Gå til innhald

Ein av dei vaksinerte

Med litt velvilje kan eg nå seiast å vera ein av dei vaksinerte. Det vil seia at eg fekk første dose Pfizervaksine i går, og at eg sit her med ein litt øm venstre overarm, men ellers utan mein…

Dei fleste av oss veit nok kor me var 11.september 2001 og 22.juli 2011. Kanskje me til og med hugsar då Oddvar Brå brakk staven… Eg trur og me kjem til å hugsa kor me var då landet stengde ned i mars i fjor, og kanskje korleis det var då me fekk koronavaksine.

Eg har aldri vore så glad for å få ei nål i armen som det eg var i går. Eg torde rett og slett nesten ikkje tru det før dei stakk. Kanskje eg kom til å bli forkjøla slik at eg datt ut av køen, eller kanskje eg kom til å få ei tekstmelding om at dei hadde fått for få vaksiner til kommunen og at eg måtte få ny time seinare.

Det var nesten litt høgtideleg. Eg hadde teke på alvor at ein ikkje skulle vera for tidleg ute, og det viste seg å ikkje vera kø i det heile tatt. Eg vart slusa rett inn og var på vente-og-observasjonsavdelinga før stikket eigentleg skulle vera sett. På min veg inn kjende eg att både Olinda og Møyfrid som frivillige bak medisinske munnbind, og det gjorde det nesten litt heimsleg. Stikket kjende eg nesten ikkje i det heile tatt, og så sat eg der og skulle sitja i tjue minutt for å vera sikker på å vera nære hjelp om det skulle oppstå ein hyperallergisk reaksjon. Eg veit ikkje kor mange andre enn meg og syster mi, som faktisk og vart stukken i går, som sit der og held moglegheita open for at ein plutseleg kan gå i anafylaktisk sjokk. Truleg ikkje så mange. Men eg har ei hypokondarside, så eg var letta og glad då eg litt småsvimmel kunne reisa meg og spasera ut, kasta munnbindet i næraste søppeldunk og setja meg på sykkelen og sykla vaksinert ut i sola og den sterke vinden. Eg var og innom det store spørsmålet om ein kom til å bli dobbelt sjuk dersom ein uforvarande hadde vore koronasmitta i det vaksina kom på toppen. Eg trøystar meg med at syster mi hadde lurt på det same, og at me forhåpentlegvis slepp å finna ut om det er slik det er.

Det første eg gjorde var å gå tur med nimånadarsbarnet i vogn. Eg klarte ikkje å la vera å fortelja dei eg møtte og kom i snakk med at nå hadde eg fått den første vaksinedosen. Dei smilte høfleg og nikka forståelsesfullt. Om kvelden feira eg med årets første moreller, som sjølvsagt ikkje smakte noko i nærleiken av dei norske morellene frå Hardanger, men dei ser i alle fall fine og festlege ut.

For å vera ærleg så synest eg det har vore ei påkjenning at me lærarar har hatt så lite smittevern. Mykje av det andre innbyggjarar blir åtvara mot å gjera har vore kvardagen vår som me bare må ta i mot. Eg tenkjer aldri på det mens eg er på jobb, men det hender slike tankar har dukka opp andre tidspunkt på døgnet. I tillegg til faren for å bli smitta sjølv så har eg vore konstant engsteleg for å smitta andre. Nå er jo ikkje faren over endå, men viss eg får gå ei veke eller to som framleis usmitta, så burde den største faren for alvorleg covid og respirator vera overstått…

Det siste halvanna året har noko av det første eg har gjort etter å ha vakna å sjekka smittesituasjonen. Dei siste månadane har eg heldigvis sluppe å sjekka kva Donald Trump har funne på mens me i vår del av verda låg og sov. Det var nemleg og ein del av morgonrutinane ganske lenge, så nå lettar det på både den eine og den andre måten.

I dag fann eg ein veldig positiv og ein ganske betenkjeleg nyheit på mi ferd som smitteinformasjons-sporar. Det veldig positive er at for første gong sidan i haust er det ingen covidsmitta på sjukehuset i Stavanger. Det som ikkje er fullt så kjekt er at det ikkje sidan epidimien braut ut har vore så mange bekrefta smitta på eit døgn i Time kommune. Det er jo ei «trøyst» at dei fleste smitta er knytta opp til russemiljøet og forhåpentlegvis er unge sterke menneske som «står han greitt av». Det er og ei trøyst at dei eldste og dei i dei største risikogruppene er vaksinerte nå.

