Like før boarding

på flyplassen i Vancouver. Eg kjenner på ei, kva skal eg seia. lett uro?, framfor ni og ein halv times flytur over Atlantaren, men det gjekk jo veldig bra den andre vegen… Me sit her og ventar på at dei skal gje klarsignal til å gå på flyet, og eg er lettare ør i hovudet.

Me jentene var ein tur på do for ti minutt sidan og eg stod og venta. Då Ingrid kom tilbake såg eg rett forbi henne og kjende henne ikkje igjen. Eg skulda på at eg stod i andre tankar, men ho vart litt forskrekka… Eg sa at eg hadde gløymt at det ikkje var to små jenter eg stod og venta på…

Og litt tidlegare datt plutseleg alle korta mine ut av veska fordi eg hadde gløymt å lukka lommeboka, så heilt tilrekneleg er eg ikkje halvtimen før lengre flyturar… Det er godt at dei andre kan passa på meg. De som les dette medan eg er i lufta kan godt senda meg ein varm og venleg tanke… Men eigentleg har eg jo ikkje flyskrekk lenger då… bare for å ha nevnt det. Men det kjendest psykologisk rett slik det vart den andre vegen, først ein kort flytur for å varma opp, og så ein lang flytur etter at meistringsopplevinga er på plass…

Kjærasten min sit og hentar inn opplysningar på mobiltelefonen sin om Korsveifestivalen. Det blir neste prosjekt. På tysdag hankar me med oss Sunniva, Halvard og Vilde Marie og dreg til Korsveiestival i Seljord. Det er der eg skal vera forteljar, så eg må få historiene heilt på plass før me dreg. Nå annonserer dei at boardinga tek til. Dei med små barn funksjonshemma og første klassepassasjerar først. Off we go…

Heidi