Øyre å høyra med.

Den som har øyre å høyra med høyr… Slik står det fleire stadar i bibelen, og heilt frå eg var lita har eg syntest at der er ei høgtideleg og snedig uttrykk. Kva då øyre? Kva då høyra? Det er så mange stemmar og me har så mange slags øyre… Kanskje sjela har øyre som høyrer vel så godt som dei reint fysiske? I den grad ein trur at mennesket har ei sjel?

Eg har blitt skikkeleg forkjøla, – viss det då ikkje er allergi som tettar hovudet og nasen. Eg har slafsa i meg både c-vitaminer og allergimedisin. I beste fall hjelper ein av delene. Ein tidleg kveld under dyna med ei god bok skulle kanskje heller ikkje vera så dumt?

Eg har fått fin og rørande presang i dag. Ingrid har malt til meg. Ho har malt ein narr med symbol for tru, håp og kjærleik på drakta. Ho veit at eg er svak for narrar og klovnar, og at eg ganske ofte lurar på om me rett og slett er klovnar i eit større skodespel.

Etter å ha ete kyllinggryte til middag, samla eg dei tre avgangselevane mine på drama for å øva til avslutningskonserten for alle tiandeklassingane våre komande tysdag. Først hadde me tenkt at dei skulle få spela ei scene frå “Snedronningen,” men me fann ut at det vart for innvikla å riva deira tre rollefigurar ut av handlinga. I staden skal dei lesa dikt.

Eg serverte jordbær og bollar og ein stabel dikt og diktbøker. Eg ville at dei skulle få velja sjølv. Og resultatet vart bra trur eg. Dei har vald ut to tekstar;
“Om barn” av Kahlil Gibran, og “Våg å være” av Hans Olav Mørk. Det blir eit dikt til dei andre ungdomane, og eit dikt til foreldra. Det blir bra slik… Her er smakebitar frå begge tekstane:

Da sa en kvinne som fulgte han:
Snakk til oss om barn.

Dine barn er ikke dine barn.
De er livets sønner og døtre med egne lengsler.
De kommer gjennom dere, men ikke fra dere,
og selv når dere er sammen med dem, tilhører de dere ikke.

Dere kan gi dem deres kjærlighet, men ikke deres tanker,
for de har egne tanker.
Dere kan gi hus til deres kropper, men ikke til deres sjeler.
For deres sjeler bor i morgendagens hus,
dem kan dere ikke besøke,
selv ikke i deres drømmer.

Dere kan strebe etter å ligne dem,
men ikke prøv å få dem til å ligne på dere.
For livet går ikke bakover,
og det dveler ikke ved i går.

…
Våg å være sårbar.
Ingen er av stein.
Våg å vise hvor du står.
Stå på egne bein.
Sterk er den som ser seg om
og velger veien selv.
Kanskje de som gjør deg vondt
er svakest likevel.

…

Og så skal dei fly ut i verda, som piler frå buen, for å bruka Kahlil Gibran sine bilete.

Eg har drukke isvatn frå kjøleskapet. Eg har ei mugge ståande med ein delt sitron frå Joffe sin spanske finca oppi.

Det er bra slik.

Heidi