Aachen

Nå sit eg i ei steintrapp på eit torg i Aachen der det er septembermarknad med ulike salgsboder, pariserhjul og karusellar for barn.

Besøket i Mönchengladbach vart kjempefint. Det var så fint å sjå igjen Regina og Dirk, og dei 36 åra sidan sist me møttest betydde ingenting. Først sat me lenge på verandaen i nydeleg seinsommarsol og drakk kaffi. Etterpå gjekk me inn og åt veldig god Zwiebelkuchen, ein slags løkpai som er ein lokal spesialitet. Om eg klarte å vera taus og lyttande i samtalane på tysk?…

Nei, eg snakka i veg på mitt litt rustne og vaklande tysk, og oppdaga at vokabularet etterkvart vart reaktivert. Sjølv om eg måtte leita litt etter ord, og observerte sjølv at eg snubla litt i grammatikken, så er det ei fin oppleving å oppdaga at eg framleis forstår godt eit språk eg bruker veldig sjeldan. Det er heilt sikkert oppdragande å av og til vera den personen som ikkje alltid veit heilt korleis ein skal formulera seg for å få sagt det ein vil.

Eg må innrømma at eg sende ein takknemleg tanke til min gamle tysklærar Jakob Bergeland som lærde oss Ålgårdselevar så mykje tysk at me nesten kunne briljera litt då me kom til Sandnes vidaregåande. Der hadde eg tre nye år med tysk, så eg har då lært litt, men eg får brukt språket alt for sjeldan.

Etter frokost i dag reiste Regina saman med oss til Aachen og ho og ei herbuande venninne viste oss litt rundt. Etterpå har me vore i domen her på guida omvisning. Det er ei av dei finaste kyrkjene eg har vore inne i. Veret er fantastisk. 27 grader klokka seks om ettermiddagen er ikkje verst meir enn halvvegs i september. Nå skal me vandra litt i gatene og kanskje smaka på lokale spesialiteter. I morgon skal me møta niese Siri som bur her med ektemake og tvillinggutar på fem. Eg har ikkje møtt barna hennar før, så det blir stor stas.

Heidi