevingar eg har hatt dei siste vekene.

«Harmoniske folketonar» var ei samansett forestilling der Per-Øyvind Johannessen song nye tekstar han hadde laga til gamle folketonar. Han hadde ogmed seg maleri han hadde laga til tekstane sine. Han var på turne i lag med Michael Crummins som viste seg å vera ein utruleg flink barbeint el-gitarist. Han spelte til Per-Øyvind sine songar, og løfta dei til tider litt ut av folketonesjangeren.Han hadde og eigne solonummer.

Det med å gje nytt innhald til gamle folketonar var ein spennande ide, som eg nesten fekk lyst til å stela. Teksten under er kanskje den som gjorde sterkast inntrykk på meg. Han er skriven på melodien «Så ta da mine hender», som ofte er sungen ute ved grava i gravferder, eit vers før og eit vers etter jordpåkasting og senking av kista. Kanskje nokon kunne ha tenkt seg å heller bruka denne teksten? Sidan sommarfuglen er eit gammalt symbol for død og oppstode, så kan han passa godt på blogginnlegget på langfredag.

Så spant du silketåden for siste gang.
Du lukket stilt kokongen og sang vår sang.
Alt det jeg var ble vevet inn i evig fred.
I jordens mørke fant jeg et hvilested.

Når natten er som mørkest og alt er stilt,
er morgenlyset nærmest, det lyser mildt.
Jeg tørker mine vinger når dagen gryr.
Og alt jeg var er nyfødt. En sommerfugl flyr.

Per-Øyvind Johannessen
***

9EF64155-074A-4F5E-8F5F-D7122B905BA9.

Den neste opplevinga eg har lyst til å vidareformidla er forestillinga «Kvite fuglar». Hallgjerd Byrkjeland formidla tekstar av lyrikaren Tor Jonsson på ein nydeleg måte og fortalde og om livet hans. Cellisten Katarina Svendsen spelte vakker musikk som utfylde og kompletterte det som vart lese og fortald. Noko av musikken var skriven direkte til tekstane til Tor Jonsson.

Denne mannen som har skrive så mykje vakkert hadde eit stort mørke i seg og over livet sitt. Bare trettifem år gammal valde han å gjera slutt på seg sjølv. Det er lett å stå på sidelinja og tenkja på kor trist det var at ingen var der og tok handa hans og fekk han over kneika slik at han fekk lyst til å leva vidare og lyst til å skriva meir.

Heldigvis vil dei fleste av oss leva. Det er mitt håp at me er flinke til å sjå kvarandre slik at me kan rekkja ut ei hand når ein av oss er i ferd med å drukna i skuggar. Det er lys og skugge i alle liv. At den kristne tradisjonen og kyrkja viar ein dag i året til å ta mørket på alvor, strippar altarbordet for lys og blomar og let alt vera liding, har eg djup respekt for. Den kristne kyrkja har feira påske før, og me veit at snart opnar det store og frigjerande lyset seg og viser at lyset er sterkare enn mørket, livet er sterkare enn døden og kjærleiken sterkare enn hat og vonde makter. Dette unisone «Ja Han er sanneleg oppstanden», har ljoma gjennom heile kyrkjehistoria. Eg håper ikkje dette alvorsaspektet forsvinn frå påskefeiringa i generasjonane som kjem heller… Det vonde finst. Det gode er sterkare.

Heilt til slutt vil eg sitera ein Tor Jonsson- tekst som passar godt inn her. Og viss du som les dette kjenner at dette er to arrangement dei ville likt å ha med seg, så må eg bare sia at det var litt trist at ikkje mange fleire kom til kyrkja ein sundagskveld og til biblioteket ein laurdag føremiddag for å høyra. Det var god plass begge stadar. Når det er sagt så er eg fullt klar over kor utruleg mykje fint eg og stadig vekk går glipp av…

Nå til Tor Jonsson:

Skap meg ikkje om med skugge
Eg vil vera den eg vart
Eg er sorg i kvite klede
Eg er gleda kledd i svart

Skap meg ikkje om med glede
Eg vart den eg ville bli
Konge i eit ukjend rike
Slave i mi eiga tid.

Tor Jonsson

Heidi

Påske og tidsoptimisme

A2EDD49E-8DB2-44DD-9895-F8A5D75EE346

Med dette biletet av ei naturlaga vindharpe, vinkar eg frå skjærtorsdag. Eg øver på å akseptera at eg nok ikkje kjem til å rekka alt eg har tenkt å rekka i påsken. Eg veit at det er viktig å ta det med ro og ikkje springa frå seg sjølv og sjela si. Likevel må eg innrømma at eg er så svolten på liv og opplevingar at det nok er over grensa til det direkte grådige… I tillegg er eg uhelbredeleg tidsoptimist og trur at eg skal klara å strekka dagane lenger enn strikken i praksis viser seg å halda.

