Skip to content

Vinter på besøk

B7339B5E-3D9A-42CA-BA1C-04F36606016B

Det er kjekt for ungane, og i grunnen for oss andre og at vinteren stikk innom her i vind- og- regnversland. Det har vore kaldt heile veka, og ein morgon vakna me til eit kvitt landskap. I «blålysninga» sånn i nitida er det blått og kvitt og vakkert ute.

Elevane må bruka snøen medan han er her, og lukkelege vinterbarn med kalde fingrar kjem trekkjande med akebrett, kjelkar og rumpebrett, og gangane flyt av smeltevatn. Lærarane diskuterer om me skal la timeplan vera timeplan og senda melding heim om at i morgon er det tida for varme klede og kakao. Så kan ungane ta med seg minna om snø og naglabed og om tjue år kan dei fortelja om at då eg var liten, då var det snø kvar vinter…

0DBCE4A4-5166-4EB8-B018-85E05E4ED034

Sjølv har eg lese ut ein åttehundre sider tjukk biografi om Sigbjørn Obstfelder, og kan slå fast at det livet han levde ikkje var det enklaste. Det er rett og slett forståeleg at han lurde på om han var komen til feil klode.

Slikt kan forresten nokon kvar lura på når ein høyrer nyheitssendingane på radio, er me på rett klode? Når me får drukke litt svart kaffi og tent eit stearinlys i morgon- eller kveldsmørket, kan me heldigvis som regel konkludera med at det er me… Og mange fine folk har me rundt oss i mange sirklar utapå kvarandre.

I går la eg siste hand på dåpskjolen til Lillegull. Me fann aldri heilt ut av knappholsfunksjonen på den nye symaskinen min, så det ende med å bli silkehemper i staden…

D838B6AE-B1E3-433D-9D76-C53D11170A09

Det merkelege med meg og mønster er at resultatet aldri blir «mønstergyldig», og det er kanskje like greitt. Eg har og skrive ein velsigningssalme for eit nyfødd barn, og teksten har nettopp fått ein nydeleg melodi. Etter dåpen byr eg på teksten her på sida mi.

Heidi

Kjøb sandala og bjynn å gå…

Dei første vekene i det nye året har eg rett og slett fått dilla på å gå. Eg er så barnsleg at eg må innrømma at det har samanhang med ein julegave som innbefatta ein skritteljar rundt handleddet…

I tillegg så har det nesten ikkje regna etter jul, og etter ein haust der det regna kvart einaste matfriminutt på tysdagar, minus eitt, ( då har eg vakt…) og elles stort sett heile tida, så er dagar utan regn som luksusgavar å rekna…

Eg har funne ut at ein må skryta mens ein kan, og i tilfelle nokon er i tvil, så er det det eg gjer akkurat nå… I neste veke kan friluftsånda vera fordufta som dogg for sol… Det er og alltid slik at ein må samanlikna seg med dei rette folka… På fredag då eg var flink og traska gatelangs utan sykkel eller bil, så møtte eg tre gode kolleger i kompresjonstights eller noko slikt på veg til trappetrening i høghuset… Alle har opptil fleire syskenbarn på Gjøvik eller endå nærare…

Eg har eigentleg ganske mykje eg har lyst til å skriva om, men neste kapittel får koma ein annan dag, ho tek trass alt ein del tid, denne gåinga 🙂

Heidi

Gjennom åttitalet med Ketil Bjørnstad

Eg har alltid vore uvanleg glad i å lesa bøker, og har i ekstra travle periodar i livet mitt nesten vore ein litterær «skapdrankar». Eg hadde bøker i kjøkkenskuffer og badeskap i tilfelle det skulle opna seg ein moglegheit til å smuglesa ein gong i løpet av dagen. Eg hugsar og i barndomen kjensla av å koma heim med ein pose biblioteksbøker og håpa ein fann ein freda plass i huset der ingen skulle få ideen at ungar heller burde vera ute i det fine verekt…

