To dikt om fred

Me tel våre draumar.
Krig er ikkje ein av dei.

Me strikkar varme klede
og ønskjer ikkje at nokon skal ta dei på seg
for å døy eller for å drepa.

Me fortel barna våre gamle eventyr
før me syng for dei om kvelden.
Me vil ikkje at dei skal bli vaksne og drepa kvarandre.

Me lærer dei om livet,
så dei kan ta vare på dei som lever.

Me ber bøner og pakkar bønene tett rundt dei
for å beskytta dei mot alt vondt.

Me kyssar dei på kinn og panne
og kviskrar dei mjuke ord i øyra.
for at dei alltid skal vilja det gode.

***

Andersen nede i svingen
ønskjer seg ikkje anna enn fred.
Han bakar bollar til ungane,
både sine eigne og naboen sine,
og slepp ut katten.

Ingen av naboane er interesserte i bråk-
Det finst ikkje ein i heile gata
som ville stemma ja, til krig,
ikkje ein einaste ein.

Det er ikkje eit menneske i heile bygda,
som ville bruka pengane sine til å laga bomber,
eller å okkupera markene eller hagane
til dei som bur på den andre sida av elva.

I alle land dekkjer dei bordet
så ungane får kveldsmat
før dei legg dei i sengene
Og pakkar dei trygt inn
så dei skal finna kvile.

Foreldre er rare slik,
dei drøymer ikkje om
at barna skal døy i militæruniformar
eller byggja seg bombefabrikkar
for å bli rike og mektige.

Heidi