Nå i påsken har eg eit par ganske store skrivejobbar eg har lova meg sjølv å bruka tid på. I tillegg har eg lyst til å bruka tid på å skriva av rein skriveglede for eksempel her på bloggen. Så vil eg bruka masse tid på familien, lesa bøker, sjå film, vera i lag med gode venner, gå lange turar, for eksempel langs havet, strikka barnekofte utan å bruka mønster, vera i kyrkja og få med meg mest mogleg kukturelle hendingar i tillegg. Alle andre enn meg sjølv vil sikkert sjå med der same at dette reknestykket ikkje kjem til å gå heilt opp…

FD91F013-9B69-4A35-84E6-609F901343D9

Så nå får eg øva på å tenkja at det eg ikkje får gjort i påsken får eg gjera seinare om det er så viktig at det må gjerast. Blott en dag ett ögonblick i sänder skreiv Lina Sandel i ein salme for lenge sidan. Eg har ein mistanke om at ho er ei klok dame. Eller som Phil Bosmans seier det: «Livet er ikke en motorveg mellom vugge og grav, men et sted til å parkere i sola.»

Ikkje vil eg vera ein av dei som spring forbi fordi eg trur at det eg har tenkt og planlagt er det viktigste i verda. Eg har forresten fått med meg veldig mykje kjekt dei siste vekene. Det skriv eg meir om seinare…

Heidi

Bilde

Elvira Huskestuen går til påskeferie

FE8B4654-2221-42D9-9054-A32C6F012AE1

Ein bieffekt med å jobba i skulen er at me saman med elevane får ein forsmak på alle høgtider før dei er her. I denne veka har heile skulen løyst eit påskekrimmysterum som min flinke og kreative kollega Thomas har laga og filma der elevane skulle prøva å finna ut kven som stal eit stort påskeegg frå eit bord på rektor sitt kontor.

E37FEB32-EDF8-4CA5-AE4E-AA718B0C08D2

Tiandeklassingane i kulturskulen har spelt ut universet eg og skrivegruppe skapte ved namn » Folkerepublikken Jæren», og som har fått kjøt og bein dei siste månadane. Nå har den maktsjuke ordføraren i folkerepublikken hatt sin siste skypekonferanse med sin onkel Donald i USA og den desillusjonerte ungjenta Anna slepp å grubla meir over inntrykka ho fekk på spionasjereisa si til Stavanger. Det er noko vemodig med å skapa ein verden som så skal pakkast vekk att, men elevane fekk spelt for seks nesten fulle salar på kulturhuset, og det er det ikkje alle forunt å oppleva.

Elvira Huskestuen gjekk inn i påskeferien via oppfylgjingskurs nummer tre for å læra å bli ein dugande i- pad- operativ lærar. Sidan ho syslar litt i spespedbransjen er det sikkert gull verd for henne å oppleva at ho lærer teknologiske ting litt seint og ofte må få hjelp av sidemannen til det dei fleste andre lærer heilt av seg sjølv. Denne gongen var kursleiaren ein ung og styla mann frå austlandet. I det han begynte undervisninga skulle fru Huskestuen snu litt på stolen for å virka ekstra interessert før ho møtte faglege vanskar. I sin iver klarte ho å snu handveska si opp ned slik at småpengar, nøkkelkort, bankkort, kopikort og førerkort vart kasta utover golvet i kurslokalet saman med småpengar, leppestift, skulenøklar, kyrkjenøklar, sykkelnøklar, bilnøklar, notatbok, penn, halstablettar og ei nesten ny øskje IFA- pastiller (for røkere, talere og sangere oppkalt etter operasangeren Ivar F Andersen) som må ha vore ulukka, samt ein stk mobil og ein ladeledning, vart strødd ut over golvet i kurslokalet. Fru Huskestuen fann det mest hensiktsmessig å gå ned på alle fire for å prøva å få ryddinga unna fortast mogleg. Med eit lite unnskyld og det ho håpa var eit humoristisk smil med glimt i auget, fekk ho sopt alt saman ned i veska i rekordfart og håpa at ingen trudde ho hadde tenkt å eta trettifem små svarte pastillar sopte opp frå golvet.

