Det vart eit flott bryllaup i går

og lillebror vart vel gift. Veret var i tillegg heilt fantastisk. Me feira på toppen av politihuset inne i byen med panoramautsikt og uniformkledde servitørar. Det at eg deler av kvelden fekk sitja til bords med ein trevekersgammal baby på fanget gav det heile eit heilt spesielt løft. Eg tenkte eg kunne feira dagen med å ta med diktet eg hadde skrive til dei som eg brukte i vielsesermonien.

*

Alle desse maikveldane

med bjørk og med bøk,

med alle dei rosa kirsebærblomane,

og alle dei kvite

som blonder

mot den bleikblå forsommarhimmelen,

når me kjenner at me er i live

kjenner at me har funne fram,

kjenner at me er komne heim.

*

Når alle tankane,

på dei komande lyse nettene

utan anna mørke

enn litt skumring på midten,

er uendeleg lette å bera.

*

Sjølv om me veit

med vit og med erfaring

at det kjem dagar,

uendeleg langt borte

frå mai og i frå juni

då lyset knapt nok

skal sleppa til,

men ikkje skal me vera redde

for mørket,

ikkje me to,

og ikkje i dag.

*

For me skal stå der saman

mellom kaffikanner og aviser,

mellom golfballar og

spinningsyklar

med lys og lått nok

til å fylle tomroma

når dei vil overmanna oss.

*

Sjølv om me veit,

med vit og med erfaring,

at det finst tomrom i livet

som aldri heilt kan fyllast

og som må vera der

fordi det er slik det er

å vera levande.

*

Og visst vil me vera levande

vera levande og vera saman,

både barbeinte og i sandalar,

midt i alt som er livet,

rekningar og grønsåpe,

brød og smør og mjølk

både skumma og uskumma

mjølk og kjærleik.

*

For vipa og for svarttrosten,

for sporvane om vinteren,

for dei store orkideane,

og for kransane av løvetann i håret ditt.

 

For alle komande år

med filttøfler

for alle husvenner

og for alle barnebarn,

for alle dei me elskar

og for alle dei

me skal koma til å bli glade i

skal me stå der saman.

*

I tronge og opne dagar,

mellom fotballkampar

og plenklypparar

mellom Haugesund og Bryne,

i dagar med overskot

og i dagane der me aldri heilt når opp.

 

*

I septembersol

og i snøbyger først i mai,

i tandemhopp i fallskjerm,

fallande mellom måkar og songfuglar,

og vinkande frå balkongen,

dersom det skulle koma

eit musikkorps,

marsjerande gjennom hagen,

med trommer og trompetar

ein torsdag i februar.

Me står i det saman,

same kve som måtte koma.

*

Dei suraste rabarbrastilkene

skal me brekka over på midten,

me skal dyppa dei i sukker,

og laga fine knaselydar

med tennene.

*
For alle bølgjene på havet

for det første  frosne islaget på sølepyttane,

for alle blåbæra i august

skal me leva

skal me plukka rips rett frå buskane

skal me finna Soria Moria slott

skal me erobra eventyra

og oftare leva det var ein gong,

enn snipp og snapp og snute…

 

Heidi