Nå med mann og katt og elles nesten tomt hus er det lettare å krypa inn i ei bok og bli der ei stund. Eg har vore ridd av denne følelsen at denne boka må eg bare bli ferdig med før eg legg ho frå meg, og så blir det nesten manisk lesing, heilt til eg med ein tom skuffelse, må innrømma at boka er ferdiglesen, og meir får eg ikkje vita.  Eg har tidlegare lese Ketil Bjørnstad sine  bøker om seksti-  og sytti-talet med den same fascinasjonen, og håpar at han har lyst til å skriva vidare. For meg fungere denne vekslinga mellom den personlege historia hans og historiske hendingar veldig godt. Han er ni år eldre enn meg, men me har likevel langt på veg dei same referansane. I likskap med dei fleste som var nesten, eller heilt ferdige med å vera tenåringar då åttitalet var her, hugsar eg og kor eg var så Oddvar Brå brakk staven, då Treholt vart arrestert, då Bobbysocks vann Grand prix, då romferga eksploderte, då Mathias Rust landa med privatfly på Den himmelske freds plass, og då Berlinmuren fall. Eg hugsar og Jappetida og ein del av kaféane han refererer til, og eg var og på konsert med Leonard Cohen. Eg har og ubehagelege minne om den kalde krigen, og hugsar dei fleste av kjendisane og kulturpersonlegheitane han refererer til. I motsetnad til dei fleste av oss andre så stod han midt oppi det og var personleg omgangsvenn med ein del av dei me andre bare såg på fjernsyn.

Deler av forteljinga hans kan kanskje samanliknast med Carl Ove Knausgård sine bøker, men Ketil Bjørnstad er mykje meir oppteken av å verna dei han skriv om. Derfor blir det ein av trådane i boka historia om ting han antyder meir enn å fortelja rett ut. Eg synest det fungerer at me ikkje får vita alt. Han utleverer seg sjølv, men viser varsemd med andre sine liv. I denne typen litteratur er det sjølvsagt eit stort etisk dilemma korleis ein skal snakka sant om livet utan å utlevera andre sine liv. Det let seg sjølvsagt bare gjera til ein viss grad sidan me menneske er utprega flokkdyr. Enten me er intriverte eller ekstroverte eller noko midt i mellom, så er liva våre tett samanvovne med andre sine liv, både dei som står oss aller nærast og resten av samfunnet og flokken me høyrer til i.

Sjølv om ikkje alt blir sagt rett ut, så gjer han meg den same kjensla som Knausgård av å få vita korleis det eigentleg er å vera eit anna menneske. Ein del av refleksjonane og kjenslene hans kjenner eg meg forbausande godt att i, samstundes som eg og får vinklar på livet som i utgangspunktet definitivt ikkje er mine. Nå skal det seiast at eg er over gjennomsnittleg glad i biografiar og forteljingar om det å vera menneske. Det er ikkje sikkert du som les dette vil gå gjennom Ketil Bjørnstad sine bøker om 60- 70- og 80-talet med same lesefryden som eg har gjort, men eg vågar å anbefala deg å prøva- .

Heidi

Første helga i januar

Den første helga i januar kom med nydeleg jærsk vinterver. Eg hadde nesten gløymt av kor gildt det er å gå tur i solskin. I haust har me nesten gløymt kor fint det er med solskin og vindstille. Tenk så spreke me kunne ha vore dersom det var slik her alltid… I går parkerte eg og Leif bilen på Svingen grill, er det ikkje det det heiter mon tru, og så gjekk me tur derifrå og ned til sjøen og ende opp i havneområdet på Brusand. Sjølv om det ikkje var snø, så var deler av landskapet heilt kvitt av rim.

Det må vera den jærske varianten av Winter- wonderland…

I dag var eg oppe på Tinghaug og oppdaga at dei hadde sett opp ein benk på toppen for folk som liker å sitja og betrakta utsikta.

8B973AAB-F205-4413-BE3D-B11C420E021F

Den måtte eg sjølvsagt prøva, men sjølv med utsikta til å få ein fin solnedgang, så vart det litt i kaldaste laget…

BB459671-5438-4496-9D88-235F5752E383

Kanskje er det jærbuen i meg som synest at steinar ofte er uvanleg vakre. Det kan jo vera ei genetisk tilpasning at folk her er nøydde til å sjå med ein viss velvilje på stein…

27AF6FEB-7B56-4515-AC59-3E78DE97EED9

Og på vegen ned att fekk eg med meg solnedgangen og.

