Hjartet ditt vart hjartet vårt

I dag kjenner eg ikkje begrensningens kunst. Eg sit her og jobbar og finn fleire tekstar eg har lyst til å dela for å sjå om eg blir klokare av det… Overskrifta handlar om dikt 2 og 3 under her. For to år sidan oppdaga dei ved ein tilfeldigheit at Leif trong ein stor hjarteoperasjon. Det vart ein rar sommar medan me gjekk og venta. Eg trur aldri før eg har publisert den teksten, og eg kjenner at orda framleis rører ved livet vårt på ein heilt spesiell måte.

1

Lag på lag med barndom

Eg ber på dei voggande minna
om ein barndom som var min,
ein annan barndom som var barna mine sin.

Nå står eg her på ny
eg står her og vil aldri flytta meg.
Eg står her med målband og klokke
midt i barnebarn si barndom.

Helst ville eg få fylgja dei lenger enn langt,
kanskje snoka med meg opp endå ein etasje
med barndomar langt der framme.

Eg grådige menneske,
som vil leva og leva og aldri får nok,

eg vil fylgja dei langsamt og forsiktig
og bu nye barndomar.

*

2

Så mange me er blitt

Ei mor i meg sjølv
ei mor som er mi mor,
ei mor som var hennar mor,
ei dotter som er meg,
ei dotter som er mi,
ei dotter som er hennar

Alle mine døtrer,
og alle mine mødrer,
kom og la oss dansa.
Så mange me er blitt.

*

3

Hjartet ditt vart hjartet vårt

Den dagen dei ringde frå sjukehuset
vart hjartet ditt plutseleg hjartet vårt.
Me hadde det mellom oss i bilen,
ved middagsbordet,
og medan me sov om nettene.

Du kjørde det bankande hjartet vårt fram og tilbake,
frakta det mellom sjukehuset og hagen vår heime
for å leggja det under alle luper og skjermar.
Det låg der og var vårt.
Det bare låg der og dirra.

Det låg i pusten vår og planane våre.
Me la det forsiktig ned i tilliten vår,
me prøvde å la det banka ubekymra

medan me såg fjernsynsprogram
om togturar og pilgrimsvandringar,
og prøvde å drøyma gode draumar.

Med uro og høg puls telde me
dagane og vekene fram til operasjonen
som låg der som redning og dommedag.

Forsiktig bar me det med oss,
ein vår og ein sommar,
hjartet vårt og sjølve livet
gjennom tikkande sekund
og levande dagar.

Det banka seg fram mot den dagen,
den dagen då du skulle ta det med deg aleine
og leggja det under sterke lampar,
for å overgi deg og hjartet vårt.
*

4.

Dagane kom så tett den sommaren

Dagane den sommaren,
meir hand i hand,
meir på tå,
og med føtene fastare på jorda.

Meir levande saman
i skuggen av det som skulle koma,
medan sommarveker gjekk forbi,
med bare føter og med milde vindar i hendene,
alltid med hjartet ditt bankande mellom oss.

Alle åra me hadde hatt i lag,
eit kikkeskap i eit hjørne
med små og store rom
fulle av hendingar og år
fulle av spebarnsgråt,
glade barnestemmar,
tenåringar og barnebarn.

Alle ansikta som endra seg
utan at me rakk å leggja merke til deg.

På eit udekka bord ei bok om livet,
og alt som hadde gått så fort forbi.
Ein draum om nye tider,
om nye kapittel,
om nye songar.

Dagane kom så tett den sommaren
med ny tyngde og med nye fjørlette draumar.

*
5

Ikkje eit sekund betenkningstid

Ikkje eit sekund betenkningstid
ikkje ein time utan innhald.

Bare livet

det som kjem og kjem
pulsslag på pulsslag,
bølgje etter bølgje,
tone på tone,
morgon etter morgon

medan barna dine blir vaksne,
håret ditt grånar,
og klokka tikkar utan å ta friminutt.
Me trekkjer pusten djupt
og blir med ein runde til.

*
6

Luktene i rom eg har gått ut av

Det luktar rosmarin i skogen
eller kanskje er det timian.
Timian og våt rå jord.

Då eg fekk mine eigne nyfødde barn på brystet
lukta dei og rått og ramt av jord.
Fostervatn og jord,
den overraskande angen av jordmennesket.

Lukta av såpa frå dispensarane på sjukehuset
var lukta av tjøre frå telefonstolpane i barndomen.
Lakena som lukta reint av såpepulver og strykejern
på den tida det lukta kjøleg av mold og potetåker.

Luktene i rom eg forlengst har gått ut av.

Magiske lukter som ber meg med
før eg har fått tenkt deg om
til rom eg heilt hadde gløymt,
til kvardagar for lenge sidan.

 

*
7

Dotter mi dansar gjennom gatene

Dotter mi dansar gjennom gatene
som då ho var åtte år
med lattermilde tankar
og sommarkjole i alt for kalde kveldar.

Eg kjøper kakao med chilismak,
men ho veit ikkje om ho vil ha.Å fanga vaksne døtrer

med sommarfuglhåv

er ikkje tilrådeleg.

Eg smiler litt av at eg skjøner såpass.
*
8

Alle eg kunne vore venner med

Eg et frokost på hotell
med alle eg kunna vore venner med
i eit anna rom av livet.

Den vesle lyshåra guten
som kunne vore barnebarnet mitt,
han som vil forsyna seg av alt,
han ikkje orkar eta opp,
og etter fem minutt
sit med kriblingar i heile seg
og vil springa vidare.

Mor hans,
som kunne vore dotter mi
tålmodig forklarande,
men med svetteperler i panna.

Den eldre dama med rullator
kledd i sjal og sterke fargar,
som smiler bleikt
og prøver å balansera tallerkenen
i smale passasjar mellom borda
kunne ha vore mor mi.
Hadde eg vore annleis om ho var det?

 

Den litt sjenerte mannen
pertentleg kledd
som forsiktig legg appelsinmarmelade
med spiseskei
i kanten av tallerkenen sin.
Eg lurer på kva han kunne fortald meg
om eg spurde kva han syntest var det viktigste i verda.

Eg ser fleire som kunne vore systrene mine
og venninnene mine,
eg lyttar så lenge i smug
at eg nesten blir kjend med dei.

Eg føler plutseleg eit streif av sorg
over alle dei eg aldri skal bli kjend med,

alle historiene eg aldri skal få høyra,
alle samtalane eg aldri blir ein del av.

Det er som alle bøkene eg aldri vil få lese,
sjølv om eg starta nå,
og las så lenge det er liv i meg.

Alt ein aldri rekk,
nå ligg det her og ropar.

Kom og bruk meg ropar tida,
det er kanskje ho som har den sterkaste stemmen.

Heidi