Luke 15- 2024

Ei luke for alle som lengtar.

I dag har eg vore til sundagsmesse i den katolske kyrkja. Der fann eg desse skulpturane av menn me alle har høyrd om, men som me eigentleg veit lite om. Me veit ikkje om dei var kongar, stjernetydarar eller magikarar. Me veit strengt tatt ikkje om dei var tre ein gong. Dei dukkar opp frå me veit ikkje heilt kor, spelar ei rolle i historiane rundt Jesu fødsel og forsvinn igjen. Me veit ikkje kor dei vart av etterpå, og me veit ikkje i kva grad reisa dei la ut på prega liva deira seinare.

Desse mystiske personane har alltid interessert meg, og dei gjer det framleis. Dei seier meg noko om å lengta etter noko ein ikkje heilt veit kva det er, og det å våga å vera på veg mot noko ein trur er reisa verd utan å ha eit skikkeleg kart. Det seier meg og at det er farleg å definera for klart kven som er målgruppa for noko og farleg å prøva å definera alt for skarpt kor den rette vegen går og kven som er på han.

I dei siste åra har Leif blitt veldig glad i å gå i katolske kyrkjer, og av og til går me dit saman. Liturgiane og måtane å gjera ting på er akkurat så forskjellige at eg føler meg litt kyrkjeframand. Eg er ikkje heilt sikker på når ein skal stå, sitja eller knela og kva ord ein skal bruka som tilsvar. Det har eg veldig godt av å kjenna på. Eg har sikkert og godt av å kjenna den litt såre utanforskapen når ein kjem til nattverden, fordi eg veit at den katolske kyrkja ikkje godkjenner mi kyrkje i nattverdsspørsmålet. Ofte kjenner eg på at eg lengtar litt heim til mi eiga kyrkje, og det er og ein følelse eg trur er mest positiv.

Når dette er sagt, så var gudstenesten i dag veldig fin i ei julepynta kyrkje med fin song og musikk og gode ord. Masse tende lys og røykelse har eg i grunnen sansen for. Fire personar, ingen eg kjende, konverte i dag til den katolske læra. Dei måtte ein og ein seia at dei trudde på alt den katolske kyrkja trudde på, og at dei ville bli der resten av livet så sant dei kunne. Etterpå fekk dei velsigningar, forbøn og sin første katolske nattverd, og dei hadde kvar sin katolske fadder.

Konklusjonen på dagens tekst frå meg? Nei, eg veit ikkje om eg har nokon. Eg håpar at me alle kan sjå på kvarandre med interesse og med kjærlege auge og ynskja kvarandre god tur på vegane våre som kan kjennast meir eller mindre definerte og målretta.

Heidi