Tysdag i Taizé

Nå har me vore her i to og ein halv dag, og begynner å falla på plass i rytmen. Dette er ein god plass å vera. Eg får som alltid lyst til å finna ut meir, læra meg meir fransk, som jo på ein måte er språket her, og eg får lyst til å trenga djupare inn i denne måten å leva på og å bli kjend med «die Brudern/les freres/the brothers», som munkane blir kalla.

I ettermiddag såg me ein dokumentarfilm om korleis denne kommuniteten har utvikla seg, og fungerer, det var veldig interessant. Den engelske tittelen var «Taizé, a global village». Det er nok rett at dette må vera eit av dei mest globale treffpunkta. Hit kjem menneske frå veldig mange ulike nasjonalitetar, og hit kjem unge volontørar frå sånn omtrent heile verda for å vera frivillige medarbeidarar i ein periode. Slike treffpunkt spesielt retta mot ungdom med fokus på kristent økumenisk arbeid, slik at kyrkjene kan stå saman i arbeidet for fred og forsoning, trur eg ikkje kan undervurderast.

Eg har vore med i samtalegrupper i tre timar i dag, og det har vore spennande. Det er litt utfordrande å få til spissformuleringar og djupe filosofiske samtalar på tysk, men eg trur eg har godt av å måtta kjempa litt med språket. Som ei dame på gruppa sa: «Når ein er her er det så deilig å vera i denne bobla at ein eigentleg ikkje ein gong vil forlata ho for å gå inn i ein vanleg butikk og kjøpa noko ein treng.»

Dette kjenner eg igjen frå Korsveifestivalane. Det er så godt å kunna synka inn i dette alternative tilveret for ei lita stund. I morgon ettermiddag har me likevel lyst til å bryta ut litt og ta ein ekskursjon ut og oppdaga det franske bondelandet me nå er ein geografisk del av, og kanskje finna oss ein småby og sjå oss litt om. På heimvegen til Bryne skal me kjøra veldig lange strekninger på kort tid, så då blir det strake vegen på travle «Autobahnen», og små sjansar til å sjå seg om.

På kveldsbønene her blir det lese og sunge bøner på ulike språk. Til mi overrasking vart det plutseleg lese ei bøn på norsk. Det var tydeleg at den som las opp ikkje sjølv snakka språket veldig godt. Likevel vart det sterkt at det i denne store forsamlinga vart lese ei bøn som kanskje tre personar forstod… I tillegg til oss er.det ein svenske her…

På same måte begynte den svært songsterke forsamlinga å synga ein song eg ikkje kjende til. Mens eg leita opp rett nummer lurde eg på kva språk dette var, for eg kjende det ikkje igjen. Det viste seg å vera ein svensk song, men med songen rundt meg med engelsk, nederlandsk, tysk, polsk og kinesisk aksent, så hadde eg ikkje vore i stand til å gjenkjenne orda før eg såg dei.på trykk.

Den setningen som har gjort sterkast inntrykk på meg i dag er ein setning tyske Astrid sa på bibeltimen i dag. «I can see your face!» «Ich kann dein Gesicht sehen!»

Kva betyr det ikkje for livet og framtida at me vågar å visa kvarandre ansiktet, tenkjer eg. Kva gjer det med meg at eg vågar å sjå eit menneskeansikt og ikkje ei maske eller i verste fall eit demonisert fiendeansikt? Dette kjenner eg at eg må tenkja meir på og skriva meir om.

Heidi