Elles så har me vore på ei veldig fin kunstutstilling på Sandnes. Per Odd Aarrestad har laga bok saman med dotter si, Ingvild, om det å mista ein ektefelle og ei mor i plutseleg sjukdom. Teikningane hans var sterke, triste og vakre på same tida. Nå gler eg meg til å lesa boka.

Denne helga har vore av det rolege slaget. Det har vore deilig. Ofte er det så mykje eg skal rekka i løpet av ei helg. Det einaste verkeleg sosiale innslaget vart ei spontan feiring her hos oss av far sin 78-årsdag på fredag. Det vart veldig fint. Elles så har eg nesten ferdigstilt dåpskjolen med påsying av masse nupereller og sying av dåpslue. Eg kjem til å koma i mål. Dei vanskelegaste detaljene syr eg for hand, då er eg sikker på å få det fint. Eg er litt for lite i lag med symaskinen min til verkeleg å ha taket på litt kompliserte operasjonar. Det blir hemper i ryggen i staden for knapphol. Det kjem nok til å fungera det og.

Elles så har eg lese meg gjennom heile Ketil Bjørnstad si bok om 80-talet. Det var ei bok det var vanskeleg å leggja frå seg. Eg har lyst til å skriva meir om boka, men trur det får bli eit eige innlegg. Dette er i lengste laget allereie.

Heidi

Glimt frå ei gild romjul

52AD2FBA-3EC6-4FDE-A202-C40C813E5D7D

Me var på gildt romjulsbesøk på hytta til Torhild og Per Magne i lag med Olve og Elin. Det var det kvit jul ute og fyr i peisen.

57800C2B-DD61-4142-A619-0325398EED30

Dagen etter fylde me huset med tre generasjonar gode venner. Me hadde invitert Heidi og Per Inge og Anne Mette og Jan Atle med dei vaksne ungane deira og for Heidi og Per Inge sitt vedkomande med tre barnebarn og.  Det vart veldig triveleg. Det er rart og fint å sjå dei ungane du har sett som nyfødde og fulgt ganske tett gjennom barndomen bli flotte og gilde vaksne. Det hjelper meg å forstå at Sindre er ein vaksen mann på tretti pluss når eg ser han i lag med skuleguten hans og den litt yngre systera.  Det var så pass intenst då selskapet pågjekk at eg bare fekk teke eit par bilete… Biletet over er frå eg deisa ned i sofaen etter at gjestene hadde gått…

Dagen etter kom me oss endeleg ut på tur i eit jærsk vinterlandskap med is på vasspyttane, rim i graset og svarte skarvar på kalde steinar.

7964A3A6-1C0C-4625-8370-F20537CF1CE3

På nyttårsaften fylde me og huset med gilde folk og var ti rundt bordet. Alle bidrog med litt mat kvar og det vart eit fantastisk felles festbord med hovudrettar og dessert. Det vart kaffi og kaker ut på natta ein gong, men då var folk så mette at nesten alt måtte ryddast vekk igjen etterpå. Me hadde med oss flink pianist så det vart avsunge både Solnedgang på Jæren, Beatles, Vamp og diverse anna.

Og endeleg då nyttårsaften kom, hadde eg rukke å rydda huset skikkeleg til jul og hadde funne julemerkelappar og diverse me ikkje fann på julafta, funne dei siste julebreva eg ikkje hadde nådd å lesa og sett fram den siste julepynten… Då går det jo ikkje an å begynna å rydda vekk att…

E41C70D6-9ED0-483A-9EDC-CC58C0FD3B11

I går hadde eg ein planleggingsdag å avspasera, så då inviterte eg syster, mor og far på lunsj. Mor hadde med seg diverse julepynt ho hadde arva etter bestemor som ho ville at me «ungane» skulle få overta. Dette er eit utval av den julepynten eg kvar jul i barndomen fekk hjelpa bestemor å henga på treet under strenge formaningar om å vera veldig, veldig forsiktig. Då me pakka pynten saman etter jul, pakka bestemor ei og ei julekule forsiktig inn i eit tynt appelsinpapir før ho vart lagd på plass i sitt rom i øskja før øskjene vart forsiktig stabla i ein trekasse.

Noko av dette er juletrepynt heilt frå mor sin barndom og veldig knusbart, så eg lurer jo litt på kva liv eg klarer å gje kulene her hos meg. Men pynt er utan tvil til for å brukast, så eg klarte ikkje dy meg for å henga ein del av den gamle pynten rett på juletreet mitt som altså står her og lyser framleis.

