sporisand

Fødd som sjakkbrikke

Å vera fødd som sjakkbrikke

Bli stild opp på eit rutete brett,
bare stå der på geledd

mellom kongar og dronningar,
biskopar og hestar
som ein av mange soldatar.

Stå der og venta på dei store hendene,
dei hårete, rynkete hendene,
med arr og med dyre ringar på fingrane,
venta på at dei skal rykka deg brutalt opp

til inntekt for neste trekk.

Venta på at dei skal setja deg ned,
ein utsett plass der dei finn det for godt,

Kviskra deg i øyret at du er plassert mellom fiendar.
Du skal slå dei om du kan,
eller sjølv bli offer.

Kva om nokon då påstod
at dei ikkje har snakka sant til deg,
at du var meint å vera menneske?

Heidi

Seint i august

Geiteramsen sin kvite ull
frå sprikande fingrar.
Gulfargane som skal eta opp det grøne,
raudkløver med brunt skjær under magen,

eitt og anna moge bringebær.

Gåsetrekk over himmelen,
ein genser over sommarkjolen.
Røsslyngen blømer i rosalilla
og humlene meskar seg i hekken.

Solsikkene står store og glødande
med soler av avskjed.

Alt dette er livet,
kviskrar dei.

Heidi

August er ein heilt spesiell månad, med tyngde av mogning og vemod.
Eg har akkurat kome heim etter å ha gått tur i eit par timar. Det var så fint ute.

Langs tjødna såg eg ein flott dagpåfugløye- sommarfugl, eg prøvde å få teke eit bilete av han. Så oppdaga eg at det var mange av dei, sikkert sju-åtte stykker. Det var andre sommarfuglar og, Ein admiral, eller kanskje det var ein neslesommerfugl og sitronsommarfuglar. Det var mange ulike humler og bier i blomane, og libeller flaug over vatnet.

Eg låner orda til Einar Skjæråsen: August er det mykeste, myke jeg kjenner. Myk som sorg og som kjærlighet.

Og så låner eg ut eigne ord i eit par dikt under i tilfelle nokon skulle ha bruk for dei slik eg hadde bruk for Skjæråsen sine.



Det luktar mold i august

Det luktar mold i august,
det luktar høy og komande haust.
Det tålmodige livet
står her med føtene i bakken,
med mogning i dei opne hendene,
med klokskap i blikket og korngult hår.

Me plukkar store bukettar
av solnedgang og nåde,
me takkar Herren over haust og sommar
og Skaparen av liv,
for at me er her,
for at jorda framleis kan bera.

***

Draumen eg ber på

Eg vil plukka rips og bringebær.
barbeint i hagen
med sol i ansiktet
og gras under føtene.

Eg vil fletta kranser
av løvetann og markblomar
og setja dei i håret
på meg og mine barnebarn.

Eg vil klappa ein katt som går forbi,
så vil eg sykla
med vind i håret
og eit barn i barnesetet,
fort langs steingardar,
på grusveger til havet,
og bada i store bølgjer.

Eg vil skriva salmar i sanden,
og la tidevannet vaska dei ut.
Dei viktigste skal eg nok hugsa
sjølv om eg har gitt dei til havet
og til Gud.

Når kvelden kjem med milde vindar
vil eg henta fram saxofonen,
stilla meg under eit stort tre
og spela jazz og blues,
og lange bøner
rett frå magen og frå hjartet.

Vinden skal bera tonane med seg
heilt til sola går ned
over meg og mine falmande minne.

Eg skal kyssa mine barnebarn
og bera dei i seng,
dersom dei har leika
lukkeleg heilt til nå
og ingen har lagt dei.

Så skal eg setja meg på taket
og skriva lange dikt til sola vaknar.

Eg skal leggja meg på ryggen
i det grøne graset,
og kjenna at eg bur
midt i den store blå gledesperla.

Så skal himmelen fyllast
med fargar og med skyer
fulle av forteljingar.

