Luke ti to tusen og tolv Kjærlege auge

Det er ein fin start på dagen å sitja saman med ein gjeng ungar og syngja med tende adventlys medan sola fargar morgonhimmelen oransje langt der ute i aust ein stad. I dag var me inviterte av førsteklasse til samling i aulaen. Arrangementet fall saman med ein undervisningsfri arbeidstime, men eg sneik meg inn bakvegen for å få med litt av forestillinga likevel. Kven kan motstå ein stor gjeng seksåringar utkledde som nissar, englar, gjetarar og vise menn, omgitt av tende lys og syngjande på julesongar. Nokre av englane var i sjarmerande fekostymer, og dei vise mennene hadde staselege plastkroner høgtideleg trykte ned på dei små runde barnehovuda. Eg begynte nesten å le høgt då ei gruppe førsteklassingar kom stolte og forventningsfulle marsjerande gjennom gangane med grå heimesydde musehetter kring glødande ansikt og glitrande blikk. I sist veke leitte me nemleg lenge og iherdig etter akkurat dei hettene, som både eg og Helen var heilt sikre på at skulle liggja i ei gammal øskje på kostymelageret ein stad. Det hadde ikkje falt oss inn at dei kunne vera i første klasse. Det er sikkert tjue år sidan øskja med musehetter var i bruk, og nå hadde me tydelegvis planlagd å bruka dei samtidig. Samarbeid kjem ikkje av seg sjølv i travle tider.

I siste timen var det får tur til å invitera førsteklassingane til generalprøven på forestillinga vår, og med ei handfull formaningar og gode råd, sende me dei små dansarane, skodespelarane og songarane heim etterpå  for å kvila og eta middag, fem minutt på overtid. Tre av oss vaksne inntok eit lite salatmåltid på personalromet klokka halv fem slik at me skulle vera heilt klar til elevane og foreldra kom klokka seks. Før halv seks stod dei første små aktørane der, heilt klare til å få på seg kostyma sine. Så gjekk det som det går på slike dagar, plutseleg var me ferdige og i mål, songane var sungne og dansane dansa. Me kunne pakka saman fugledraktene, kor av den siste vart laga på måndagsmøtet i dag, dei kjeglefora oransje fuglenebba, og gyngestolen til musebestemora. Ellen kunne levera tilbake bestemorsmaska til den som hadde lånt ho til oss, og mjukt skli over til sin eigen alder att, etter ein hederleg sceneinnsats som bestemor med litt dårlege bein. Foreldra bydde på julenisse, klementiner og saft i SFO-kantina, før foreldre og barn pakka saman dei flotte skoøskjehusa dei har laga i haust og gjekk kvar til sitt. Og her og nå slår tanken meg at dei musehettene eg eigenhendig bar ned i kjellaren, skulle viss førsteklassingane bruka på si foreldreforestilling i morgon. Eg må hugsa å finna dei fram att.

I kveld har eg  hatt ei lita privat refleksjonsgruppe med Ingrid, som skal skriva ei refleksjonsoppgåve om forholdet mellom kreativitet og kognitiv intelligens og forholdet mellom sanseerfaringar og kreativitet. Det er eit spennande område som eg ikkje har vondt av å reflektera over eg heller «mens jordens riker stiger og de synker,»- nei læreplanar meinte eg viss, ikkje riker…

Eg prøvde lenge å redigera fotografiet over slik at  det meste av husa rundt fuglen vart skore vekk, då vart nemleg biletet slik eg ville ha det, men kvar gong eg trudde eg hadde fått det til sklei det tilbake til originalformatet. Kanskje eg får det til i morgon, det må vera eit eksempel på det nokon hevdar, at ein må ha eit minimum av ferdigheiter og erfaring for å lukkast med kreativitet…

Men tilbake til det eg valde som overskrift for luka i dag; kjærlege auge. Eg har nemleg tru på at me både treng å sjå og bli sett med slike. Som det står i skrifta, kjærleiken dekkjer over ei mengde synder. Eg vil avslutta med noko Martin Lönnebo har sagt om kjærlege auge:

Den som blir sett med kjærlighetens øyne har ingenting å være redd for. Dette øyet måler ikke, sammenligner ikke, dømmer ikke. Det lekende barnet nynner på sangen sin «Du vet vel om at du är värdefull, at du er viktig här och nu, at du är älskad för din egen skuld, at ingen andra är som du…

Og ja, her reknar ein inn ein guddomeleg dimensjon. Det gjer godt å tenkja med ein slik dimensjon over seg av og til.

Heidi