Torsdag i Taizé

Biletet over er frå den gamle landsbykyrkja i Taizé. Glasmaleriet er laga av Frêre Eric, ein av brørne frå Taizé kommuniteten som ikkje lever lenger. Eg liker denne framstillinga av Frans av Assisi så godt. Eg kjøpte ein plakat med dette motivet første gongen me var i Taizé. Dessverre vart han øydelagd etter kvart, så nå har eg kjøpt ein ny…

I denne kyrkja, som ligg nede i sjølve landsbyen, sat eg litt i dag med penn og skrivebok. Delvis sat eg der aleine, men det kom inn menneske nå og då for å be eller for å sjå på den gamle kyrkja. Eg liker å sitja i kyrkjer å skriva, og eg liker å sitja på kafé eller på eit bibliotek med skriveboka. Av og til er det fint å vera midt i livet og bare sjå kva som skjer.

Det er seint på kvelden, og eg er trøytt og litt ør i hovudet etter mange spennande menneskemøte. Eg har høyrd mange historier, og i mange av dei er det mykje sorg og frustrasjon. Eg blir merksam på kor priviligert eg har sjølv har vore. Det går og opp for meg kor tøff etterkrigstida var i Tyskland. Sjølv mange av dei i min generasjon som er fødde meir enn femten år etter krigen, har opplevd mykje etterkrigsfrustrasjon og foreldre som har hatt det vanskeleg. I min barndom høyrde me om dei vanskelege krigsåra og om norske heltar. Kva menneska i Tyskland opplevde etterpå høyrde ikkje med i våre historiar. Desse siste dagane har eg høyrd historiar både frå menneske som vaks opp i DDR og BRD… Eg innser kor skjerma, trygg og priviligert barndom eg hadde på Ålgård og på Bryne på 60- og 70-talet.

Eg har og møtt mange kreative menneske, og til og med fått ei CD-plate og tekstar frå ein eg møtte som har vore både prest og lekbroder, og som nå er forfattar og visesongar. Det er spennande.

Det at så å seia all samtale må foregå på tysk eller engelsk, og til og med bittelitt på min særdeles vaklande fransk, gjer det litt meir energikrevande å snakka med folk. Eg ville gjerne ha vist nokre av dei litt av det eg har skrive, men eg kan ikkje skryta av omsetjingar til verdsspråka. Eg veit ikkje om eg stolar på Google translate, dersom då Google translate i det heile tatt forstår nynorsk…

Her er me, det vil seia eg og Leif, minoriteten, dei einaste norske. I dag blei eg spurd om kva slags tradisjonsmat ein absolutt bør smaka om ein kjem til Norge. Det var vanskelegare enn eg hadde trudd å forklara lefser, komler og rømmegraut på tysk. Til slutt kom eg på at eg kunne visa bilete på der Handy, som mobil viser seg å heita på tysk… Det ordet fantest ikkje då eg sat i tysktimane til Bergeland.

Nå får eg ta kvelden. Dagane her er lange og intense. Det å ta tidleg kveld for å få nok søvn har aldri vore min styrke…

Heidi