Heidi

Det hender at det glepp

I alle liv hender det at det glepp,
at den eine sjongleringsballen
kjem ut av bane og treff bakken,

at kaffien skvalpar over og du har kvit kjole,
at vaffelrøra veltar,
at stiletthælen brekk
når du er seint ute til bussen eller nattoget,
at du gløymer koden
og aldri får henta ut det du hadde bruk for,

at botnen på plastposen gir etter,
og dei store tunge appelsinene
dett over føtene til dei andre i køen.

Det er ikkje alltid bare deg
det er noko gale med,
det er bare slik det er å vera menneske.

Så la oss vera rause,
la oss plukka opp appelsinene for kvarandre,
og la oss strekkja ut ei hand
når nokon sit fast i labyrinten
og du tilfeldigvis er den som har funne vegen ut.

***

Ei bøn for alt som gjekk gale

Ei bøn for alt som gjekk gale,
og for dei som mista motet,

ei bøn for alle dei me ikkje såg,
slik dei hadde bruk for bli sett.

Ei bøn for alle dei
som ikkje kjem ut av labyrintene
dei tankelaust rota seg inn i
utan å forstå.

Ei bøn for alle oss
som har hatt moralsk hell,
og tilfeldigvis klarde oss
i vanskelege vegkryss.

Ei bøn for oss
som snurpar munnane
og hever indignert på augnebryna,

sjølv om me burde forstått
at det like godt kunne vera oss det gjaldt.

Heidi

Det seiest at det å synga for barna er noko av det finaste me kan gjera. Og visst har eg sunge for mine barn og barnebarn, så lenge dei framleis syntest at stemmen min var trøystande og vakker. På eit eller anna tidspunkt vart dei store nok til å høyra at det siste sånn ytre sett ikkje haldt heilt mål, så då kunne tonen vera. «Ikkje syng, mor»…

Den første song eg høyra fekk, var mor sin song ved vogga… Og visst hugsar eg at mor song då eg var lita og skulle leggja meg, det trur eg ho gjorde kvar helg sjølv om ho ikkje akkurat er typen til å klatra opp på bord og scener for å synga solo. Ho song «Sov dukkelise, sov og bli stor, og mens du sover våker din mor», og «Tror du Ole Lukkeøye kommer nu? Jeg har lagt meg og jeg venter kjære du.» Eg hugsar det som eit fint og trygt rituale.

Eg har oppdaga sånn etterkvart at hjerner er skrudd ulikt saman. Songtekstar har alltid gått rett i fletta på meg, og eg kan faktisk henta fram bryllaupssongar frå bryllaup for førti år sidan eller meir og hugsa deler av teksten. Det kan tenkjast at det ville vera andre former for hjernekapasitet som kunne vera meg meir til nytte. For eksempel det å finna vegen til stadar eg har vore tjue gonger før, eller for eksempel alle passorda mine. Men slik er det nå i alle fall.

Ein bieffekt av dette er at eg nesten kan lukka auga og høyra stemmane til slike som har sunge for meg. Det har festa seg til minnet på ein rar måte. Dette har eg skrive ein tekst om som eg fann i dag i ei skrivebok der eg skriv ned tekstar eg kanskje kan bruka ein gong. Eg tenkte at eg kanskje kunne by på denne teksten i dag. Eg lurer på om nokon kan relatera…

***

Ofte syng det i tankane mine

Ofte syng det i tankane mine,
songstunder utan tid eller rom.

Farmor sit ved sida av meg i kyrkja
og syng med klar og rein stemme,
endå ho er ganske gammal nå:

Du som ber for ditt barn, dine kjære,
er i forbønn fra år og til år,
om du tålmodets lekse må lære,
himlens bønnesvar en gang du får…

For me er i konfirmasjon,
og farmor har for ein gongs skuld
sluppe vekk frå matlaginga i kjøkkenet,
ho sit ved sida av meg og syng,
eg blir rørt av å høyra stemmen hennar,
og svelgjer ei tåre ned i halsen.

