Septemberlaurdag i Aachen

Desse glade musikantene møtte me i dag morges på den korte spaserturen ned til sentrum. Me har hatt ein veldig fin dag saman med Siri og familien. Det var utruleg fint å bli litt kjend med dei to smågutane på fem år som kom syklande på kvar sin tohjulssykkel. Dei vart ganske fort fortrulege og mot slutten av dagen var me «Tante Heidi und onkel Leif». Me har vore ute mesteparten av dagen og veret har vore varmt og deilig. Aachen er verkeleg ein nydeleg by, hit kjem eg gjerne tilbake.

I morgon går turen vidare til Frankrike. Det er nesten litt synd nå når eg endeleg begynner å få swung på tysken. Å henta fram skulefransken blir nok bortimot umogleg, er eg stygt redd. Beklagar, lektor Meling. To år med eit fag er litt for lite.

Nå blir det nok begrensa kor mykje me treng å snakka fransk, for me skal jo i kloster, og i Taizé er det nok like bra å kunna engelsk som å kunna fransk. I dag har det gått opp for meg at sovesal for kvinner nok er eit meir sannsynleg overnattingsalternativ enn at me får eit rom i lag. Ein får håpa på det beste, eg har i alle fall eit veldig klart håp om.å slippa unna å bli plassert i ei overkøye…

Me får ta det som det kjem. Det blir spennande. Leif har vore der to gonger utan meg og vore veldig entusiastisk. Me var der ein gong saman då Odd Christian var sånn omtrent to år, og det begynner jo å bli ei stund sidan. Eg stiller med eit relativt ope sinn, og håpar det blir fint

Heidi