Tid-takaren, den grøne sjiraffen og eg.

Eg har ein teori om at små grøne sjiraffar finst. Dei gøymer seg inst i eplehagar og rosenlundar, og dei spelar fløyte om sommarkveldane. Dei finst bare for sånne som trur på dei, men dersom ein vågar å bruka fantasien, er det meste mogleg.

Tidtakaren er eg alltid ikkje fullt så glad i. Han finst sjølvsagt ein plass der inne. Han er alltid utstyrt med millimeterpair, gramvekt og linjal, og får ikkje fred i sjela før verda er ordna på geledd. Rette linjer skal det vera og ikkje slinger i valsen.

I dag måtte eg henta fram tidtakaren i meg¨,for det var idrettsdag på trinnet. Min oppgåve var å stå der, delvis med ei stoppeklokke, delvis med to og ta tida på ungane som sprang seksti-meteren. Dersom dei sprang på 11.30 eller fortare var dei reint løpsmessig kvalifiserte til idrettsmerket i bronse.

Det er vel ikkje så nøye, kviskra sjiraffen. Eit tidels sekund frå eller til gjer vel ikkje så mykje i den store samanhangen, men for eit barn som prøver å ta idrettsmerket er det veldig viktig. Ein kan vel koma til å vera bittelitt treig på avtrykkjaren.

Er du galen, snerra tidtakaren. Du trur vel ikkje at stoppeklokker og linjalar og sekstimetrar finst til for å driva med slinger i valsen. Trur du reglane for sjølvaste idrettsmerket vart laga for at ryggeslause lærarar skulle juksa elevane sine gjennom krava? Ligg unna, dette er ikkje tida for grøne sjiraffar. I dag er det faktisk, for ein gongs skuld meg som er på banen…

Og sjølvsagt hadde han rett. Eg hadde forklart elevane at eigentleg betydde det ikkje så mykje om dei ville prøva på idrettsmerket eller ikkje, det viktigste var at dei sprang. Dette kunne eg sjølvsagt ikkje leva opp til sjølv ein gong då eg stod der med stoppeklokkene. Eg hoppa opp og ned og heia og klarte dei det jubla eg høgt. Då den eine eleven min skulle prøva for tredje og siste gong fekk eg klassekameratane hans til å springa ved sida av og heia. – Og jammen klarte han det ikkje til slutt, og eg var kjempestolt.

Sjølv vil eg helst ikkje tenkja på kva tid eg kunne ha prestert. Heldigvis slepp lærarane unna den slags screening.

Eg hugsar frå eg sjølv var i skulealder at eg ein gong i livet sprang under 11 blank. Eg hugsar til og med talet: 10.8, – og at eg var stolt og glad sjølv om eg visste at det var uendeleg langt bak dei raskaste. Eg er den dag i dag ikkje sikker på om Turid Kilhavn som tok tida, lot ein grøn sjiraff overtala henne til å nøla eit tidels sekund på avtrekkaren, men lærarar bør ein jo kunna stola på… Ein einaste gong i mitt liv, truleg blir det ikkje fleire heller, stupte eg med fart frå stupebrettet i Giskehallen. Dette gjorde eg for å klara symjemerket i gull. (Kor kan eg ha gjort av det, mon tru, kanskje eg burde bera det på jakkeslaget?) Eg visste jo at eg var milevis frå å klara idrettsmerket i gull, så då kunne eg trøysta meg med at eg haldt då mål i symjing.

Seinare på dagen fekk eg litt rom for sjiraffliv. Då var eg på kulturskulen si danseforestilling på kulturhuset. Det var åtte dansegrupper på scenen. Sunniva var med i den eine. Det var heilt proff korreografi og lyssetting, og eg vart rørt og imponert. Av ein eller annan grunn sit tårene utruleg laust når eg ser barn dansa. Og vaksne og for den saka si skuld. Tidtakaren i meg kastar seg frampå og nemner at dans er ein ekte millimeterkunst. – Ja takk, seier eg. Det veit eg då godt.

Sidan Tid-takaren har hatt gode kår i dag, unnar eg meg å avrunda med eit lite sleivspark i form av eit dikt på Sandnes-dialekt skrive av lyrikaren Gunnar Roaldkvam. Som det meste eg siterer, så er det etter minnet…

Ein eller aen gong
vil ein eller aen
springa hondremetaren
eit titals sekund raskare
enn nogen gjørr det i dag.

Ka så?

Heidi