Eg er som sagt nokså sikker på at mykje frå denne rare perioden kjem me til å hugsa lenge. Sjølve vaksinasjonen er det og noko dugnadsaktig over. Her kjem me alle saman i tur og orden og strekkjer fram venstrearmen for å få vår dose vaksine. Så håpar me å gå inn i ein ny epoke som me håpar liknar meir på det livet me har kjend fram til i fjor.
Framleis er det jo store utfordringar med pandemien på verdsbasis, så framleis står ganske mykje att. Så får me bare halda fram med å håpa på at verda går framover i positiv utvikling slik dei aller fleste av oss alltid har gjort.

Og det norske helsevesenet og det norske systemet imponerer meg. I det siste har helsevesenet imponert meg på andre måtar enn det som angår pandemien, men det er ein annan historie.

God helg alle saman, og fortset med å vera forsiktige.

Heidi

31.mai – I morgon er det sommar

I alle fall er det sommar i fylgje det elevane lærer om kalendaren på skulen. I juni, juli og august er det sommar, før det blir haust i september, oktober og november. Sommaren kjem like uventa kvart år, og spesielt nå i år sidan mai månad har vore så kald heilt fram til dei siste dagane.

I dag laga me sommarplakatar i kunst og handverk. Alle elevane fekk bidra med sine sommarteikningar og så fekk nokre av elevane setja det i saman til fine bilete. Eg sa me skulle henga dei opp for å ønska sommaren velkomen, så då kunne det passa å gjera det same her på bloggen.

Eg er på mange måtar eit lite strukturert menneske, men på ein test eg tok scora eg langt høgare på delscoren «planmessighet» enn eg eigentleg hadde drøymt om. Det dreier seg om at viss eg får ein eller annan idé om eit tåpeleg prosjekt eg skal gjennomføra, så gjennomfører eg det ofte. Eit slikt prosjekt er å skriva blogg kvar dag i mai og september for på ein måte å konservera desse dagane og vekene til seinare bruk. I dag har eg skrive blogg kvar dag i mai i 17 år. Det finst nok gode grunnar til å kalla slike idear for nokså meiningslause, men eg har hatt glede av både det å skriva og det å kunna bla meg tilbake i livet mitt og sjå kva som skjedde for eitt og sju og sytten år sidan.

Dersom eg skal konkludera med noko, så kan eg for min del seia at eg har observert at årstidene er som korridorar, og me går inn i dei same romma gong på gong når me er komne til rett korridor. Det er vel å dra det for langt å påstå at me er eit andre menneske i oktober enn i mai, men eg ser at mange av dei same kjenslene, tankane og opplevingane kjem att med årstidene. Det er sikkert og feil å seia at me forandrar oss mindre enn me trur, men eg observerer og at mange av dei tekstane eg skreiv for tre og tretten og seksten år sidan kunne eg like godt ha skrive nå. Situasjonen er sjølvsagt annleis i desse åra har eg gått gjennom fasane med barn, tenåringar, vaksne barn og barnebarn, men tankemessig er eg oppteken av mykje av det same, og jobben har og vore mykje av det same. Kanskje eg burde bli skremt og tenkja at nå er det på tide å prøva ut nye ting og utvikla seg litt… Samtidig håpar eg jo at me på eit eller anna plan utviklar oss heile tida.

Dei siste vekene har det dukka opp litt spennande prosjekt i den delen av livet mitt som handlar om skriving. Eg har fleire samarbeidsprosjekt på gang i lag med flinke musikarar. Det er så spennande å jobba i lag med nokon som er flinke til noko heilt anna enn meg. Samarbeid av den typen der fleire personar får til ting saman som ingen av dei kunne fått til aleine, det er samarbeid etter mitt hjarte. Eg har vore så heldig å få samarbeida mykje på den måten, og det håpar eg på å få fortsetja med.

