Siste dagen i juli

Er du alt her, august?

Står du her på trappa mi

like uventa som alltid,

med hendene fulle av blomar,

vemod og mogning?

Hadde eg bare hugsa at du kom,

så skulle eg ha førebudd meg betre,

seier eg med lett dirrande stemme,

og det mest sjarmerande smilet

eg får til å prestera akkurat nå.

Så opnar eg døra på vidt gap

inn mot alt det eg helst ville verna,

for dør på gløtt fungerer ikkje,

ikkje i slike tilfelle som dette.

Du veit at eg er glad i deg,

kviskrar eg med stemmen full.av undertonar.

Eg trudde bare ikkje at du kom så tidleg..

Så svel eg tre gonger, pustar djupt inn,

lar det stå til, og opnar hjartet mitt

for alt det som koma skal og må.

Eg reknar med at det kanskje blir på omtrent same måten

når den siste hausten bankar på, den siste dagen,

og den siste timen står der på trappa

med hendene fulle av blomar,

vemod, mogning og minne,

ein gong, om la oss håpa veldig lenge,

klar for å henta meg,

at eg skal pusta djupt inn,

svelgja siste smak.av sommar,

pusta vemodig og takknemleg ut.

og la meg bera vidare,

av ei mørkare, mjukare og djupare bølgje

inn i noko eg framleis ikkje heilt veit kva er.

Heidi