Urettferdig over landet

Overskrifta er ikkje eit forsøk på samfunnskritikk. Det er bare teksten på nasjonalsongen slik eit av barna mine lenge trudde han var. Sidan ho på det tidspunktet, akkurat som nå, var ei bestemt og viljesterk dame, måtte eg verkeleg jobba for å overbevisa henne om at den rette teksten var det ubegripelege «furet værbitt over vannet». Av erfaring visste eg at måten å overbevisa henne på var å apellera til fornuft og logikk. «Men kva i all verda meiner du at «urettferdig over landet» betyr då?» spurde eg. «Det er jo så mykje som er urettferdig,» sa ho. Og det måtte eg i grunnen gi henne heilt rett i.

Dagen starta med at eg og Sunniva åt jordbær til frokost. Det var jo trass alt 17. mai. Etterpå skulle eg ut og festa verandaflagget. I fjor fann me det ikkje… Men i år visste me kor det var. Eg huska at sist eg skulle ha det op, måtte det bindast på, sidan flaggfestet ikkje var der lenger. Til mogleg underhaldning for naboar, stod eg der med hyssingen og flagget og prøvde på alle måtar å binda det opp utan å lukkast. Eg prøvde å binda det på utsida av rekkverket, på innsida av rekkverket og rett og slett på ei av søylene opp til taket. Ingenting lukkast, flagget datt bare ned. Eg gjekk litt lenger til høgre for å prøva der, og oppdaga plutseleg… flaggfestet. Det eg hugsar opp fastbinding må truleg vera frå i fjor då eg måtte festa vanlege «17.maitogflagg» til rekkverket med hyssing fordi me ikkje fann verandaflagget… Jammen godt eg ikkje rakk å utføra det eg eigentleg hadde tenkt; nemleg å finna ein plass der dei hadde flaggfeste til salgs…

Eg hadde sagt til meg sjølv at i år kunne eg godt droppa barnetoget fordi eg ikkje hadde verken barn eller elevar der i år, men det kjendest litt feil, så visst var eg der. Det var grått og vasskaldt, men ikkje ein regndrope har det vore heile dagen på trass av ikkje så gode vervarsel.

Deler av dagen har eg brukt på å lesa TIP saman med Sunniva, som har kome opp i «Teater i perspektiv til eksamen». Det vil i praksis seia teaterhistorie. Pensum er veldig interessant, men ganske kompakt, med masse ting å halda styr på. Eg, som heldigvis ikkje skal ha nokon eksamen, lærde mykje. Mellom anna at i romerske mimespel i antikken hende det at skodespelarane mot slutten av stykket vart skifta ut med dødsdømte fangar, slik at det kunne enda med at hovudpersonane bokstaveleg talt døydde på scenen, for eksempel gjennom korsfesting. Det skulle gjerne flyta ein del blod på scenegolvet. Groteske greier.

Me såg Sunniva flagra gjennom folketoget forkledd som gresk orakel med fane, og høyrde Synneva halda ein flott 17.maitale. Då det nærma seg kveld, såg eg at eg hadde litt for få steg i dag. Derfor måtte eg by opp min danseglade mann til Fritjof och Carmencita og andre variantar av tango. Det hjalp litt, men eg er framleis litt i manko på steg for å nå mine eigne mål Det får vera slik i dag, for nå er eg veldig trøytt, og eg har tenkt å ta det med ro slik at halsvondtet forsvinn. Kanskje eg er klar for hardkjør i morgon? Då blir det rydding, vasking, gebursdagsførebuingar og meir teaterhistorie.

Sounds like a plan!

Heidi