For eit år sidan trudde eg at koronabølgja nesten hadde lagt seg og rekna med at nå var det heile snart over. Tida har lært oss noko anna. Dette blir nok og ein spesiell sommar, og det kan koma til å bli ein spesiell haust og. Nå kan eg snart lukka døra til den fikse ideen om skriving kvar dag og tenkja at jammen kom eg i mål i år og. Det har vore fint, takk for fylgjet. Eg kjem til å skriva i sommar og kjenner eg meg sjølv rett, men ikkje kvar dag. Me set oss alle dei merkelegaste måla, og nå har eg nådd eit av dei.

God juni til alle saman.

Heidi

30.mai – sommarsundag

Me er ikkje så bortskjemde, så det å vakna til ein ny dag med sommarver var fantastisk. Dagen begynte med at eg henta ei opprømt lita jente som stod klar i døra og gleda seg til å vera med i kyrkja.

Då me oppdaga at det var utdeling av barnebiblar til fireåringane i kyrkjelyden sende me ei melding og høyrde om ho og kunne få vera med sjølv om ho teknisk sett bur i Klepp rett over kommunegrensa. Ho er døypt i Klepp, men det er ikkje tvil om at Brynekyrkja er hennar kyrkje. I bilen sa ho «Men mommor æg æ jo ikkje fira, æg æ jo bara tri et halvt.» Eg beroliga henne med at ho skulle jo fylla fire snart.

Det viste seg faktisk at ungen hadde rett. Viss eg hadde finlese annonsa hadde eg sett at det blir ein ny runde til hausten for dei som fyller året i andre halpart av 2021. Men så farleg var det nok ikkje. Ho fekk møta, løva, presten og Marit som dtiv trusopplæring og fekk barnebibelen sin og var glad og fornøgd.

Eg hadde ein del eg måtte få unna av førebuingar, sidan det har skjedd så mykje dei siste vekene kunne eg ikkje ta heilt sundagsfri slik eg vanlegvis pleier å få til å gjera. Då var det ein opptur at det meste kunne gjerast ute i sommarsola. Akkurat nå testar eg ut å skriva blogg i kveldssol liggjande i hengekøya med teppe og pute. Det er vel slikt ein bør ha gjort minst ein gong i livet sjølv om det sikkert ikkje står skrive på den typen lister…

Ein kopp kaffi hos mor og far vart det òg tid til, og buketten på biletet fekk eg lov til å plukka i hagen deira. Syrin og liljekonvall er nokre av favorittblomane mine. Eg hadde tenkt å laga brudebuketten min av syrinar, men dei blømde seint i – 85 akkurat som i år, så det vart liljekonvall frå bestemor som hage i staden. Men som HC Andersen avsluttar fleire av eventyra sine : Sjå det er ein annan historie.

Heidi

29.mai Familiesommardag

To ting eg liker veldig godt er at me sit mange saman rundt bordet vårt og at det er sommar ute. Det var lenge sidan sist dei to komponentane vart kombinerte, så dagen i dag kjendest fin og spesiell.

Eva Mari, Oscar og Hugo dukka opp frå basen i Stavanger og Odd Christian, Ingrid, Oddvar, Iben og Hella dukka opp frå nærområdet.

Me hadde tre barnestolar rundt bordet og dekka det med nysteikte vafler og rundstykke og alt av pålegg som kunne oppdrivast frå skuffer skap og kjøleskap. Stova er framleis full av blomar som i hovudsak måtte evakuerast inn på kjøkkenet på grunn av to klatrande og krabbande babyar som begge har stor glede av å riva i dukar og smaka på alt dei ser.

Medan dei minste to sov innvia me terasselivet med utekaffi, hengekøye og leikehytta som i si tid vart laga av tømrarelevar og heist inn i hagen vår til det eg trur må ha vore Ingrid sin femårsdag. Ho vart restaurert med nytt golv seint i haust, så nå er ho klar for Iben. Ei slik dokkestove var min største draum i oppveksten, så det er veldig kjekt å kunna tilby seinare generasjonar det eg sjølv bare drøymde om.

Då dei minste vakna vart det bestemortur til leikeplassen med alle barna. Det er ikkje lenge sidan Eva Mari og eg køyrde rundt med Oscar og Ingrid, som var heilt jamnaldrande i kvar si vogn, og nå er det barna deira som sit oppi. Sjølv må me vel kanskje innsjå at det ligg nokre år mellom å vera mamma og bestemor, men slike innrømmelsar sit langt inne.

