17.mai

I dag feirar eg dagen med å kosta på meg litt ekstra mange bilete. Veret var utruleg varmt og vakkert akkurat som i fjor. Det er nesten så eg gløymer at det normale 17.mai-veret her er 12 varmegrader og iskald nordavind. I år vart det som det står i songen «tyve grader pluss.»

Dei siste åra har me prioritert å leggja feiringa til Tu skulekrins der jentene bur og har barnehage og skule. Det er litt rart at ein bare skal bittelitt ut av Bryne sentrum, så er feiringa i mykje mindre forhold. 17.-maitoget går ute i landskapet på ein annan måte, og «bygda» er samla i idrettshallen. Det er ein veldig koseleg måte å feira på. Kanskje er eg litt overtrøytt, eller kanskje er eg i ferd med å bli gammal og sentimental. Kombinasjonen av musikkorps, ropande glade ungar i bunad og alt dette nyutsprungde grøne får tårene mine til å renna. Sjølvsagt kan ein tanke pollenallergi og spela inn…

Første, andre og tredje klasse på skulen stod oppe på galleriet og song eit langt potpourri med vårsongar og nasjonalsongar. Eg vart mållaus av beundring over kor mykje tekst dirrigenten hadde fått alle barna til å læra, og kor godt ho fekk dei til å syngja ut. Korpset spelte, sjuandeklassingar hadde tale, og dei selde store mengder is, pizza, brus og heimelagde kaker. Aller helst ville eg ha høyrd talen på Bryne og, der mine eigne sjuandeklassingar haldt ein tale eg hadde hjulpe dei å øva inn, men i dag valde eg å vera mest mormor. Eg fekk melding frå ein kollega om at dei hadde vore kjempeflinke, og det var eg i grunnen sikker på at dei kom til å vera.

Ettermiddagen brukte me på Figgen i lag med syster, svoger og foreldra mine. Me sat ute i hagen i full sommarvarme og hagen var så fin. Eg kan aldri hugsa at blomar og tre har kome så langt som i år når me bare har kome til 17.-mai, men kanskje eg har dårleg hukommelse. I mor sin familie er det tre familie-eigedomar frå barndomen av som framleis er i familien. Bror min bur i huset der besteforeldra mine budde, syster mi på eigedomen der bestemor vaks opp og Ingrid i huset der onkelen min budde, der eg og har budd ein periode av barndomen. Det er noko fint med å framleis kunna vera på dei viktige plassane frå barndomen min.

Då me kom heim måtte eg unna meg endå meir nasjonal-romantikk i form av NRK- programmet der ein får vera med på 17.mai- feiringar rundt i landet, og der me får sjå kongefamilien vinka frå slottsbalkongen. Eg ser meir og meir verdien i det statsminister Jonas sa på radio og TV i dag: Det er fint å bu i eit land der me feirer landet vårt og fridomen vår med barnetog i staden for militærparadar.

Heidi