BD5198E2-05EE-49FA-B9C6-C1F505780B5B

Dagen etter var ho på banen att. Ho hadde tjuvlånt eit par grøne strikkehanskar frå sin ektevidde mann, fordi ho sjølv hadde klart å mista alle sine høgrevottar i løpet av vinteren og altså ikkje hadde eit einaste brukbart par igjen… Då ho skulle gå frå siste forestilling i Storstova var den eine hansken sporlaust forsvunnen og let seg ikkje oppspora trass iherdig leiting. Måtte ektemannen ta det fint neste gong han har bruk for hanskar og bare finn den eine…

Etter ein koseleg lunsj med kollegene i kulturskulen, stod ho i toppen av ei rulletrapp på kjøpesenteret og opna veska for å ta opp mobilen.  Ein blå penn med kvite prikkar, kjøpt i ein butikk i Valencia datt ut av veska. Ho bøyde seg for å ta han opp, men sidan veska nå var open, datt mange av dei tidlegare nemnde rekvisittane ut av veska. Som ein refleks bøyde ho seg framover for å plukka opp, og gløymde at ho haldt fast i rekkverket på rulletrappa som går framover saman med trappa… Heldigvis gjekk det i likaste laget. Fruen gjenfann balansen og fekk plukka opp alt bortsett frå pennen som tok rulletrappa ned. I teorien kunne han ha glidd inn i ein sprekk og øydelagd rulletrappmekanismen, men han gjekk fint ned og lot seg plukka opp etter eit par mislukka forsøk. For å vera ærleg var det ei dame på veg ned rulletrappa som klarte det til slutt.

Fru Huskestuen lurer på om ho er det einaste mennesket som med jamne mellomrom føler seg som ein blanding av mr Bean og Charlie Chaplin. Hadde nokon filma opptrinnet i rulletrappa kunne det blitt underhaldning på you-tube… Ved nærare ettertanke liknar ho nok mest på mr Bean sidan ho heilt saknar Chaplin sin elegante slap-stick-timing på det ho gjer.

I dag har dama merkeleg nok halde seg i skinnet… Kanskje ho rett og slett mest av alt er mogen for ferie…

Heidi

Folkerepublikken Jæren

9E837D67-0A17-4C3E-A420-E6C105593D30

I dag vil eg rett og slett driva litt reklame. På torsdag klokka 18.00 har du sjansen til å sjå ei unik forestilling i Storstova på Bryne.  Kvart år lagar tiandeklassingane i kulturskulen ei forestilling der dei sjølve, med hjelp frå lærarane sine, er manusforfattarar, musikarar, songarar, dansarar, skodespelarar og medansvarlege for scenografi og sminke. Kvart einaste år er me som er lærarar oppriktig imponerte over sluttresultatet, og glade og stolte over at dei får prøva seg i showbransjen på ein ekte scene med profesjonelle folk på lyd og lyssetjing.

I år er eg ekstra spent på resultatet, for aldri har ei manusgruppe jobba så sjølvstendig med ein så sjeldan idé.

Stykket startar med at den snille koselege ordføraren i den nye storkommunen Jæren, som forøvreg kan minna om koselege ordførarar me kjenner til, får for seg at det han driv med er for smått. Han saknar sann entusiasme i samband med talane sine og saknar det å ha reell makt. Det viser seg at han har ein slektning i USA som har gode erfaringar med forretningslivet og storpolitikken. Det viser seg at han til og med snakkar norsk, og at han har gode råd å koma med.

Etter å ha gått i skule hos sin onkel Donald via skype, bestemmer ordføraren seg for å leggja om kursen, og satsa meir på amerikanske metodar. Det blir bygd mur ved «Skjævelandsbrunå» for å halda byasfienden på avstand, og ideologien blir eit samfunn bygd på gamle jærske verdiar som gardsdrift og melkespannkasting. Alle innbyggjarane får tildelt caps og dress frå Felleskjøpet, og blir kursa i gammal jærsk dialekt. Alt overflatisk jåleri blir bannlyst, og alle digitale kommunikasjonsmetodar blir forbodne for folket og administrerte gjennom styresmaktene. Folkerepublikken Jæren skal vera ein stad for sunne folkelege og tradisjonelle aktiviteter. I staden for å sjå film og TV, samlast folk på sundagane for å utøva gammal jærsk idrett, øva seg i det reine uforfalska språket, spidda pølser frå Felleskjøpet over bål og drikka «nysilte, avkjølde mjelk» frå store mjølkespann.

Alt virkar fredeleg, fint og idyllisk heilt til tre jenter blir plukka ut til å spionere i Stavanger og derfor må skolerast til å kunna gli inn i eit miljø blant «vanlege byungdomar». Dessverre fører dette til ei slags identitetskrise for fleire av ungdomane som gjennom denne prosessen taper sin «lyseblå tillit til land, system og ordførar.»

Sidan det dette året og bare blir ei open forestilling i tillegg til mange skoleforestillinger,  vil eg oppfordra alle som synest dette høyrest spennande ut til å skaffa seg billettar. For tiandeklassingane vil det å spela for full sal gjera opplevinga endå større…

Sidan eg bare har vore med på manusdelen, synest eg at eg kan framsnakka dei utruleg dyktige kollegene mine i Time kulturskule som overtok stafettpinnen etter at manuset var ferdigskrive.