Då huset var tomt for små og store gjester var det i grunnen ganske fredeleg å finna fram mopp og feiekost og starta på prosjektet å finna igjen stovegolvet under leiker og rester etter måltid. Denne dagen gav meg tru på eit kvardagsliv etter pandemien. Sjølv er eg av det slager som liker betre å konsentrera meg om dagane nå heller enn dagane etter, men det hender det gjer godt med optimistiske draumar.

Heidi

28.mai-Dette har vore ein fin dag

Det har vore ein fin dag frå ende til annan, for slike dagar finst. Eg stod opp til rosa nellikar og morgonlevering av frokost frå Halvard og Therese. Så har eg fått meg time til første vaksinering på torsdag, og ser fram til å snart vera halv-vaksinert.

På Bryne skein sola og Hella fekk møtt den jamnaldrande tremenningen Hugo til lunsj på Kjøkkenet i lag med ein gjeng glade damer. Etter kaffi og jordbær med dei to i stova vår på Rosseland innleia eg ligga-i- hengekøya- utan – sokkar-og – lesa-i-sola-sesongen.

I dei fine bukettane eg fekk sist helg var det begynt å visna litt. Eg koste meg med å rearrangera blomane som kan leva ei stund til i ein ny vase.

I sommar har eg planlagd å øva meg på å kjøra meir bil. Sykkel er sunnare og meir miljøvennleg, men dessverre blir eg veldig kjøreredd av å kjøra så lite. Det går ofte vekesvis mellom kvar gong eg set meg i førarsetet på ein bil, og dessverre fører det til at eg føler meg meir og meir usikker på sjåførkunstene mine. I dag grudde eg for å ta bilen på den smale svingete vegen til Ålgård, men det måtte eg, for dit går det ingen tog og knapt nok bussar, og til Ålgård ville eg.

På Ålgård har eg hatt ein kjempekoseleg kveld hos Jane i lag med gjengen min frå barneskulen. Det er alltid fint å vera i lag med dei.

Jane hadde tend bålpanna i hagen og så satt me der i forsommarkvelden og drakk kaffi og år jordbær med kvart vårt teppe over knea. Etterkvart flytta me inn i stova til deilig kyllingsalat og fortsetjinga på den samtalen me fire alltid snakkar vidare på når me er i lag.

Me pleier å treffast to gonger i året, haust og vår, men nå var det eit heilt år sidan sist på grunn av koronarestriksjonane.

Oppløfta av godt selskap var det nesten heilt ok å kjøra heim i vakker, framleis ikkje heilt mørk sommarnatt. Nå når eg har fullt året kjennest det nesten heilt i orden å lytta til den radiokanalen som heiter P1+. Det treng jo ikkje e å bli ein vane…

Heidi

27.mai – Nesten sommar

I dag var det ei kjenning av noko som minna om sommar. Alt var så grønt og lufta var mild og god. På slike dagar får eg lyst til å leggja meg i det grøne graset og kikka opp på alt som er grønt og nyutsprunge med himmelen som sommarblå bakgrunn. Så skulle humlene få susa og svalene fly.

Det er jo faktisk mindre enn ei veke til me skriv juni og sommaren rett og slett er her. Det har vore nokså kaldt i mai, så det er lett å gløyma at det lir så langt på året allereie. Me er meir enn klare for ei mild, mjuk og sommarleg omfamning nå. Når det gjeld omfamningar så er eg betre stilt enn mange eg som bur i hus med kjærasten min og har barnebarn og elevar. Eg tenkjer på alle som bur aleine og kanskje ikkje har hatt nokon å omfamna dei siste fjorten månadane. Nå håpar me at me ser enden på pandemilevemåten.

I dag var skulane og barnehagane på grønt nivå, og nå har me plutseleg lov til å ha ti gjester igjen. Kyrkja opnar for 200 deltakarar på gudsteneste så vidt eg forstår, og det aller meste skal langsamt gli over i normalen. Det rare er at nå følest det nesten litt utrygt å opna opp. Er det verkeleg trygt og forsvarleg? Det er ikkje meir enn ei veke sidan det var smitte knytta til skulen som ligg eit par hundre meter frå oss… På ein måte hadde det kjenst tryggast å venta med opninga til eg i det minste hadde fått første vaksinedosen, men me får satsa på å halda oss smittefrie dei siste vekene og…

