Utan konsert,

men elles ved godt mot…

Me bomma på høgdepunktet for dagen. Nemleg gitar- og tromme-konserten, der Halvard skulle opptre. På lappen eg har hatt på kjøleskapet i lengre tid, stod det at konserten begynte klokka sju. På eit eller anna tidspunkt var han flytta til klokka seks utan at me hadde fått vita det.

Halvard sin mormor og morfar var komne for å vera med på konsert. Me sat og drakk kaffi frå dei små hjartekoppane med gullkant og skulle snart reisa. Då ringde Halvard fordi konserten var over, og han lurte på korfor me ikkje hadde vore der. Dei andre foreldra i bandet hans viste seg og å vera feilinformerte… Men det kjem nye sjansar. Det er lett gjort å rota med avtalar i denne stresstida.

For å bøta på det heile haldt Halvard ein liten pianokonsert i staden. Han kunne ikkje gje nokon gitarkonsert i heimen fordi han hadde reist frå forsterkaren på skulen. Men morfar betalte inngangspengar til kammerkonsert på klaver, og alle var fornøgde.

I dag var det ein av dei store ryddedagane på jobb. Me hadde rota oss saman ein liten gjeng for å rydda kostymelageret. Då jobben var gjort havna me på golvet på gangen i bomberomet og vart sitjande tett i tett, litt i skjul for nye arbeidsoppgåver, medan me fniste som tenåringar fordi det meste akkurat då fortona seg ustyrteleg komisk.

Etterpå fekk eg unna ein del papirarbeid. Eg leiter framleis etter eit og anna og prøver å kvila i tilliten til at det skal dukka opp att…

Eldsteguten min hadde sin første arbeidsdag på rehabiliteringsavdelingen på ein pleieheim i nærleiken.
I prinsippet synest eg at dette er ei yrkes- og livserfaring alle burde få med seg ein gong i livet, likevel har eg kjend litt på at eg håpar det ikkje blir alt for tøft. Eg veit at mange får heilt sjokk i møte med denne delen av livet, ofte gjer knapp bemanning og ein stram timeplan at stressfaktoren blir veldig høg. I dag var han i alle fall godt nøgd etter første møte med eldreomsorg. Eg håpar han meiner det same om ei veke.

Sjølv har eg jobba på institusjon for psykisk utviklingshemma, og på psykiatrisk sjukehus, i tida eg var under utdanning. Eg var og hjemmehjelp to somrar og sykla rundt for å vaska hus og koka middag for eldre og hjelpetrengande. Sjølv med relativt sparsomme anlegg for det husmoderlege stortrivdes eg i desse jobbane. Den mellommenneskelege faktoren gjorde at eg opplevde det veldig interessant.

Sunniva pratar og ler med ei venninne i underetasjen. Dei sit og et kveldsmat etter voksing av legger og bleiking av hår. Eg bur i eit hus fyllt til randa av ungdommar. Og det er sanneleg ikkje det verste ein kan gjera…

Heidi