Her er trommer og trompeter

om du trenger til en dans, og Kardemomme byorkester spiller nesten uten stans…

I denne veka skal fjerdeklassane våre spela “Folk og røvarar i Kardemommeby” for første andre og tredje klasse pluss for foreldra. Det blir fire forestillingar, og full fart på torsdag, og på onsdag skal me på sjuandeklasse avslutningsfest for Halvard som bare har ei dryg veke att på barneskulen.

Det er varmt framleis. Klasseroma er veldig varme. Då er det ikkje så lett å konsentrera seg for ein gjeng tiåringar som får sin første leksjon i temaet statistikk. På slutten av timen la eg heile prosjektet på is og tok med meg klassen ut på takterrassen for å lesa høgt for dei. Det var tydeleg at dei var sånn passe oppvarma, for alle som ein sette seg ned i skuggen og ikkje i sola.

“Du skal ikkje sova burt sumarnatta ho er for ljos til det.
Då skal vi vandra i saman ute under dei lauvtunge tre.”

Nokre av rumpetrolla til Halvard har allereie blitt til små froskar. Det er ein spennande prosess å vera vitne til. Eg har foreslått at han slepper ut froskane, for eg trur ikkje det er liv laga for dei i eit gammalt akvarium. Eg såg det sat langt inne for Halvard å gjera akkurat det, men han lova meg at viss tre av dei døydde så skulle han sleppa ut resten.

Eg har min eigen personlege engel, eller oppmuntrar. Han syklar rundt i gatene, og stundom møter eg han når eg treng ei lita oppmuntring. I dag når eg kjem nedlessa med handleposar og tankar er han der plutseleg og ropte muntert: “Hei, nå er det lenge sidan me to har snakka om livet, døden og kjærligheten!”

Han klappar meg på skuldera. “Nyt det fine veret, og dagen. Det er i dag me lever. Carpe diem! Då smiler eg, for ingen kan vel gjera noko anna. Det glimter til i blikket hans. “Halleluja!” seier han, med akkurat det tonefallet som seier at han seier det både på spøk og på ramme alvor, og begge deler er like seriøst og oppriktig meint. “Halleluja!” svarar eg, med
truleg minst like mykje glimt i augene.

Så går me kvar til oss, eller syklar for hans vedkomande, og eg kjenner at eg møter folk på gata med eit halvfjollete smil rett frå magen.

“Og kjenna at vi er i slekt med havet, med vinden og kvite sky. Og vita at vi skal vera i saman like til morgongry.”

Slik burde det ideelt sett vera. Vandra i saman heile juninettene og snakka lågmælt og alvorleg med kvarandre heilt til ein ler høgt bare fordi ein har lyst.

Men sidan eg skal tidleg opp i morgon til ein intens og krevjande jobb, får eg vel kanskje vurdera å sova litt likevel… Trur eg…

“Hurra, hurra for byen vår, her vil vi bo i hundre år.”

Heidi