While my guitar gently weeps…

For ti minuttar sidan sette eg meg ved bordet med ein kopp kaffi og gudsteneste på radio, eg tenkte på teksten eg skulle skriva og kjende på kor godt det var å ha god tid.

Så kjem elsklingsungen Sunniva med mandat å overtala mor si. Ho og to venninner vil ut på tur. Dei treng skyss med bil og har kontakta det dei kan oppdriva av foreldre som kan vera potensielle sjåførar. Eg er sistemann på lista fordi dei veit at bilkjøring ikkje er mi yndlingsgreie. Ho legg fram status; Alle kan henta, men ingen kan kjøra. Korleis er det med meg?

Ja, korleis er det med meg? Reisemålet ligg innanfor min kjøreradius, og min tur er det utan tvil… Men eg skulle jo skriva ein lang og gjennomreflektert tekst på andedrakt…
Nei, så skulle eg vel ikkje det då. Nå er dei klare der nede.

“Mor, kjæme du?”… Ja, det gjer eg. Skal bare pussa tenner og dra hårbørsten gjennom håret. Håret som er nyklippa. Ingrid klipte både meg og storebroren sin på fredag ettermiddagen.

Men teksten min då? Den kan vel venta. Kjem tid kjem råd. I mellomtida får overskrifta formidla noko vakkert, reint og halvsentimentalt.

While my guitar gently weeps…

Heidi