Siste sommaren

Ho er så tynn at ho er nesten gjennomsiktig og håret er kvit silke, men auga lyser. Ho går så ustøtt at me held pusten, men sitja ned og slappa av, nei det vil ho ikkje, ho skal  jo laga mat til oss, i alle fall hjelpa til. Ho klamrar seg til kjøkkenbenken for ikkje å falla, medan ho strekkjer seg etter eit glasfat og bøyer seg etter eit nystroke glashandkle. Siste sommaren, tenkjer eg og stoppar meg sjølv i å tenkja akkurat den tanken.

Me set ho på ein benk i skuggen med sol i ryggen. Eg plukkar bær. Eg plukkar fiolettsvarte solbær slik eg brukte å gjera det med bestemor i hagen på Bryne. Eg plukkar bringebær slik eg brukte å gjera det i hagen i Vats med farmor. Eg plukkar i glasskåler og plukkar i munnen det smakar sommar. Ho har kjøpt jordbær og me har kjøpt blåbær. Eg lagar salat til middagen og ho legg bær på tallerknar. Fire tallerknar fulle av bær, fint laga til som små maleri. Me finn fram ein kartong med fløte som ho har bedd oss kjøpa. Eg tenkjer at dette er for mykje, dette et me aldri opp, men ho et opp alt saman, me et opp alt saman. Siste sommaren, tenkjer eg, og prøver å halda sommaren fast.

Ho går gjennom hagedøra og snublar. Ho dett, men kjærasten min, son hennar er rask, klarer nesten å ta ho i fallet, det går bra. Me seier at dette går ikkje. Det er ikkje nok at ho går med stokk, ho må gå med rullator. Det seier eg, og det seier han. Det har alle sagt nå. Dei har henta fram rullatorar.

Me går, me kjem att i morgon, og me kjem att på sundag, då skal me ta deg med på tur. Det skal bli så fint så fint. Du seier me må passa godt på kvarandre om kvelden i byen og det seier me at me skal klara.

Me får telefon om morgonen du har falt om natta. Skulle opp på do og brukte ikkje rullator. Me kjem og du ligg i senga med stiv krage. Det er brot i ein nakkevirvel. Kanskje du må opererast, dei skal finna ut om du er sterk nok. Du snakkar med oss, takkar for hjelpa. Ber sjukepleiarane om å gjera det som er minst arbeid for dei når noko skal ordnast. Me sit der heile dagen. Han som snart blir to og nitti vil ikkje reisa heim. Han vil vera der for deg, vera der i fall du treng han.

Ny telefon om kvelden når alle er heime. Me veit at hjartet ditt er skrøpeleg, nå er det i ferd med å svikta. Me står rundt senga med blanke auge. Du klemmer hender, klemmer sønene dine, spør om du kan sleppa surstoffmaska, men får ikke lov. Etterkvart tek dei av den vonde kragen, og alle rundt senga ser kor livet vil hen med deg. Tida stoppar men tida går.

Rett før midnatt går du ut av tida. Me sit tett saman på gangen, det er stille rundt oss. Det er natt på sjukehuset. Det går meir enn ein time. Så får me koma inn. Du er ei vokskvit nonne med eit tynt teppe over deg. På begge sidene av deg brenn det lys i glaslykter. Eg stryk deg over kinnet og over det kvite silkehåret.

Me går ut med ein pose i hendene. Ein skjortebluse, ei bukse, eit par sko. Skoa gjer det mest vondt å ta med seg. Me får med klokka di og gifteringen har dei tredd inn på klokkereima. Ein sjukepleiar kjem og ynskjer oss god natt. Me går ut i den framleis ikkje heilt mørke julinatta og pustar djupt ut og inn, før me tek kvarandre i hendene og leitar etter bilen.

Heidi