3.mai

Den store venninnedagen.

I dag viste det seg å vera den store venninnedagen. Endeleg klarte eg og Torhild å setja av nokre timar til å vera saman, snakka, snakka og snakka og i tillegg eta god mat. Når veret i tillegg oppførde seg om me budde i Syden kunne det ikkje bli noko anna enn ein heilt nydeleg føremiddag.

Noko som toppar det heile, er at om ein times tid eller så, skal eg til Ålgård for å bruka kvelden i lag med Jane, Karin og Rita, venninnene mine frå barne-og ungdomsskulen. Me møtest eit par gongar i året for å le, snakka og oppdatera kvarandre på liva våre. Det er heilt nydeleg det og. Eg tenkjer at eg er eit velsigna menneske som har klart å samla på vennskap heilt frå før eg begynte på skulen.

For ein månads tid sidan hadde me klassefest for dei me gjekk i lag med på skulen. Me var den same gjengen som gjekk i lag alle ni åra. Sidan har me møtt kvarandre med jamne mellomrom.

Eg tenkte før eg gjekk at det var frykteleg lenge sidan me gjekk på skulen, og at me kanskje var blitt veldig framande for kvarandre. At det var lenge sidan sist, skal det nok innrømmast at me såg spor av i kvarandre sine ansikt, men det rare er at etter sånn ca eit kvarter så ser ein ansiktet til den personen ein kjende for femti år sidan. Og kanskje det er ein illusjon, men på ein eller annan måte så kjennest det som om me kjenner kvarandre ganske godt framleis. Når eg snakkar med Rune og Ellen, Tor Egil og alle dei andre så veit me kven den andre var som sjuåring og tiåring. Det veit me ikkje når me møter nye menneske, og kanskje får me heller ikkje vita det.

Gode venner har eg fått seinare og, eg er framleis venn med mange av dei eg gjekk på vidaregåande skule i lag med, og med mange eg utdanna meg saman med.

Torhild har eg kjend sidan me var sånn omtrent fem og seks år. Som vaksne er me framleis på ein eller annan rar måte ganske like kvarandre. Om det har noko med alle åra som gode venninner å gjera, anar eg ikkje. Kven og kva me påvirkar og blir påvirka av er ikkje alltid lett å seia.

Eg har lova Leif å fortelja på bloggen at han skal kjøra meg i kveld. Det skal eg skriva meir om seinare, «men se, det er en helt annen historie,» som salig HC Andersen ville ha sagt.

Ei sspesiell helsing til venninnene mine akkurat nå i dag, og til alle dei eg har kjend lenge. Livet er ein merkeleg og interessant tilstand, og det er fint å ha gode folk å gå saman med.

Heidi