Litt for fort

Med minnene i ryggen

kan du klara det meste

medan du pakkar lyseblå eggeglas

inn i gamle juleserviettar,

saman med

bittesmå glasskåler

og gule påskekyllingar,

saman med bittesmå nissejenter

med fletter i håret,

grøne drikkeglas,

og blå fløytemuggar,

du legg bittesmå vasar

og to små juleenglar

ned i ein kjeksboks frå Skotland

teipar fast loket,

og legg det heile i ein kasse.

Babybilete,

to gulna hekla sengeteppe

og gamle avisutklipp

går same vegen.

Skapet med vitaminboksar,

pilledosettar, duphralaks

og latexhanskar

får stå urørt enn så lenge.

Medan me litt skuldbetynga,

les eit nesten hundre år gammalt brev

frå ei diktsamling i hylla

skrive til ein lege i Fredrikstad

frå ein diktar som vil bekjenna

at han har vore morfinist.

Kor lang tid går det,

før det sluttar å vera gale

å lesa andre sine brev?

Den store klokka tikkar

over ein gammal kommode,

over eit litt for tomt rom,

over fjernkontrollane,

over konfektøskjene,

og frimerkealbuma.

Tikkar litt for fort

for livet,

for påskepynten i sofaen

for dei russiske påskeegga på bordet,

for det armelause krusifikset,

som ligg hjelpelaust og handlingslamma

på pianoet

saman med nasjonale songar for ungdom.

Heidi