24.mai

I dag fekk eg to koselege venninnebesøk. Først kom Laila med fint kort, håndboren oppvaskklut frå Japan med kattar på og ei nydeleg kokebok om bringebær og andre norske råvarer ein kan laga god sommarmat av. Me drakk kaffi og åt sein frokost ute i hagestova.

I kveldinga kom Hilde med to heimelaga presangar og fint heimelaga kort. Eg fekk rabarbrasyltetøy i eit stort glas og granskotsirup i eit lite glas. Begge deler passa veldig godt, for eg hadde vore innom ostemarknaden som var i Storgata i anledning Jærdagen og kjøpt eit stykke vellagra hollandsk ost og eit stykke chiliost. Med litt kjeks, eit par ekstra ostar, jordbær, grøne druer og paprika i tre fargar blei det eit nydeleg måltid.

Mellom dei to besøka jobba eg og Sissel nokre timar med den boka me lagar i kulturskulen med tekstar frå skapande skriving og bilete frå kunstfag. Det var veldig kjekt å få sjå dei fine bileta frå kunstfagelevane.

Samarbeid er kjekt. På danseforestillinga om to veker skal danse-elevane mellom anna dansa til ein tekst skriven av skrive-elevane. Mi kanskje litt lite objektive meining er at Time kulturskule er kjempeflinke med tverrfagleg arbeid. Det er ein av grunnane til at det er så kjekt å jobba der. I sånn rundt rekna 25 år har eg hatt deler av stillinga mi i kulturskulen. Først var eg dramalærar, og så var eg både dramalærar og skrivelærar i ein del år før eg slutta som dramalærar. Ein av grunnane til det var at to ettermiddagar/kveldar på jobb vart i meste laget kombinert med vanleg lærarjobb på dagtid.

Det fine med kulturskulen er at det kreative og musiske står i sentrum. Det har eg likt spesielt godt i din periode der eg synest at desse verdiane har vore litt for nedprioriterte i vanleg skule. Heldigvis synest eg å ana at pendelen gjer seg klar til å slå tilbake.

På Bryne er det Jærdagar denne helga. Desse marknadsdagane var absolutte favorittar i barndomen. Som vaksen opplever eg nok ikkje heilt det same entusiasmekicket, men det er jo kjekt at det skjer noko utanom det vanlege.

På min korte oste-ekspedisjon i Storgata møtte eg eit seks år gammalt barnebarn som var kjempelei seg. Ho hadde mista pengetaska si med pengar i, og pengar er ein sjeldan ting å bera med seg i desse kortfinansierte tidene. Heldigvis fann me lommeboka under eit sykkelstativ, men pengane var borte… Kanskje var det den første harde leksa i å leva med at gleda med pengar kan visa seg å vera kortvarig. Heldigvis blir det som regel ei lukkeleg ordning på den slags når ein framleis er bare seks år…

I dag sende nokon meg ein nydeleg melodi innspelt på piano. Kanskje eg får lov til å dela her etterkvart.

Heidi