Sommardagar

Biletet over tok eg på sundag i gamle Stavanger. Det har med seg litt av den fargerike og uperfekte sommarsjarmen eg hadde lyst til å formidla.

Akkurat nå ligg eg på magen på ein sofa i hagestova der eg har opna dørene og kan kjenna sola varma meg. Litt sol takkar me ikkje nei til. Hetebølgjer i Europa i juni og juli har me med all respekt merka lite til her på sørvestlandet, og det bør me kanskje djupast sett vera glade for.

Heldigvis har me ein viss realkompetanse i å takla sommarregn og sommervind, så me klarer oss vel ganske bra enten me småhutrar i shorts og T-skjorte i 16 grader, eller me tek på ullgenser, regntøy og støvlar og går oss ein lang fin tur i regnet. Nå har dei lova oss nokre dagar med temperaturer på over 20 grader, og det passar bra, for i dag får me den første runden med sommargjester. Eg har laga rabarbrapai med rabarbra frå eigen hage, og Leif kokar spaghettisaus og bakar surdeigsbrød.

Sist eg skreiv ein sommartekst he, okka eg meg litt over store ryddeoppgåver. Til mi eiga overrasking er eg i mål både med rydding av arbeigsrom og rydding av ting eg tok med meg heim frå skulen. Det er nesten for godt til å vera sant,

sjølv om eg har brukt nesten ei veke av sommarferien til å få det til. Til trøyst og oppmuntring har eg høyrd på store mengdar podcastar: «Sommar i P2» og svenske «Sökarna» og «Dålig liturgi dödar». Den siste er laga av to svenske teologar som tek opp eit vidt spenn av tema med humor og nysgjerrigheit. Eg innser at den poden er litt smal, men ikkje så smal som det høyrest ut til, så gi han gjerne ein sjanse.

Den nyaste hobbyen min er at eg googlar langtidsvervarslet for Seljord ca kvar tredje time. Grunnen til det er at me komande tysdag skal slå opp den gamle lavvoen vår på Dyrskuplassen i Seljord for å vera med på Korsveifestival. Dette har me gjort annakvart år sidan dei to yngste barna våre var bittesmå for sånn ca tretti år sidan. Det har vore til stor glede og begeistring, og eit meningsfullt ankerfeste for det meste eg trur på. I år skal me ha med oss det eldste barnebarnet, og eg håpar det vil bli ei fin oppleving for henne og. I år blir dette det aller viktigaste fokuset for meg. I tillegg gler eg meg til programmet og til å vera der i lag med gode venner. Nokre av dei ser me veldig sjeldan fordi dei bur langt borte.

Og korfor skulle veret vera så viktig? Det lurer eg og på, eg kan ikkje hugsa at eg stressa med festivalveret for tjufem år sidan og sånn. Kanskje forklaringa er at då hadde me ikkje mobilar, og då fantest ikkje yr langtidsvarsel heller. Då fekk m vel ta det som det kom… At det skal regna når me kjem ser ut som ei urokkelig sanning, men me har slått opp lavvo i regn før. At det i tillegg skulle vera 27 grader stod for meg som rein bonus, for i lesande situasjon var det ca 12 grader her. Dei komande dagane såg først lovande ut, men så melde dei plutseleg regn tre dagar i strekk. Så vart det komande veret bra igjen. I dag morges var dei på ny over på tre dagar med regn, men for eit par timar sidan melde dei opphald på onsdag og moglegvis nokre små regnbyger på torsdag. Eg veit jo at me rett og slett får ta det som det kjem. Kanskje er det god trening i bekymringslaus livsglede for 64 år gamle damer å tenkja at campinglivet blir kjempefint enten det regnar eller ikkje.

Elles har eg endeleg fått tid til å fordjupa meg i Nottp R Thelle sin fyldige, grundige og veldig interessante biografi om Carl Ludvig Reichelt. Det er ei bok som ein må lesa litt langsamt for å få med seg alle aspekta, men eg anbefalar ho verkeleg.

«Hugs at nå har du ferie, du må ikkje bare jobba…» sa ei velmeinande venninne til meg då eg sa noko om kor fulle dagar ein fort får sjølv utan dei vanlege timane på jobb pluss før- og etterarbeid… Eg trur det er det eg skal gjera akkurat nå, slappa av litt… Kanskje sesonginnvia hengekøya?

Heidi