Når bare premieren har gått bra,

og alt er gjort som gjerast skulle, så er det veldig triveleg å jobba med forestillingar. Det blir ein heilt spesiell form for samarbeid på tvers av aldersgrenser. Plutseleg er me saman med skodespelarane våre i eit team som jobbar saman. Me skal få til noko i lag, me skal gje ei god teateroppleving til publikum i tre fulle salar. Heilt standard er det me opplevde denne våren og: Elevar som var slitne og trøytte av øving i april, melde frå om at dei ikkje ville fortsetja til hausten. Slike oppseiingar av plass må nemleg meldast i frå om i løpet av april månad. Så opplever dei ein gong til kor fint det er å vera med på ei stor oppsetjing, og så spør dei om lov til å trekkja tilbake oppseiinga. Det går alltid bra, for me har framleis ikkje teke opp nye elevar som skal begynna til hausten. Eg kjenner at hjernen alt er i gang med å koka ut nye plot, men eg veit at eg treng ein pause nå. Nå er det skriveelevane og sjuande klasse som skal halast i land i løpet av dei neste tre vekene. Det blir interessant, travelt, intenst og ganske vemodig, reknar eg med. I alle fall er det blanda inn ein god porsjon vemod i det som dreiar seg om 7. klasse. Det er ufatteleg at det bare er tre veker igjen, men eg trur og at eg har budsjettert krefter og pågangsmot til å vara akkurat så lenge, så eg reknar med at tre veker er akkurat passe…

Etter å ha rydda etter dei tre forestillingane, var eg så sliten at det gjekk på finmotorikken laus. Motorikken vaklar nemleg før både tålmod, konsentrasjon og humør hos meg når eg er under press. Eg klarte å knusa det fine blå blomsterglaset, som eg hadde med for å ha på bordet med liljekonvall i i salongen til familien Ashdale. Så var det å tørka opp vatn og samla opp mikroskopiske blå glasbitar frå flisegolvet i korridoren på skulen. Vel heime sånn etterkvart, havna eg på sofaen med ei avis der eg klarte å somna. Det gjorde godt.

Kjærasten min melde om noko han trudde var ein fin film, og så vart me sitjande i sofaen og sjå på den svenske filmen som hadde fått den norske tittelen «Den beste sommaren.» Det var ein nydeleg liten film frå 60-talet trur eg, om ein mann som dreiv begravelsesbyrå og skulle ta i mot to fosterbarn på sommaralastning. Humoren var underfundig og karakterane sjarmerande. Ingrid kom og etterkvart. Eg og ho vart sitjande og sjå på kortfilmar om kjærleik og einsemd. Dei var fine dei og. Kirsebærtreet blømar framleis, og me har fått planta ut begonia. Det vil seia, kjærasten min hadde gjort det til eg kom heim. Me har bestemt oss for at nå er faren for nattefrost over. I dag morges undra eg meg over moldete kattepotar på stovegolvet. Då eg kom ned for å dusja såg eg korfor. Venus hadde bestemt seg for å innvia kassen med begoniaknollar til nytt kattetoalett… Dei likar ikkje den nye kattesanden me har innført i heimen. Molda var nok langt meir behageleg å trø i… Eg ser ikkje anna råd enn å gå tilbake til vanleg kattesand… Dette gjorde at eg var ekstra takknemleg for at andre enn meg plutseleg hadde stått for utplantinga…

Nå er det deilig med helg…

Heidi