Luke 17- Julebrev

Julepost har tidlegare vore ein stor del av juleførebuingane. Først skreiv me papirbrev og papirkort til alle med bilete av barna, først ein tre månadar gammal Odd Christian utkledd som nisse, sitjande i bilstolen sin utstyrd med nisselue, bomullsskjegg og ei grautsleiv… Så vart det nye bilete og etterkvart ein større og større familie. Så heiv me oss på trenden med fellesbrev, nå med trykte bilete av barna, skrivne på PC og påklistra hjarte, stjerner og ei personleg helsing skriven med penn på slutten.

I si tid var det mykje diskusjon om desse «skrytebreva» der ein fort framstod som den perfekte familien med vellukka barn som var opptekne av friidrett og speidar. Det vart stild spørsmål ved kven som hadde interesse av slikt. Ingen var vel interesserte i at dotter til ein ein i si tid studerte i lag med nå snart var ferdig sjukepleiar med topp karakterar? Som litt over gjennomsnittet interessert i andre menneske innvende eg alltid overfor meg sjølv at eg var interessert, eg syntest faktisk det var kjempespennande å høyra korleis folk eg kjende, men sjeldan såg, hadde det og levde.

Det var litt av ein sjau å få alle breva i veg i tide, og det var kjempespennande å gå til postkassen og få julebrev frå slekt og venner. Dei siste åra har det minka veldig på slike konvoluttar. Dei fleste julebreva me får, får me via mail, og det er veldig kjekt det og. Me har vore postvesenet sin gode venn og halde på å senda julebrev, men nå i år ser det faktisk ut som om det meste må gå via mail. Me har skrive brevet ferdig i dag, tradisjonen tru har me skrive kvar vår del med julebetraktningar. Leif på bokmål og eg på nynorsk.

I dag kan det kanskje passa å rett og slett lima inn eit lite avsnitt frå min del av livet. Dette avsnittet er kanskje synest er det aller viktigste i julehelsinga mi.

«I haust var me på Aeropagos-seminar i Oslo, der me mellom anna fekk høyra Christopher Jamison, ein benediktinarabbed med tilhald i England. Han sa noko eg har tenkt mykje på etterpå:

«I ei tid då ein til ei kvar tid kan drive “doomscrolling” av alt det negative og forferdelege som finnest, er det lett å mista håpet og motet. Me kan ta inn ein stor del av det forferdelege som skjer i verda nesten samtidig som det hender. Det er lett å tru at det er dette som er livet, og lett å bli overvelda og handlingslamma. Dette gjeld særleg unge menneske. Den kanskje største oppgåva for oss er å visa at håpet er levande og er stort. Me er den generasjonen som verkeleg kan forandra verda og gjera ho betre. Dersom me fokuserer på alt som er gale, og gløymer å få med oss alt det som er godt og fint, øydelegg me for oss sjølve og blir motlause.»

Dette ser eg som eit klart kall i livet. Å halda håpet og motet oppe, og å gi god plass til alt det gode slik at me kan vera med å gjera livet til ein varmare og lysare plass for dei me møter, og for dei me lever saman med. Er ikkje juleevangeliet på same måten som påskeforteljinga forteljinga om at livet sigrar over døden, lyset over mørket og kjærleiken over hatet? Slik vil eg velja å tru at det er. Eg vil ønskja alle saman ei god og rik jul. Måtte året som kjem bli av det gode slaget.»

Dette var sitat julebrevet mitt. Til dykk som les dette i god tid før jul. Ha ei velsigna førjul.

Heidi