Sommaren, denne alltid delvis uventa gjesten

Når sommaren plutseleg bare er her,

uventa,

for kven kunne vel ha forventa slikt,

når alle dører og vindauge må opnast,

og blomane koker i kvar sine verandapotter,

når lufta vibrerer mest utan pust frå vindane,

og bare ei skjære kastar skuggar

over ansiktet ditt i hengekøya,

i nokre sekund før ho tek til vengene att,

for kroppen din har lagt seg ned i andakt

for å bare ta i mot,

for akkurat nå varmar sola så ubluferdig,

medan tankane dine dovent gyngar

og du tek på den store solhatten,

tenk at du nokon gong skulle få bruk for han på ekte,

og møter orda frå bøkene

du har teke med deg ut

for å bu i med heile deg,

og ikkje gjera stort anna

heilt til du plutseleg blir henta til andre oppgåver,

og det kan bli lenge til,

sjølv om du sikkert burde ha rydda i utestova

og latt basilikum og rosmarin få betre plass mellom ugraset,

men du veit det er i dag det er sommar,

og det trumfar det meste,

enn så lenge.

For resten er det absolutt mogleg

å koma tilbake til

om ein dag, eller ei veke,

eller kva dag det måtte passa deg.

Sommaren er hastig utålmodig og heftig,

han må du møta den dagen det let seg gjera,

bare ta i mot han,

med hud og opne sansar,

utan å stilla spørsmål.

Heidi