Dette gler eg meg til.

Heidi

 

Sundag i mars

7B326390-04C5-46A1-B60E-FC5125413DA6

Her er det sundag føremiddag. Kaffikoppane er rydda av frokostbordet. På radioen er det gudsteneste. Det har snødd ute i natt. Biletet over er frå i går då eg gjekk tur tidleg på kvelden. Kveldane blir lysare og lysare.

25C0EC85-D118-4E6F-8F4B-2BB7F2D5A5DD

Lyset er så fint når det lysnar og mørknar i mars. Det er fint å sjå verda bli pakka inn i klare blåfargar før ho blir meir og meir svart kvit.

Det er fint å ha ei roleg helg. I dag morges las eg ei fin bok » Vinterindianere» av Anne Gjeitanger. Det er ein stillferdig og sansenær roman om å vera barn. Eg kjenner att smaken og luktene av barndom, som eg trur kanskje er delvis biografisk sidan hovudpersonen har same namn som forfattaren. Akkurat som meg veks hovudpersonen opp som storesyster med ein bare bittelitt yngre bror. Boka skildrar forholdet til broren og til foreldre og besteforeldre. Heile teksten peikar framover mot eit tap hovudpersonen skal koma til å oppleva. Ikkje alle liker å vita korleis det går i bøker dei kanskje skal lesa, så eg skal ikkje røpa meir.

I staden kan eg anbefala ei bok eg las i sist vek «Skam» av Mina Bai. Boka er ein roman om ei ung jente som flyktar frå Iran, kjem aleine til Norge og møter landet vårt for første gong på Trandum asylmottak. Forfattaren har sjølv den same bakgrunnen. Det er nyttig å lesa korleis Norge og nordmenn forsonar seg for ein som har vakse opp i ein annan kultur. Ho havnar om å ha eit bein i det ho kjem frå og eit i det nye. På eit vis vil ho gjerne bli norsk, på eit anna vis har ho i seg mykje som seier at den norske livsstilen er skammeleg. Ho møter ein norsk mann og lurer på om ho vågar å vera kjærast med han. På mange vis fortonar han seg rå og uforståeleg for henne. Eit anna dilemma er haldningane frå nokre av dei muslimske venninnene hennar om at nordmenn bør ein halda litt avstand til. Dei er bare opptekne av fyll og fest.

For meg var det ei bok å bli litt klokare av. Det som er fint med bøker er at du får sjansen til å sjå med andre sine auge og tenkja med andre sine tankar.

Ha ein fin sundag alle saman.

Heidi

Niande mars

6EF592FB-3380-4CF4-B6A0-0595EE91C29A

Dagane har blitt lyse, og dei har vore kalde. Mars månad kom i ein periode med det kaldaste vêret i manns minne.

Det er fint, vinter er for meg to tilstandar. Den eine har med lyset å gjera og den andre med temperaturen. Her i vårt hjørne av livet er det slett ikkje alltid samsvar mellom tilstandane. Me kan oppleva mørk, mild og våt vinter ved juletider og lys iskald vinter i mars. Nå har me hatt den siste varianten ei stund, og han varte så lenge at me kunne ta med elevane på skøytedag på isen på Tjødna.

 

Sist helg hadde me koseleg besøk av Astrid frå Hamar. Det vart to fine turar til Stavanger og ein tur til Hå gamle prestegard i fin vintersol.

 

Den delen av meg som ikkje er lærar i grunnskulen, men som kanskje kan titulera seg som frilansar må og få litt tid og plass. Plutseleg oppdagar eg at eg har fått purring på ein mail om digital presentasjon som hadde gått meg hus forbi. Eg er i samtalar med kommunen om tilrettelegginga av eit prosjekt i den kulturelle skulesekken, eg har snekra tekstar til ei som skal gi ut plate, og i dag har eg hatt eit møte om eit veldig spennande bokprosjekt.

På gata møtte eg ein som sa at me snart måtte møtast for å laga avtale fordi han har laga melodiar til tekstar eg har skrive og skal gi dei ut på plate i sommar. I tillegg har eg gåande prosjekt med ein del andre musikarar ( sånn tre- fire stykker og kanskje ein til). Eg er veldig glad i samarbeid. Det er nesten magisk å få til ting saman som ingen av partane kunne ha laga aleine. Men eg må innrømma at det er den kreative delen av det som er det eg liker best. Det er mykje kjekkare med skapande leik og spennande samtalar enn avtaleskriving, administrasjon og sekretærarbeid i eige liv…

På arbeidsrommet mitt har eg nokre hyller som er så fulle at kvar gong eg prøver å dytta noko inn i dei, så ramlar noko anna ut… Men nå skal eg strikka litt, det er mykje kjekkare enn å rydda, og etterpå skal eg ha ein barnevaktkveld.

Heidi