Ingen vet hvor kjærlighet

kommer fra, og hvor englene bor hen… “ -sitat Ole Paus. Konserten hans på lørdagskvelden sit framleis i kroppen.

Når ein har innstillt seg sjølv på å sova på eit tog som dreg ein framover langs sørlandskysten, er det ikkje så lett å sovna på eit tog som står heilt stille. Det første som skjedde natt-toget mitt i går, var å bli ståande bom stille på Asker stasjon. Ingen informasjon blei gitt, sansynlegvis fordi folk var formoda å sova… Eg høyrde korleis dei prøvde om og om igjen å få gang på lokomotivet. Eg kjende rykket i toget då dei kobla lokomotivet frå, og støtet i toget då dei to timar seinare kobla til eit nytt lokomotiv.

Då eg vakna, såg eg ut på høge fjell i staden for flatt kystlandskap, og eg skjøna at me framleis var ganske så forsinka. Konduktøren baud på gratis kaffi som ein slags gest for tort og svie, og det var utruleg vakkert å kjøra tog gjennom ein lys sommarmorgon med rykande varm nsb-kaffi i kruset.

Jærkysten var som ein draum ein time seinare med morgondis i horisonten der ute i havet og vadefuglar langs steinstrendene på Ogna. Ein austlending med kamera fotograferte og var openlyst begeistra, og eg var stolt som bare det. Dette er trass alt mitt eige landskap.

Siste biten heim sat eg og kikka ut vinduet medan mp3-spelaren akkompagnerte utsikta. “Blott ein dag eit ögonblick i sänder” og “I got a chrush upon you.” Slik sat eg og visste eg ville bli forsein på jobben. Eg sende tekstmelding og kunne ikkje anna gjera. Det mest fornuftige bestemte eg meg for, var rett å slett å nyta denne uventa starten på ein ny arbeidsdag…

Men veldig sein vart eg ikkje. Det gjekk mest utover morgondusjen og frokosten. Etter første doble timen var eg litt svimmel av svolt og svevnløyse, men Jens berga meg med ein banan han elles hadde tenkt å eta sjølv i matpausen.

Litt trøytt og ør, elles takk bare bra. Nå skal eg dusja og rydda og ha ei lang natt for i morgon kveld er det premiere på Jeppe.

Heidi