Liksom spån i strömmen

Lille Anna, snart flyr dagen bort
Livet har blott еn og den er kort
Liksom spån i strömmen, som en bild i drömmen
Hastar männskan till en bettre ort

I dag vart me plutseleg veldig klare over kor kort tid det er att til skuleåret er over, og til avslutningsforestillinga me skal ha før me går ut sjuande. I løpet av dagen har eg og Maria hatt med ei stor gruppe elevar som har fått vera med og uttala seg om stykket me skal laga, og om kva me skal ta med i manuskriptet vårt. I sist veke skreiv elevane avslutningstalar der dei fekk i oppgåve å skriva litt om dei sju åra sine på Bryne skule, og desse tekstane skal me mellom anna bruka til å laga forestilling.

I dag tok det litt tid før eg kom heim på grunn av utviklingssamtalar, men så snart eg kom i hus måtte eg setja meg ned for å begynna på eit manus slik at elevane kan få starta med øvinga. Det slo meg kor fort ting går over i historia og nesten blir gløymde. Elevane hadde skrive ganske mykje om heimeskule og korona, og for dei fleste yngre elevane er dette allereie «historiar frå gamle dagar», som dei ikkje sjølv har opplevd. Elevane mimra i tekstane sine om då dei gjekk i andre klasse og sat heime og vart underviste via ipadane, korleis vaksne brukte munnbind når dei gjekk ut, og korleis det var då skulen opna att. Då stod elevane i lang kø etter alle pausar for å vaske hendene grundig før dei kunne få setja seg ned. Dei kunne ikkje leika eller snakka med dei dei ville, for dei var indelte i kohortar som ikkje kunne ha omgang med kvarandre. Dersom nokon i heimen var sjuke, måtte dei i karantene, av og til vart det delt ut brune papirposar med hurtigtestar som alle måtte ta når dei kom heim, og så måtte foreldra attestera på at dei var testa og smittefrie.

Dei hugsar og at dei ikkje kunne gå i tog eller feira 17. mai på vanleg måte, og at dei stilde på skulen i finstasen ein vanleg dag i mai og feira 17. mai i lag med klassen sin. Då sprang dei med potet på skei og hoppa i sekk før dei fekk is og gjekk tilbake til klasseromet. For nokre alderstrinn vart korona ein viktig del av den barndomen som dei ber med seg vidare, det følest som nettopp, men nå er det alt historie.

Mange av oss har opplevd at dei små barna våre alt har blitt store og vaksne og kanskje til og med blitt foreldre til nye små barn som er store nesten før me får blunka dei og.

Det er ein merkeleg mekanisme at barndomen kjennest som ein lang del av eit liv. Dei første atten åra våre er år som formar kven me blir som menneske og kva minne og erfaringar me skal bera med oss resten av livet. Me som omgåst barn dagleg kan godt stoppa opp av og til og minna om at for dei barna me har rundt oss så er barndomen akkurat nå. Det er det dei opplever nå som blir barndomsminna deira. Det er det som blir grunnmuren under liva deira. Ein kunne blitt lamma av ærefrykt over mindre.

Heidi