Tredje dagen i mai

Kva skal eg gripa fatt i og leggja til skue på fruktfatet mitt i dag, mon tru? Eg har akkurat logga meg inn og fått registrert eit førsteutkast av eit blogginnlegg beståande av overskrift og ein fin benk der ein kan setja seg ned i vårsola og nyta livet. På den måten klarte eg å få dagen, som akkurat runda midnatt inn på rett dato. Eit greitt triks for slike som meg som av og til blir springande litt bak den opprinnelige timeplanen. Nå kan eg skriva vidare i fred og ro utan å sjå på klokka.

Ute lyset kirsebærtreet kvitt i mainatta med litt hjelp frå lyset i gatelyktene. Eg har for ein gongs skuld laga meg ein kopp ingefærte med sitron og honning, Sunniva kjøpte pakken sist ho var heime fordi ho hosta og hadde litt vondt i halsen.

Dagen har vore god, deler av huset er blitt rydda og vaska til noko som nærmar seg norsk standard. Til husarbeid pleier eg å høyra radio, men i det siste har det blitt mykje podcast. Eg anbefalar podcastane «og» og «Kulturmisjonen» ,laga av Aeropagos, og «Sökerna» som er ein svensk litt liknande sådanne. «Sökerna» handlar om det å vera på andeleg søken, og i kvar episode får ein utvald person fortelja frå si eiga reise gjennom tvil og tru og søken, og om dei store spørsmåla i livet. Dei intervjua kan vera menneske med ulike former for kristen forankring, agnostikarar, muslimar, buddhistar og så vidare. Slike spørsmål.har alltid interessert meg, og eg synest det er fint å lytta til personlege historiar som loddar djupt under overflata på kva det vil seia å vera menneske. Det er spennande å høyra at andre har erfaringar som liknar på mine eigne eller å prøva å forstå kor utruleg ulikt me kan oppleva det å leva. Desse podcastane er med dette anbefalte.

Ein litt større del av dagen enn berekna har gått med på å ferdigstilla boka frå skriveelevane i kulturskulen i lag med kunstfsgseksjonen. 120 elevtekstar på til saman nesten 20 000 ord er nå retta og ligg klare til trykking. Boka skal få namnet «Det ingen visste».

Som alltid er eg både stolt og imponert over det elevane mine, som går i frå femte til niande klasse, har fått til å laga. Barn og ungdom har ofte ein forfriskande og nyskapende måte å formulere seg på. Eg trur det er litt som med barneteikningar, ein kunne ikkje fått til akkurat det same fem år seinare sjølv om ein prøvde.

Dette redaksjonsarbeidet er eit stort og omfattande arbeid eg har gjort kvar vår i mange år. Det som er ekstra fint nå er at me får sett tekstane saman med kreative biletuttrykk frå kunstfagelevane. Denne våren har eg denne rare kjensla av noko som går på sida av meg og kviskrar at nå er det siste gong du gjer dette… Det er litt vemodig og litt befriende, og det gjer kanskje at eg i år synest det er ekstra viktig at resultatet skal bli bra.

Ein tur ut i sol og vind vart det til slutt tid til i kveldinga, og eg kunne konstatere at nå er det endå grønare og frodigare ute enn det var sist helg. Seinare har eg kost meg med finalen i Stjernekamp, heimelaga pizza, lesing av tidebøner, tjue stille minutt og ein dokumentar om det irske TV-programmet «Housewife of the year», som faktisk var ein årleg konkurranse til langt ut på 90-talet. Utan minste fnugg av sjølvironi kan eg roleg konstatere at det var ein konkurranse der eg ville ha vore fullstendig sjanselaus.

Heidi