Nok ei helg utan mykje program,

og av og til er det akkurat det ein treng. Eg brukte forresten lørdagskvelden til å støvsuga og vaska stova og til å rydda arbeidsrom. Ikkje akkurat det ein lengtar etter å få bruka helgekveldar til, men det var veldig godt å få jobba skikkeleg i papirer og sånn. Det var litt for lenge sidan sist, og plutseleg var det plass på skrivebordet att. Unaturleg god plass, faktisk, for i går måtte me gje opp heimepleien og levera macen til macsjukehuset inne i den store byen. I beste fall er harddisken uskadd, dei trudde det var startmotoren som hadde takka for seg for å seia det veldig folkeleg. I morgon får eg han tilbake , og eg er litt spend på kva eg får høyra, for ein del av det som ligg der har eg ikkje back-up på. Heldigvis så er det viktigste berga, og datafiler er vel djupast sett bare jordisk gods det og? Og det aller viktigste er berga, alle dikta eg har skrive i haust, i alle fall dei eg er ferdig med, om lag 80 sider med tekst. Eg takkar Gud for det, og ikkje minst kjærasten min, som fekk meg til å bevara fila då datamaskinen begynte å bli kranglete. Så pass gangsyn hadde eg nemleg ikkje sjølv.

Sidan me måtte inn til byen i går, kombinerte me det med litt gatevandring og lunsj på ein Thai-restaurant, slikt er aldri feil. Eg er ein pasjonert gatevandrar og kafegjest når det er det om å gjera. Så har eg vore på kafé med Synneva på biblioteket, og fekk sjølvsagt med meg ein pose bøker der i frå og. Mellom anna har eg lånt ei interessant bok om filosofen Hannah Arendt. Med bøker og strikketøy skulle ei kva for helst slags helg kunna vera berga, men sidan eg har oppdaga kor fort eit skriveår renn vekk mellom hendene, så er eg ganske flink til å prioritera skriving. Skriving og trimturar og lesing av bøker utover nettene, det er ikkje ein dum måte å leva på.

I dag har me vore på stranda, eg vandra ein tur langs havkanten i råkald januarskodde, og såg kjende og ukjende dukka ut og inn av tåka. Brillene vart så fulle av dropar at dei kunne eg bare gi opp, så det vart ekstra spennande å prøva å fanga ansiktstrekka til dei forbipasserande. Ingrid brukte strandturen til å trena Oscar på valpedressur i det litt lunare landskapet mellom sanddynene, og kjærasten min leika fotograf med stativ og det heile. I dag har me sånn sett leika kunstnarkollektiv, eg har skrive songar, Ingrid har malt «Madonna med mops», kjærasten min har fotografert og Sunniva har hatt sceneprøvar heile dagen. Halvard har  dyrka kunsten å slappa av, og den er han på 16-åringars vis ganske flink til Eit besøk hos onkel fekk me og tid til før eg og Ingrid laga middag, ovnsbakt laks med løk, paprika og gulrøter, salat, agurksalat, avocado, poteter og bernaisesaus. Eg må passa på å skriva slikt her av og til, for Halvard sa her ein dag at han ikkje akkurat hadde hatt nokon vanleg oppvekst og oppdragelse. Då eg litt indignert lurte på kva i all verda han meinte så sa han: «Det er jo ikkje akkurat slik at me har fått middag på bordet til faste tider og visst at me har forskjellig pålegg i kjøleskapet.» Han fekk vita at det ikkje var synd på han.

I kveld har eg vore på temakveld i kyrkja. Det var fint. Og så er eg svak for mannskor der alle er over 60 og syng songar med tre trekkspel og to gitarar i to tredjedels takt. Det er mest så eg får tårer i auga når dei dreg i gag med «Dit hvor roser aldri dlr» og «Hvite roser fra Athen.» Og nå er eg ikkje ironisk, bare ærleg. Etterpå var det som seg hør og bør kaffi.

Denne veka blir misdast talt teatralsk. I morgon skal eg på generalprøve på «Game on» i Storstova, der Sunniva dansar, syng og spelar teater. På føremiddagen er det møte om tiandeklasseforestillinga me set opp i april, på tysdag er det tid for dramagruppene mine, på onsdag skal me sjå Sunniva spela varulv på Vågen vidaregåande i stykket «Fortellinger om en varulv». På fredag og sundag skal eg sjå forestillinga «Game on» og på sundag skal eg opptre sjølv som forteljar på eit stort arrangement i kyrkja. Eg skal fortelja legenda «Guds gjøglar» saman med dramaelevar, eit barnekor, mange meir og mindre profesjonelle musikarar og ein profesjonell sjonglør. Det blir litt av ei veke.

Midt i alt det fine, så blør hjartet mitt litt for nokon eg kjenner som er midt i ei stor sorg. Måtte me vera kloke nok til å vita kva me kan gjera for å visa omsorg når livet klappar saman for nokon som ikkje er i den heilt næraste krinsen.

Heidi