Øve, øve jevnt og tappert…

det er tingen,
alltid bedre om og om og om igjen…

Slik song me så det ljoma i si tid på barneskulen, dirigert av Liv Godin, heimkomen misjonær frå Kongo, som visste at det gjaldt å aldri gje opp…

Det siste teaterprosjektet for dette skuleåret går framover. Dodøra til scenebruk er klar, i matfriminuttet på skulen i dag fekk me spelt inn den siste filmsnutten, og me øvde ein time etter skuletid med ho som skal synga solo. I morgon blir den store øvingskvelden. Då skal me øva i fire timar, og i beste fall kjem me i mål, slik at me er klare til premiere på torsdag utan å bruka onsdagskvelden og.

Ingrid øver til prøveeksamen i norsk i morgon. Ho har laga ein powerpointpresentasjon om reklame, som ho snart skal prøva ut på far sin og meg. Odd Christian hadde sin siste eksamen i dag i munnleg pedagogikk, og eg og Halvard har vore og hatt foreldresamtale med gitarlæraren hans.

For første gong på lenge har eg vore skikkeleg allergisk i ettermiddag, nå har eg medisinert meg inn i ein søvnig og behageleg tilstand…

Sunniva har flytta undulatane sine inn på arbeidsromet mitt for å sleppa å bli vekt av dei grytidleg om morgonen. Eg ser dei har lite mat i buret, så eg får gå og finna litt fuglefrø før eg går ned for å sjå om eksamenskandidaten er klar for ein prøve på prøveeksamen.

“Der hvor lien brattest stuper,
setter han utover,
gutten på de glatte ski så spruten står,
jenten etter rart å se
hva slik en unge vover,
du skal se en vakker dag hun gutten når…”

Slik haldt songen frå innleiinga fram, framleis dirigert av Liv Godin. Og slik vart me indoktrinerte til å bli gode nordmenn og uforferda skiløparar… Om det har bore frukt?

Tja…

Heidi