Skip to content

24.mai

Ta en titt på denne videoen på YouTube:

23.mai

Dette fine sommarkruset fekk eg frå Ingrid i dag. Det var så fint og sommarleg at eg måtte ha det med som dagens bilete.
Eg har hatt ein fin dag og blitt feira opp og i mente. Først med elevane på utedag i Sandtangen der det vanka song og mange varme klemmar. På spørsmålet i andre verset i «Happy birthday» «How old are you now?» måtte eg nesten svara: «I´m twenty nine years old now, I´m twenty nine years old now.» Så kom eg på eit av dei siste innlegga mine her og avslutta med, «I think I´m twenty-nine, but I might be fifty six»… Får bare svelga talet og prøva å leva med det.

Så fekk eg ny gebursdagssong på fellestida med kolleger, og jammen meg fekk eg ikkje feira vidare med planleggingskveld og timeplanlegging med dei same gode kollegene. Det treff seg rett som det er at ein av desse kveldane fell saman med 23.mai. Eg hugsar eg fekk feira femtiårsdagen min på same måten. I pausen mellom dei to seansane hadde eg tenkt meg ut på Bryne for å handla eit subsistutt for den tradisjonelle kaka ein brukar ha med til kollegene når ein fyller år. I det eg skulle gå vart eg oppringd av banken min som lurde på om eg hadde kjøpt billettar med air-france klokka tre i dag. Det hadde eg ikkje. Dei hadde oppdaga tre mistenkelege forsøk på transaksjonar på mitt kort og hadde stengt det. Takk til Scandiabanken som klarer å oppdaga slikt…Det ser ut til at nokon har hacka seg inn på kortet mitt via banken, men ikkje klart å få fullført dei. Godt jobba. Eg sparde fleire hundre euro, men kortet blir sperra til dei får send meg eit nytt- Då timeplan og ein del andre ting var i boks klokka halv åtte hadde eg ein avtale med mann og herverande barn om å møta dei for å eta middag i lag på Mølledammen. Det var kjempekoseleg. Då me kom heim var det blomar som venta på meg frå folk som hadde vore innom og ikkje funne meg heime, og det var ripsbusk og jordbærplante frå barna mine. Tusen, tusen takk.

Innboks og facebook er fylt opp med hjartevarmande helsingar. Å feira gebursdag når nye høgdar med sosiale medier. Tusen takk, alle saman. Eg har framleis tankar om å svara alle saman, men akkurat nå er eg for trøytt. Vit at det har varma veldig-

 

Heidi

 

22. mai

image

Timeplanen for neste år er i orden enn så lenge, og du all verda kor fort ein haust og ein vinter og ein vår går. Me sat då nettopp der og planla dette skuleåret? Nå skal eg ta ein tidleg kveld før det blir morgon…

Heidi

21.mai

I kveld skal eg fatta meg kort, for nå er det bare fem og ein halv time til eg skal opp igjen… Eg har jobba med presentasjonen om Alf Prøysen som eg skal ha for åtte grupper med tredje- og fjerdeklassingar denne veka. Eg har lese biografiar til auga blir store og trøytte og kloke, og har problem med å leggja det i frå seg. Eg er djupt fascinert over både livet og forfattarskapet til Alf Prøysen. Eg håpar eg får til å gjera det interessant for ni- og tiåringar og.

For meg har han vore ein viktig person heilt frå eg og bror min sat ved radioen på Bryne og  høyrde på Barnetimen for dei minste, rista sparebøssene og song saman med han:
Å du gode sparegrisen min, nå skal du få toøringen din, la meg bare riste dei til første verset slutter…

For ikkje å snakka om Kanutten og Romeo Clive. Eg visste at Alf Prøysen var Romeo Clive, men eg trur det gjekk litt tid før eg fann ut at Kanutten var Anne Kath Vestly som fortalde i barnetimen om Aurora og Ole Aleksender Filibom-bom-bom.