Så er det farfar sin tur å syngja,
nå er eg ikkje vaksen lenger,
knapt nok tenåring, trur eg,
eg og farfar er i kyrkja,
bare me to,
fordi eg spurde om å få bli med.

Farfar har kraftig stemme,
Din rikssak, Jesus, være skal
min største herlighet.
Takk at jeg også fikk ditt kall,
og skal få vere med.

Tenk at min farfar har ein stemme,
som kan fylla heile kyrkja,
og nesten blåsa ned salmenummera
der framme på veggen.

I jubelkor, de priser Herren stor,
Eg veit i himmelrika ei borg,
ho skin som soli klåre,
der er´kje synder eller sorg,
der er´kje gråt og tåre.

Det hender bestemor og syng,
men helst når bare eg høyrer,
for eg er jo bare ei lita jente,
og eg kjenner henne jo såg godt.

Aftensolen smiler,
det song dei på skulen på Figgen,
for der hadde dei riksmål
sidan skulen var eigd av fabrikken.

Tordenskjold i sjøen sprang,
kulene omkring han sang.
For dei hadde lært mange songar på den skulen.
Den største gutten, det er vel Glommen,
så stor og diger i sør i flommen…

Aller tristast:
I en sal på hospitalet,
der de hvite senger står,
lå en liten brystsvak pike
mild og god med gyllent hår.

Der kunne ein begynna å grina 
alt etter første verset,
for den jenta fekk ikkje koma heim,
verken til jul, påske elller pinse,
sjølv om den lilles seng stod tom i siste verset.

Morfar song ikkje så mykje,
men han kunne stansa opp og seia rare,
litt skumle setningar han sikkert hadde lært ein gong:
Og Jonas lå i fiskens buk.

Onkelen min henta fram strofer frå radioen
eller fjernsynet og song for meg.
Du er knoppen på mitt dasslok,
Og Du kan ingenting ta med deg dit du går.

Han var og sjarmert av lyshåra Evie Tornquist
som song med overbevisning
Jeg vil heller ha Jesus.
Sjølv rekna han seg som ein ærleg tvilar og fritenkjar.


Alle dei eg skriv om i diktet over er døde, og har vore det lenge, men framleis syng dei for meg.
Det er noko rart med song.

Heidi

Eit slags under

For ofte let me oss krøkja inn
i eigne feil og lengsler,
finn smutthol inn i eigen navle,
og druknar oss brutalt i alt me skulle ha prestert.

Me speglar oss i nettsider,
og ser oss sjølve strengt inn i auga,
for å konstatera at me ikkje held mål,
me ser smilande representantar for alt vellukka
og ser kor sørgjeleg me kjem til kort.

Me burde slipt golv og skurt taklister,
sprunge maraton
og bakt økologiske sunnheitsbrød,
me skulle ha laga gulrotjus
med gulrøter frå eigen hage,
blanda omtenksomt med spinat og ville urter.
Me skulle smilt frå høge fjelltoppar,
og ikkje vore slitne etter klatreturen.

Visst skulle me starta dagen med hundre knebøyingar,
fjerna laus magehud,
og kosta på oss varig hårfjerning frå ansiktet,
brukt den hudkremen me fortener,
og hatt frittgående høner i hagen,

me skulle levd utan skjemmende rynker i panna,
på ein diett av salat og agurkvatn,
lese fleire aviser,
rydda loftet
minst ein gong i veka
og bleika tennene ein gong for alle

i staden for å bli liggjande
her på det støvete stovegolvet
under lag på lag
av alt me ikkje orkar og maktar.

Kor er alle saman?
Kanskje me kan setja oss forsiktig opp
og vinka oppmuntrande til kvarandre,
det er jo eit slags under at me lever.

Heidi

I arbeidet med å bearbeida dikt kom eg over dette som eg skreiv i fjor.