Etter skuletid sykla eg den veldig korte vegen til huset og hagen der eg har to barnebarn. Eg er så utruleg takknemleg for å ha dei så nære. Tre og eit halvt-åringen hadde fått ei insektsbok og eit forstørrelsesglas til å sjå på insekt med. Eg og ho måtte ut i den eventyraktige hagen deira for å leita etter insekt. Det var så spennande at ho bare kviskra for ikkje å skremma insekta. Det vart dessverre ein litt mager fangst i denne omgangen. Me fann ei død flue og ei død bille. Ei humle surra forbi oss, og spindelvevane var tome for edderkoppar. Myggen ville ikkje inn i barnematglaset me hadde med, eit kvitvenga lite møllvesen forsvann i det me såg det, og skolopenderen og skrukketrollet me fann under ein av steinane me snudde forsvann begge to før me hadde rukke å sjå på dei.

Spennande var det likevel. Til slutt bestemte barnet seg for at ho kunne jo heller plukka blomar til mamma. Det gjorde ho, blå og rosa hageblomar, ein brudespireakvist og ein løvetann. Det vart så fint så. Insektsjakta kan me jo fortsetja på kvar einaste dag i sommar om lysten skulle melda seg. Det er så fint at ho har ein slik hage å leika i, og det er koseleg å tenkja på at det er den same hagen eg leika i då eg var på omtrent hennar alder. Det er og merkeleg, nesten høgtideleg, å tenkja på at det eg får vera med i nå er hennar barndom. Dette er dei åra som skal forma henne og som ho alltid skal bera med seg, enten ho kjem til å hugsa denne sommaren som brotstykke av ein barndom eller om dei bare skal liggja der som grunnmur for seinare minne som kjem til å festa seg i hukommelsen. Sjølv veit eg at eg hugsar episodar og stemningar frå eg var på hennar alder, og til og med litt før, men det virkar som om det er veldig forskjellig kor langt tilbake eit menneske klarer å hugsa.

Eg lener meg mot Kolbein Falkeid sitt dikt til dottera Unn som skal begynna på skulen. «Å såmenn, vær rene på hendene…» Akkurat slik tenkjer ein når ein elskar i eit barn.

Heidi

26.mai – Strandkofte

Her er den fine kofta strikka og komponert av Eva Mari etter at eg hadde skrive om at fargane på stranda ville vera fine i ei kofte. På biletet til venstre er fargane prøvde ut i sitt rette element. Heldige meg.

I dag var det planleggingskveld nummer to og etterpå så kom Eva Mari på besøk med toget frå Stavanger der ho er på besøk. Me har kost oss med ost og kjeks og krydderte. Nå blir det litt strikking og fjernsyn for to litt trøytte damer.

Heidi

25.mai På sporet av framtida

I kveld har me hatt den første av to planleggingskveldar med tanke på neste skuleår. Det ville vera urettferdig overfor meg sjølv å seia at eg alltid spring bak meg sjølv. Det høyrest koselegare ut å seia at eg liker å gå i roleg rusletempo ved sida av meg sjølv akkurat det eg til ei kvar tid befinn meg på tidslinja.

For sånne som meg er det av og til litt sjokkarta å finna ut at nå nærmar me oss eit nytt skuleår, eller rett og slett, nå er det snart sommarferie eller nå er det snart framtida.

Det blir spennande med eit nytt skuleår når den tida kjem. Akkurat nå vender eg tilbake til nåtida det me skal feira litt forsiktig med sushi og ein god film at me faktisk har bryllaupsdag i dag. Hos oss er det nemleg feiring på feiring og fest på fest…

Heidi

24 mai -Stova full av blomar og takksemd

Nokre av dei finaste bukettane eg har fått i mitt liv har eg fått av svoger Joffe og svigerinne Elisabeth. Eg trur dei må vera verkeleg feinschmeckarar når det gjeld blomar. Ein kjempestor bukett med roser i alle raude nyansar. Kan det bli vakrare?

I dag hadde me lang frokost med deler av familien for å nyta siste rest av samversglede før Sunniva og Trygve skulle til flyplassen. Halvard reiste så tidleg at han sa eg «ha det godt til» i går kveld. Det blir alltid tomt i huset når gjestene reiser, men mest av alt var eg glad for dei fine dagane me hadde fått i lag.