Image result for Kanutten

Aller øverst ligg ein av dei finaste Prøysen-songane eg veit om; Blåklokkevikua.
Før trudde eg at det handla om ei vik full av blåklokker, men forstod etterkvart at det rett og slett handla om «Blåklokkeveka», ein periode mellom slåttonna og skuronna der blåklokkene blømde, sommaren var på det finaste, og dagane var litt rolegare og romslegare.

Nå kan me vel lengta til blåklokkevikua nokon kvar 🙂

 

Hei

20.mai

Slik venner, farer livet med all verdens løvetenner,
først blir de ild,
så blir de sne,
og siden gamle menner…

André Bjerke

Kanskje dette innlegget er litt prega av at dagane tikkar ubønhøyrleg mot den datoen då eg må leggja på eit år når nokon spør om kor gammal eg er…

Me les i ei bok kvar morgon så sant me får tid. Denne veka var ein av utfordringane: Våg å vera det mennesket du er. Våg å vera akkurat så gammal som du er, så sårbar som du er, og så sterk som du er…
Det er rart at dette med å vera så gammal som ein er faktisk er ei utfordring for dei fleste av oss. Det er heldigvis ein heil del år til eg må spørja og svara som kongen gjorde i talen sin: Talet åtti, kva i all verda har det talet med meg å gjera? Sjølv må eg innrømma at eg seinast i dag såg på eit tal som rett nok var ganske mykje lågare og lurte på kva det hadde med meg å gjera…Eg trur det er ei slags skjult sanning i at me heilt oppriktig gløymer kor vaksne me har blitt, men at alle andre ser det. Sjølv er me jo i den velsigna tilstanden at me i dei fleste av dagens timar stort sett bare ser oss sjølve frå innsida. Det er likevel blitt vanskelegare å stålsetja seg mot visse synsinntrykk enn det var før. Før i livet såg me spegelen koma og kunne ta på oss speglansiktet og trekkja inn magen. Nå står eg rett som det er og skal fotografera eit eller anna fint, og så kjem eg borti ein tast på mobilen som gjer at han kjem i selfiemodus. Sjølv om eg vil påstå at eg har ein relativt brukbar grad av sjølvinnsikt, så kan mitt eige bleike og usensurerte ansikt vera i overkant når eg har finstemt estetikken i blikket og står der og trur eg skal fotografera vakker natur…

Ein gong kom eg direkte oppgira heim og fortalde at eit menneske eg hadde blitt kjend med i jobbasamanhang, var sikker på at eg var minst ti år yngre enn eg var. Det kjendest som ei vitamininnsprøyting, som eg burde ha vore klok nok til å halda for meg sjølv. Etter at eg med ei viss glød hadde lagt fram situasjonen ved middagsbordet eller noko liknande, kom det tørt frå ein av ungane mine: «Slapp av litt mor, viss du lure så ser du nøyaktigt så gammale ud så du faktisk æ…»  Eg må innrømma at eg kunne klart meg utan den realitetsorienteringa.

Alderen er bare eit tal, tenkjer kanskje den som les dette at han eller ho skal skunda seg å skriva i kommentarfeltet. Det er vel og bra at det er det det er, og tal er ikkje det som påverker verken meg eller livet mitt aller mest… Likevel, det er eit tankekors at me innerst inne som oftast ikkje ser med glede på det å vera akkurat så gamle som me er. Er me ikkje ansvarlege nok til å våga å bera alderen som nyttig livserfaring og takknemleg glede? I ein roman av Finn Carling er det skildra eit samfunn der alle med jamne mellomrom tek operasjonar for å sjå unge ut. Som ein slags motstraum er det ei gruppe menneske som let rynkene i ansiktet koma når dei vil, og let håret bli grått. Mange i samfunnet opplever desse menneska som svært provoserande og som bortimot ekle å sjå på…

Som ei trøyst til dei som held fast på at alder er bare eit tal, så er det mykje som talar for teorien at alder ikkje er så viktig og. Dersom eg les bloggen min frå ti år tilbake, ja til og med dagboka mi frå eg var atten eller tjue, så vil eg jo kunne konkludera med at den eg var då liknar meir på meg sjølv enn noko anna menneske som til ei kvar tid er jamnaldrande med meg. Det meste som eg skreiv for ti år sidan kunne eg har skrive i dag. Det får me til å tenkja at me kanskje lever litt for alderssegregert og er opplærde til å tru at folk på vår eigen alder er dei me har mest til felles med. Dersom me som er i femti-åra ikkje omgåst med åttiåringar eller trettiåringar fordi me trur me ikkje har noko til felles med dei, så kan me koma til å snyta oss sjølve for å finna venner som det ville vera veldig fint for oss å ha.

