Luke 13 desember-23

Ein kjenner at ein lever i veker som dette. Når korona, influensa og annan styggedom sveiper over landet, og når vikarar ikkje er å oppdriva så er det spennande frå dag til dag korleis me skal få kabalane til å gå opp. Ein kan ikkje gå ut i frå at det ein trur ein har kontrollen på om kvelden kan gjennomførast dagen etter. Heldigvis jobbar eg med veldig positive og løysningsorienterte menneske, så me finn ut av det meste.

Når ein er litt trøytt, sliten og overarbeida blir på ein måte det livet ein står i ekstra sterkt og ting gjer inntrykk. I dag var morgonoppmuntring nummer ein at eg sa til ein kollega at eg hadde laga eit Luciaopplegg i fjor som eg kunne ha trengt, men eg trudde det vart sletta då eg fekk ny ipad. Han fortalde at det opplegget hadde han, og med eit par tastetrykk var det på plass. Så let eg meg røra av ein at gutane som hadde skrive i adventkonvolutten at i dag hadde han noko i sekken. Det låg det ein boks med heimelaga julegodter, og auga hans glitra mens han delte ut.

Så sstod plutseleg rektor Tore smilande i døra og lurte på om han og hunden fekk lov til å besøkja oss. Det vart ei nydeleg og improvisert stund der dei fekk læra litt om hundeoppdragelse og dei som ville fekk helsa på hunden og gi godbit viss hunden gjorde forventa triks. Det vart eg og rørt av, og då første trinn kom inn med glitter, lys og kvite skjorter og tok ein runde i romet medan dei song Luciasongen, begynte tårene mine å pipla fram. Eg fekk sagt til klassen at når eg er ekstra trøytt er det to ting som får meg til å gråta: Syngande barn med lys i hendene og mannskor med kvite songarluer.

I dag var det den siste av tre onsdagar med juleverkstad. Det er intenst, småkaotisk og koseleg på same tida. Eg er fornøgd med at eg og kollega Marit faktisk fekk rydda vekk alt materialet me ikkje fekk brukt slik at eg slepp å gå ein runde med fulle posar for å leggja på plass sånn ein dag på nyåret.

Om ettermiddagen var det siste runde på jobb i kulturskulen. Me hadde julekonkurransar og smakte på julebrus medan me prøvde å skriva ned beskrivingar av smaken. Alt dette akkompagnert av julemusikk frå elevkonsert i aulaen og frå øveromet ved sida av oss. Det var ganske stemningsfullt. Ute lyste ettermiddagshimmelen med solnedgangsfargar i rosa og turkis før kvelden pakka dei store teppa av mørke rundt oss.

Det kan vera at det er provoserande å seia det høgt, men eg liker desembermørket og synest det behandlar oss vennleg og respektfullt.

Heidi