I dag var det full fart på jobben igjen. Nå har eg ein roleg kveld, og skal unna meg eit par timar med nokre av bøkene som ropar på meg. Den eine er julegaven frå Halvard, Carl Ove Knausgård si bok om Edvard Munch sin kunst. Den andre er ein 800 sider tjukk Sigbjørn Obstfelder- biografi, som eg har lånt på det digitale biblioteket. Den tredje er Ketil Bjørnstad si bok 80- talet. Den har eg stått på lang venteliste på på det digitale biblioteket, og i gårkveld vart den min tur. Eg elska bøkene om 60-talet og 70-talet, og har verkeleg gledd meg til denne. Derfor kunne eg ikkje dy meg for å begynna på ho med det same, sjølv om eg bokstaveleg talt er midt i to andre bøker. Eg trur det får bli Ketil Bjørnstad i kveld, eller kanskje rett og slett ein time med kvar. Alt det andre eg skulle få gjort i dag er eg ferdig med, iberekna å gå tur, så nå er kvelden min…

Den som liker å lesa har alltid noko kjekt å gjera. Eg er velsigna slik…

Heidi

 

Godt nytt år

7A7C1472-A94F-4DC1-ABDE-89137C62C5B3

Juleferien har vore god. Det har vore fint å ha Halvard, Sunniva og Trygve her. Det har vore fint å ha fire vaksne ungar, svigerbarn og barnebarnet i heimen. Det har vore fint å vera i lag med resten av storfamilien og vera i lag med gode venner.

Nå er det tida for å kyssa din kvardag, som Helge Torvund så fint seier det i diktet. Eg kan kanskje optimistisk tilføya med Jacob Sande: I morgon skal eg byrja eit nytt og betre liv… trur eg…

Me treng både høge tider som ligg og glitrar over kvardagane, og me treng dei vanlege dagane med ein ikkje fullt så laussluppen form for fest og basar…

I dag fekk eg meg ein ekstra fridag fordi eg jobbar litt redusert og kunne avspasera ein planleggingsdag. Det gjorde godt med ein roleg dag med litt besøk etterkvart, og litt jobbing i kveld. Ferien har ikkje bore med seg mykje ro og aleinetid. Eg sørger over at huset er tomt att og at det bare er meg og Leif og katten att. Eg trøystar meg med at nå får eg tid til å lesa dei fire fine bøkene eg helst vil lesa samtidig, og strikketøyet har eg funne fram att…

Eg kjem sterkt tilbake, nå har eg lova meg sjølv litt lesetid. Den første veka og helga i året er av det  rolege slaget bortsett frå arbeidstid a. Det skal eg nyta.

Nyttårstankar? Det kjem eg sikkert tilbake til, men ein enkel nyttårstanke kan formulerast så enkelt som dette: La oss vera greie med kvarandre og visa kvarandre romsleg respekt.

Heidi

Annan dag jul 2017

CFCE32DD-951F-4A49-A1FC-ABBD5D51193B

Kanskje inspirert av den siste diktboka mi og historien om jakten på ei Matrusjkadokke, så fekk eg to variantar avmatrjuskadokker til jul. Den eine var ei julekrybbe.

For meg har både dagane og livet mange lag. Det har menneska rundt meg og. Ibsen skriv om Peer Gynt som var som ein løk, lag på lag og ingen kjerne. I eit dikt eg skreiv då eg var tidleg i tjueåra skriv eg om ein eg-person som strever med å ta av seg maskene, men som blir bedt om å venta til ho er sikker på at det er eit ansikt under maskene.

Eg og Leif har sett fleire episodar av sesong to av The crown dei siste dagane. Der er det in replikk lagt i munnen på ein fotograf som går omtrent slik: » Eg er på jakt etter dei ansikta folk ikkje sjølv veit at dei har. Det er dei som interesserer meg…» Eg forstår kva han meiner.

I dag har me vore i koseleg juleselskap på Figgen, og i kveld kom Trygve, kjærasten til Sunniva med toget frå Oslo for å vera her i romjula. Livet er godt, og framleis er ferien lang.

6E809B9B-54E4-43BE-A117-6DE6A161B96A

Heidi