Eg begynnar sterkt…

… med to nye tekstar på første dagen i mai. På føremiddagen lasta eg Halvard, Sunniva, Vilde og Irene inn i bilen og kjørde til kongeparken.

Eg las mai-tekstane mine frå i fjor, og oppdaga at våren i år er mykje seinare enn då. For eit år sidan i dag var bjørkene grøne og kirsebærtreet bar knoppar. Her er alt bart og mørkt enn så lenge, men eg har kongeblå skilla i bedet og i ein og annan hage såg eg påskeliljer.

Etterpå kjørde eg opp til foreldra mine. Det skjer mest aldri at eg er der aleine. Mor hadde ein rest med vaffelrøre som ho heiv i jernet, så kokte ho kaffi og fann fram eit fruktfat. Fra kom han og, og eg vart sitjande i tre-fire timar og snakka med dei. Ikkje ofte det skjer det heller.

Innunder yta glir moldmørke årer, blåveisen blømer i gråbleike vårer. Livstrua bryt gjennom tela og tvang. Danse mi vise, gråte min sang.

Til middag vart det fiskebollar og kotelettar i salig blanding. Så gjekk Ingrid, Oddvar og eg tur i lag rundt det vesle vatnet det tek 50 minutt å gå rundt.

Jan Ivar kom for å drikka kaffi og diskutera om me skulle svara ja på å ha omreisande teater i sjette-klassane i år og. Som dei stort-sett-relativt-positive-personane me er, bestemte me oss for å svara ja.

Eg hadde planar om å få gjort både det eine og andre i dag, men er ikkje komen i mål. Eg kjenner meg litt småsjuk, med ein hoste som riv frå magen og opp. Alt i alt kjennest livet heilt ok. Nå må eg laga nokre lekseark til den eine eleven min. Så skal eg leggja meg tidleg med Martin Lönnebo og Marilyn French. Begge i bokform om nokon måtte lura…

Vinden bles sunna og vinden bles norda,
lyset og skuggen er sysken på jorda…

Og lyset er lyst sjølv om klokka er kvart over ni. Det kjennest bra…

Heidi