Det er skrive mykje fint om å begynna på skulen, men eg har ikkje sett så mange om å begynna på ungdomsskulen. Dette er sett frå læraren sitt perspektiv. Det er ei rar oppleving å senda frå seg ein gjeng elevar som ein har hatt ansvaret for i fleire år og bore med seg i tankane dag og natt. I motsetnad til med eigne barn så vinkar ein dei farvel og veit at nå skal andre overta ansvaret for desse menneska. Eg har ikkje lenger nokon rett eller plikt til å involvera meg i liva deira og det som skal skje dei. Ein må bare ta vare på alt det fine me har hatt i lag, og be ei stille bøn om at det må gå dei godt alle desse vidunderlege, sårbare og sprell levande ungdomane du har vore så heldig å ha fått ta fylgje med gjennom viktige år.

Eg såg dei i går

Eg såg dei i går
dei er ikkje mine lenger,
eg skal ikkje snakka med foreldra deira
på telefonen meir,
ikkje om fine, og ikkje om vanskelege ting.
Eg skal ikkje retta tekstane deira,
aldri oppmuntra dei til å jobba vidare
når dei er midt i ein fin dagdraum.

Eg seier aldri meir at dei må skunda seg
å ta av sko og jakke,
midt i viktige samtalar på gangen,
og eg skal ikkje spørja omsorgsfullt, engsteleg,
om noko er i vegen.

Men eg såg dei i går
på veg heim frå ungdomsskulen,
framleis hadde dei smilehol
og stjerneauge,
framleis hadde dei langt hår,
og sjenerte og skingrande stemmer.

Framleis baud dei på mjuke klemmar,
medan dei såg litt utolmodig framover
mot alt som venta og ropte på dei.

Framleis velsignar eg dei i tankane
og ynskjer dei god tur bort frå meg
og barndomen dei har budd i.
Framleis skal dei finnast,
ein hemmeleg stad i hjartet mitt.

Heidi

Noko av det aller finaste med denne sommaren fram til nå er at eg har fått mykje tid saman med familien, og sett ganske mykje til alle dei fire barnebarna. Først var me ei veke i Grimstad i eit leigd hus saman med alle barna og barnebarna våre. Etterpå hadde me besøk av dei to små Oslogutane med foreldre. Eit par veker seinare vart det Oslotur på oss, og den siste veka har me hatt med mormorjentene frå Bryne på mormor- og- morfarferie til Astrid Lindgrens verden i Vimmerby i Sverige. Eldstejenta på åtte var med oss på ferie i fjor og, for ho som snart skal fylla seks, var det første gongen ho var så lenge vekke frå mamma og pappa.

Eg var sjølv ganske mykje på ferie hos besteforeldra mine om sommaren, eg var rett nok aldri ute og reiste med nokon av dei, men det å vera saman med besteforeldre utan at mor og far var der, trur eg skapte heilt eigenarta band til alle besteforeldra. Når mor og far er langt borte, må ein finna ut av det heile utan mellom-menn og det trur eg er sunt for alle partar. Livet hos begge para mine med besteforeldre var veldig ulikt livet heime hos mor og far. At dei to besteforeldreheimane og var utruleg forskjellige for kvarandre gjorde og at me fekk oppleva ulike måtar å vera heime på. Det var godt og trygt å vera barn alle stadane, og det gav me ulike vinklar på livet som eg kanskje ikkje ville fått på same måten utan nærverande besteforeldre.

Nå er det vår tur. Eg synest framleis det er litt uverkeleg at nå er det me som er besteforeldre, men slik er det jo. Det å vera mormor er ei fantastisk vinkling på livet. Først får ein oppleva eigen barndom, så er det barna sin barndom, og nå er det jammen ein ny generasjon barndomar å stikka hovudet inn i. I dag var det nesten litt tomt å vakna utan å ha ungar rundt seg, og i går kveld var det ingen barn som skulle lesast for i senga om kvelden. Eg innser at det er viseleg innretta at ein stort sett ikkje har primæransvaret for små barn når ein er over seksti, men jammen er det fint å få prøva seg litt som «småbarnsforeldre» med jamne mellomrom og i avgrensa periodar og oppleva at ein viss ikkje har gløymt kunsten heilt.

