Jeg vil holde en tale for de tykke og de smale

Og sidan mobilen min med nyare fotografi på er utlada og ikkje kan skaffa meg eit illustrasjonsbilete, så fann eg ein barneteikning i arkivet som faktisk kan minna om ei kjensle eg kjenner litt på akkurat nå. Ei litt klumsete dame med mange fingrar og fin paraply som balanserer så godt ho bare kan på stram line.

Av alle rare ting eg av vane og uvane svarer ja til, så er eg i den situasjonen at eg har sagt ja til å halda syttande-mai-tale på Bryne torg etter folketoget. Sidan 17. mai i likheit med julaften alltid kjem mykje fortare på enn ein skulle ha trudd, så må eg forhalda meg til at det er om mindre enn to døgn.

Det er ikkje slik at eg gruer meg forferdeleg for å halda tale, det er i grunnen mest lystbetont om eg skal vera ærleg, men talen skal skrivast og øvast inn. Eg har googla kor lang ein slik tale bør vera, og dei fleste seier ti minutt max, kanskje ikkje meir enn sju. Eg syntest først at det var frykteleg lite tid, men eg innser at det å lytta til lange kjedelege talar ikkje akkurat er det kjekkaste ein gjer.

Eg har faktisk tenkt mange gonger på kva ein kunne og burde seia dersom ein mot all formodning ein gong i løpet av livet skulle bli spurt om å halda 17. mai- tale. Eg kan nesten ikkje tenkja meg nokon sjanger der klisjeane er vanskelegare å unngå og farlegast å halda seg unna. Ein vil gjerne seia noko som er sant, hyggeleg, utfordrande og ekte som ikkje er bare svada. Det gjer ikkje noko om folk får ledd litt heller.

Til dei som nå er litt stressa på mine vegne, så kan eg beroliga med at eg skreiv førsteutkastet i går og reviderte det i kveld. Per akkurat nå, så tek det eg har skrive ned ca ti minutt å få sagt i nokonlunde normal talefart. Nå må eg bare finna ut om det er ting eg vil ta vekk eller ting eg angrar på at eg ikkje har fått med. Kanskje eg klarer å kutta det ned med tre minutt slik eg har lese at det er lurt, eller kanskje eg får ein openbaring som ender med at eg skriv alt på ny, slikt kan ein aldri vita.

Eg har lese at noko av det folk synest er skumlast av alt, og er mest redde for, er å snakka i store forsamlingar. Sjølv har eg mange ting eg synest er skummelt. Å kjøra bilen min til Stavanger eller Sandnes for eksempel. Det kjennest kjempefarleg, og viss eg må utføra den slags halsbrekkande øvingar, så gjer eg det med hjartebank og akslene i øyrehøgde saman med vissa om at eg veit eg er ein dårleg sjåfør som har fått alt for lite kjøretrening dei siste ti åra. Det fine med å bare skulle halda ein tale er vissa om at du ikkje kan skada andre meir enn at du utset dei for å måtta kjeda seg i sju minutt. Det står dei i.

Men visst skal eg oppleva ei viss lette når oppdraget er utførd. Spesielt viss eg hugsar det eg har tenkt å seia, og sjølv opplever at det går nokonlunde greitt. Då kan eg tenkja med meg sjølv at nå har eg jammen gjort det og…

Og viss ikke talen skal bli for lang, så må jeg slutte med en gang.

Heidi