 

 

I dag kom Laila på besøk og hadde med seg denne fargerike koppen med ei flygande bokdame på i frodige fargar, teikna av Bjørg Torhallsdottir. Det passar godt her eg sit og førebur leseveka som me skal ha i den komande skuleveka. Og boka med skriveelevane mine? Den er bestilt og skal leverast 9. juni. Det er utruleg fint å koma i mål med store prosjekt. I kveld har eg nseten avslutta eit stort strikkeprosjekt og, bare monteringa står att. Eg stel systematisk tid frå meg sjølv og nettene mine gjennom å la meg totalt oppsluka av alt anna enn lysten til å leggja seg. Kanskje eg snart er gammal nok til å vita betre.

Så kjære lesar, du er hermed utfordra til eit spennande eksperiment. «Våg å vera akkurat så gammal som du er»-  Heldige meg som omgåst så mykje med ungar og ungdomar. Det minner meg på kor kjekt det er å leika, og på at menneske i alle aldrar har nokså mykje til felles med einannan.

Heidi

19.mai

image

Teknisk sett så er 19.mai gått over i ein ny dato, men så lenge dagen har vart fram til nå, så er dette datoen som gjeld framleis. Dei fine blomane over såg eg utanfor ein blomsterbutikk i dag, og dei var så fine at eg måtte fram med mobilen.

I kveld har eg vore på sommaravslutning med jobben, sidan det vart så tidleg i år, så vart festen heitande «vårfesten». Det var rett og slett så mildt og vindstille at mange av oss vart sitjande ute omtrent til midnatt. Det bar med seg ein smak av sommar.

Nå har eg rodd i land dag nummer to med Andreas Bøe og Den kulturelle skulesekken. Det gjekk kjempefint i dag og, så nå trur eg eg kan bestemma meg for at eg har forestillinga inne og ikkje treng å forandra på noko. Det vart eit anstrøk til panikkfølelse når eg på trass av god hjelp ikkje hadde fått prosjektoren til å virka når det var ti minutt til elevane kom. Det einaste me fekk opp på skjermen var eit slørete blått lys. Heldigvis viste problemet seg å vera lett å løysa då me fekk ytterligare kommunal hjelp som stilde diagnosen «manglande fjerning av plastdeksel framfor linsa.»

Eit anna stort prosjekt er også så godt som fullførd, boka med skriveelevtekstar. Nå er boka ferdigstild, og eg synest ho ser veldig fin ut. Det skal bare til ein kort runde med siste korrekturlesing før eg kan trykkja på bestill. Det kjennest herleg å vera nesten i mål med desse to store prosjekta. Visst er det nokre evalueringar, individuelle læreplanar, utviklingssamtalar, undervisningsopplegg og kartleggingar eg ikkje har fått tid til å tenkja på endå, men det er då vekevis att til ferien. Eg får sikta fem minutt framover om gongen, så kjem eg i mål dette skuleåret og…

Aller beste Sunniva fylte år i dag, og sidan ho er i Oslo fekk det bli avstandsfeiring med litt meldingar fram og tilbake. At «dei to små» fyller tjuefire og tjuetre i år er heilt uforståeleg. Pippi Langstrømpebiletet kjøpte Leif til henne på ein marknad i Berlin i vinter. Eg trur han syntest at biletet kunne passa og at det er viktig å kunna la to gonger tre få lov til å bli fire av og til…

Heidi

18.mai

 

 

Å halda eit sekund
i hendene mine,
tynnhuda og lite
mellom fortid og framtid,
stryka det varsamt,
med blikk
og med nakne fingertuppar,
velsigna det
og la det fly vidare.

Heidi