Astrid Lindgrens verden i Vimmerby er ein fantastisk park å besøkja. Eg er ein stor Astrid Lindgrenbeundrar, og dette har eg hatt lyst til i fleire år. Nå var jentene i perfekt alder til denne turen, og foreldra har vore med på å leggja eit godt grunnlag for at det skulle bli vellukka. Det har blitt lese Astrid Lindgren- bøker, og både Pippi, Emil, Marikken og dei andre er blitt studert på filmar, fortrinnsvis med svensk tale. I bilen høyrde me Astrid Lindgren- lydbøker, og fordi eldstejenta hadde veldig lyst til å sjå «Brødrene Løvehjerte- teater», introduserte eg dei for brødrene Løvehjerte og, sjølv om dei nok er i yngste laget. Først fortalde eg historia som munnleg forteljing, og så høyrde me lydboka i bilen heim. Me såg og tre av dei fire forestillingane om dei i parken, men den eine som var anbefalt for barn over ni på grunn av skumle effektar, var det bare eg og eldstejenta som såg. Yngstejenta var på Karlson på taket forestilling i lag med morfar i staden.

Astrid Lindgren- parken er nemleg meir enn noko ein teater-park. Ved ein del av husa er det bygd amfiscene og vist forestillingar. I år kunne me sjå Pippi-forestillingar, Emil- forestillingar, Karlson på taket, Brødrene Løvehjerte, Madicken, Ronja Røvardotter og Rasmus på Loffen. Det var mellom to og fire ulike forestillingar på kvar plass kvar dag, og forestillingane var delvis samtidig. Skodespelarane var veldig profesjonelle, kostyma var fantastiske og det same var lokasjonane og scenografien. Skodespelarane rei på ekte hestar, og Emil hadde ein ekte gris. Frå Kirsebærdalen og Klungerdalen sende dei ut ekte kvite brevduer, og ved kaia som låg inntil Pippi sitt hus kom det jammen seglande ei sjørøvaskute. Det var pappa Efraim Langstrømpe, sjørøvarkaptein og konge over Kurreduttøya, som kom heim for å henta dotter si. Etter forestillingane kunne barna få koma inn i husa, snakka med dei som var med i stykka, som framleis var i rolle, og dei kunne få ta på, klatra på og kjenna på alt dei ville. På den eine forestillinga vart dei av barna som hadde lyst inviterte til å byggja hytter i skogen saman med vaksne skodespelarar. Ein kunne og gå inn i huset til Per Pusling og kjenna korleis det var å klatra opp på høge stolar ved skyhøge bord og kjenna seg bitteliten.

Barna kunne gå inn i hus og miniatyrbyar, dei kunne leika i små bekkjer og elver, gå tur i skogar og klatra i leikeapparat og på leikeplassar. Det gjekk rutsjebanar ned frå huset til Pippi, det var benkjer og bord å sitja på over alt i parken, og dei som ville kunne ha med grillmat og grilla på felles grillplassar. Sjølv om det var både Pippi- butikk og Emil- butikk ved inngangen, framstod parken som lite kommersiell. Medan me vandra i gatene, fekk me høyra politibetjentane i byen til Pippi Langstrømpe spela fin musikk, og jammen møtte me ikkje både Pippi og andre bebuarar på sykkel gjennom gatene. På alle forestillingane var det song og dans. Barneskodespelarar var på plass i barnerollane, og vaksne skodespelarar i dei andre rollane. Dette med unntak av Pippi, som nok kan spelast like godt av ein vaksen med ei ekte Pippi på innsida. Eg vart veldig imponert, og det gjorde fylgjet mitt og. Me var heldige med sommarveret, og den eine dagen me var der var det heile 32 varmegrader ute. Det gjekk heilt fint sidan det var god plass, område med skugge og vatn der varme ungar kunne plaska og kosa seg. Det hjalp sjølvsagt litt med ein is og litt kald drikke i tillegg.