Etter å ha rydda og vaska litt må eg innrømma at eg hadde ein lang pause på sofaen med ei fin bok. Eg er så glad i bøkene til Dea Trier Mørck og eg las ut «Kastanje-alleen» for tredje eller fjerde gongen. Boka handlar om københavnarbarn som delvis bur hos besteforeldra ute på landet, og har så vakre skildringar av naturen, sommaren og to ganske eksentriske besteforeldre. Det er første gongen eg les boka etter at eg fekk barnebarn. Eg har for lengst oppdaga at ein les den same boka på ulike måtar etter kva livsfase ein sjølv er i.

Me har ete restar frå helga og kost oss med kvart vårt store stykke marsipankake til kaffien før me fraus resten for å ha til ein passande anledning. Så har eg jobba med ein salmetekst og svart på ein del gebursdagshelsingar. Nå er det førebuingar til nye kvardagar og skuletimar som står for tur. Tastaturet mitt driv og heng seg opp utan at eg heilt finn ut av kva som er problemet. Eg trur eg tek det som eit teikn på at det passar å stoppa her 🙂 God sundagskveld.

Heidi

23.mai Glad og takknemleg

Med eit av dei fine korta eg fekk i dag som pynt, vil eg bare skriva nokre få linjer om at eg har hatt ein fantastisk dag og kjenner meg så glad og takknemleg. Eg har fått så mange fine helsingar på kort, mobil og over digitale media, og kjenner meg boren av ei bølgje av varme og kjærleik. Eg har bare fått svart på nokre få av meldingane, men vil gjerne prøva å svara alle personleg. Viss eg ikkje rekk det, så får dette vera ein takk.

Dagen har vore intens. Først hadde me lang frokost med husgjestene våre. Så fekk me kjempekoseleg «nesten-overraskelsesbesøk» av Eva Mari, Oscar og vesle Hugo. Eva Mari hadde tenkt å halda det hemmeleg at ho var i distriktet og så bare ringa på døra, men takka vera jungeltelegrafar og misforståingar, så hadde eg fått nyss i det.
Gildt var det i alle fall. På bloggen min for nokre veker sidan fabulerte eg om kor fint det hadde vore å strikka ei kofte med alle fargane som finst ute på Jærstrendene. Eva Mari er den typen menneske som les teksten, strikkar ei slik kofte og leverer ho på døra på bursdagen min… Eg må få vist eit bilete seinare. Me fekk spretta dei to kakene og kost oss i eit par timar før Hugo måtte i bilen igjen for å få føremiddagsluren sin.

Så rakk me å rydda av bordet og gjera klar for neste bordsetning. Då var det duka for mor og far og Hella og Iben, dei generasjonane det på grunn av koronarestriksjonar ikkje var plass til på den seinare feiringa. Eg kunne jo ikkje la ein sekstiårsdag gå forbi utan å få feira med dei. Iben er alltid klar for ein fest, og etter sjokoladekake og marsipankake laga ho dessert med druer, bananar, nøtter og rosiner til seg og morfar. Det var og ein stor suksess at eg hadde tenkt på å kjøpa ein pakke store ballonger slik at me kunne ha ballongdans og andre kjekke ting.

Festmiddagen hos Heine Grov på Apoteket vart og veldig vellukka. Me hadde antipasti- forrett med nydeleg heimebakt brød og smør og mange veldig gode smårettar. Til hovudrett hadde me grilla kalvefilet med jordskokkpuré og små ovnsbakte poteter. Desserten var eit nytt høgdepunkt med masse godt å velja i. Leif haldt ein nydeleg tale til meg, lokala var kjempekoselege og det same var vertskapet. Sjølv om dette var ei løysing vald på grunn av koronarestriksjonane så vart alt så fint at det kunne ikkje vore betre.

Sjølv hadde eg bestemt meg for å ikkje seia så mykje, men eg hadde lyst til å ønska velkommen med å sitera første linja av ein kjend tekst. «Jag vill tacka livet, som gett mig så mycket…» I dag kjenner eg først og fremst på takksemd overfor livet og overfor familien og gode venner. For eit heldig menneske eg har vore fram til nå. Slike dagar gir styrke til å bera seg sjølv vidare inn i framtida med eit takk om munnen. Framleis er livet i beste fall langt, og framtida ligg der og ventar.

Heidi