Ulempa for andre som har lyst til å besøkja parken og som bur omtrent på same plassen som oss, er at det er ganske langt frå Jæren til Småland. Me hadde ei overnatting på vegen både fram og tilbake, og tre netter i Vimmerby. Det var fint at nokon hadde fortald oss at me måtte ha todagars-billettar, for ein dag hadde vore alt for lite. På dei to dagane me var der fekk me sett åtte forestillingar i tillegg til å kosa oss i parken. Det var sikkert minst like mange forestillingar me ikkje fekk sett, og sjølv som vaksen ville eg helst ha sett alle. Nå er både eg og det eldste barnebarnet litt ekstra teaterinteresserte, så dette var verkeleg inspirerande. Sjølve byen Vimmerby virka veldig idyllisk, men den tok me oss ikkje tid til å besøkja. Det var og fine badestrender i området som me ikkje nådde å bruka. Me budde nær sentrum i eit litt nedslitt Pippi-inspirert hus med stor hage rundt, og etter dagane i parken ville jentene heller leika i hagen i lag med dei andre barna som camperte der enn å dra ut igjen for å bada.

Det vart mange timar i bilen, men med lydbøker og ein del pausar gjekk det veldig fint. Me er glade for at me kom oss av gårde, og har fått veldig fine opplevingar med oss både små og store. Då eg spurde yngstejenta kva som hadde vore det aller gildaste, så svara ho «Å dissa under epletreet i hagen der me budde», det er eit svar som er tankevekkjande nok i seg sjølv…

Heidi

Heilage Ande

Heilage Ande,
due, pust og flamme,
vind og sommarfugl,
kom til oss
i ein av dine mange skapnadar,
rør ved dei stivna tankane våre,
og ved kroppane
som trur dei veit kor dei skal hen.

Heilage Ande,
kom og bu hos oss.
Fyll oss med varme,
omsorg, trøyst, eld og handlekraft.

Heidi

Få dagar er så fantastiske som fine sommardagar. Dei varmar sjela på mange måtar. Sidan sist eg skreiv har me hatt familieferie i Grimstad med barna og barnebarna, der me leigde et hus og levde saman i storfamilie tolv personar i ei lita veke. Det var byturar, bading, lange frokostar og VM i fotball. Dei som bur i Oslo blei med oss tilbake til Bryne, og så hadde me ei lita veke her som familie på sju. Når to av dei sju er under tre og eit halvt år, så blir det mykje liv og fest.

Nå er huset tomt og stille med bare Halvard tilbake som gjest. Veret dei siste dagane har vore fantastisk, og det eg har bedrive av skriving har vore utomdørs. Etter å ha lese Notto Thelle si bok om japanske vandrepoetar og haikudiktarar, så har eg kost meg med å utforska haikusjangeren. Sidan det er så strenge reglar for ord og stavingar, er ein nødt til å finna konsise ord. For meg som liker å bada språket mitt i mengdar med ord, trur eg det kan vera ganske oppdragande. Eg fekk lyst til å dela litt her. Desse dikta handlar som du forstår om barndomssommar:

*

solbrende ryggar
vart rekna som nesten sunt
tida endrar seg

*

sisu på flaske
og softis på hendene
den som var fire

*

sommarkjolane
knesokkar og sandalar
me hadde lengta

*

brødskiver med egg
prikkete matboks av blikk
familietur

*

folkevogn i fart
pledd og matboks i bilen
sundagar som var

*

bringebærhekken
plastspann i venstre handa
lukt av syltetøy

*

katten i tunet
mjølkespann på kjerra
farfar sine armar

*

aure i panna
salt og pepar mjøl og smør
sommarkveldsmat

*

lukt av gras og kveld
framleis lyst om nettene
oterfjøl og båt

*

ropa inn til middag
eg har dekka bordet sjølv
farmorkjøkkenet

*

pannekakene
flesk som knaste med høg lyd
ripssaft og sommar

*

oppbretta ermar
rutete flanellskjorte
farfar i juli

*

varm fjoslukt og kyr
farmor med mjølkemaskin
farfar med fjossko

*

det store smilet
i farfar sitt ansikt
han likte ungar

*

eggeglas i plast
forma som farga høner
morgonlys ute

*

kjøleg vatn frå bekk
drikk frå handflata utan kopp
blåbær langs stien

*

høy på hesjene
luktene av høgsommar
godt å vera barn

*

kvitt hår på bror min
det sikraste sommarteiknet
mitt var langt og tjukt

*

skulefri og ferie
naboungane i Vats
fekk ro heilt aleine

*

toreveret slo
plutseleg heilt mørkt ute
farmor var redd

*

sykkeltaskene
morfar sin damesykkel
sykkelklypene

*

stor parasoll
i bestemor sin hage
eit heilt eventyr

*

eg åt solbærkart
og spydde natta etter
men liker solbær

*

onklar i sola
luftmadrassar og fotpumpe
ikkje dra ut proppen

*

solnedgangane
det hende me kjørde dit
bestemor var med

*

jordeple på bål
svarte og fulle av sot
smakte nydeleg

*

nivealukta
hvitmalt bord og hagebenk
brusflaska opna

*

onkel hadde båt
me hadde redningsvest
det hadde mor og

*

fanga småkrabbar
sand og vatn i vaskefat
ei sjøstjerne og

*

kjøleg og salt sjø
skumblonder mot føtene
fotspor som forsvinn

*

solnedgangsbrisen
det finaste ordet så
det gøymde eg godt

*

folkevogn og takgrind
familiesommarferie
moreller frå korg

*

campingplassane
badminton og treningsdrakt
propanapparat

*

sovepose i telt
glidelås og luftmadrassar,
ferie lydar

*

byggefeltsommar
ungane bada i Hålå
ingen vaksne der

*

vatn som kan bera
korkbelte og symjekunst
snart flyt nok du og

*

vått hår og bading
litt solbrend på akslene
tungt og vått handkle

*

barbeint i skoa
men mest av alt utan sko
springa over grusen

*

jonsokbålet brann
svarte pølser på pinnar
trekkspelet og song

*

ein prikkete ball
stor og gul med mykje sprett
sandalar og skjørt

*

dirlevatn i glas
reiseradio og sol
nabolaget

*

teppe under magen
sol på ryggen og bøker
sommaren var min

*

reiseradio
we had seasons in the sun
og alt skal endrast

*

sykkelhjul mot grus
sol på bagasjebrettet
kanskje finn me fram

*

vaksne var vaksne
eit anna slag menneske
tryggleik nok det

*

å ikkje forstå
bare tolka sjå og tru
er lettast som barn.

*

å bli sett som barn
me visste ikkje den gongen
at me hadde flaks

*

tonen av barndom
den viktigaste songen
å bera med seg

*

små ting kan veksa
til store minne sidan
me visste ikkje

*

Det var fint å sitja ute og skriva sommartekstar. Eg skreiv ned tilfeldige sterke barndomsminne som dukka opp. Det som slo meg er at det som sit att i mage og ryggmarg er ikkje dei ekstraordinære opplevingane, men heilt vanlege kvardagsminne med vaksne som var der utan til ei kvar tid å stå på pinne for å underhalda oss barn.

Det gjorde meg i grunnen litt glad og optimistisk. Kanskje det barn treng mest er vaksne som er der, som ser dei når det trengst, og som lar ungane få lov til å vera ungar og gjera eigne oppdagingar av kva sommar er for noko?

Eg lurer litt på om minnene mine gir gjenklang hos andre, og om mine sommarhaikuar er relaterbare. Dersom nokon blir inspirerte til å skriva sommarhaikudikt frå eigen barndom, skal eg lesa med interesse.

Framleis god sommar.

Heidi