Lidinga

Eg er eit forskåna menneske, det seier eg med takksemd. Eg har kjend på fortvilinga over alt som er gale her i verda, og på angsten for alt vondt som skal skje.

Det å oppleva det verste av alt, har eg så langt ikkje måtta kjenna på, og eg har vore så heldig at eg ikkje har fått smaka på depresjonar, noko eg har sett andre måtta slita med og som eg har veldig stor respekt for. Liding og tunge tankar og kjensler er ein stor del av det å vera menneske. Me lever med dette sårbare at det meste faktisk kan skje oss, og at vonde ting til ei kvar tid skjer med andre menneske.

Påsken er historia om det ordlause mysteriet. Her er det svik, knuste håp, grenselaus liding og menneskeleg vondskap sett i system.
Alt som barn hadde eg mange spørsmål knytta til om dette verkeleg måtte skje. Og viss det måtte henda, var då dei innblanda menneska bare marionetter som måtte bidra til at Guds vilje skulle skje? Framleis er mykje i påskemysteriet lukka gåter for meg, men eg sluttar aldri å la meg fascinera av desse historiane som seier mykje om livet, både det me forstår og ikkje forstår. Det største mysteriet, og den sterkaste konklusjonen for meg, er at Kristus var sterkare enn døden. Livet var sterkare enn døden, kjærleiken var sterkare enn hatet. Det gir håp i ei kronglete samtid, der det er lett å kjenna seg liten og makteslaus.

I lyset, eller kanskje heller mørket frå langfredag, hadde eg lyst til å prøva å skriva ein salmetekst som rommar noko av denne smerta. Denne teksten har ligge på skrivebordet mitt sidan før påske. I dag legg eg han rett og slett ut, og er open for innspel.
På salmeseminar har eg fleire gonger høyrd om Svein Ellingsen som let salmetekstar liggja i skrivebordsskuffa i månadar og år heilt til han var sikker på at det var akkurat slik den teksten skulle vera. Eg innser at eg på alle vis har mykje å læra av den fantastiske salmediktaren Svein Ellingsen, men av og til får eg bare veldig lyst til å dela ferskvare og gjerne få innspel frå andre…

*

Når trøysta er blitt borte,
og livet blir eit sår,
når angsten slit i kroppen,
og tida bare går
heilt utan ro og glede,
når håpet snur seg vekk,
når tilliten har visna
med dagane som gjekk.

Når hendene er kalde,
og hjartet slår og slår,
heilt utan mål og meining
i timane som går.
Når alle våre tårer,
blir tørrare enn sand,
og ord heilt utan meining
dei einaste me kan.

Kom trøyst oss, Gud som er her
sjølv om me ikkje ser.
Kom til oss du som høyrer
kvar bøn me ikkje ber.
du som er kjend med liding,
og sjølv veit alt om svik,
som ropte ut di avmakt,
eit mørkt og einsamt skrik.

Du Gud som kjenner mørket,
du som er den som er,
du som er bare kjærleik,
kom sjå til dine her,
for kjærleik rommar smerte,
la kjærleik bli ei bru
til oss som lite skjøner,
Vår Gud, kom trøyst oss du.

*

Heldigvis er eg viss fødd som ein «håplaus håpar», ein som ikkje kan la vera å håpa på at gode ting skal skje. Eg trur at det å løfta håpet høgt opp er noko av det viktigste me er kalla til. Det er så lett å la seg overvelda av alt det vonde me høyrer om i verda, og nesten gløyma alt det gode og håpefulle som faktisk finst og som faktisk skjer.

Sundag 19. april skal eg snakka om «Tru og håp i kvardagsliv» på kveldsgudstenesten i Bryne kyrkje klokka sju om kvelden, så nå sviv det mange håpstankar som prøver å finna dei gode og rette orda. Det blir spennande.

Eg skal og vera med på to konsertar som eg gler meg veldig til, så dette blir ei spennande veke på mange måtar.

Og for å skifta stilnivå sånn avslutningsvis. For dei som får kalde føter av at ting er som dei er kan det vera lindrande å strikka seg eit par varme restegarnssokkar, slike som dei eg blei ferdig med i går. Eg oppdaga først då eg tok biletet at eg har kome til å leggja inn ein liten stripefeil, men det er slikt som skjer i det ekte levande livet. Så må eg innrømma at dei heimestrikka sokkane eigentleg er meir meg enn den elegante tangodama på bileta over, men i kunsten kan ein drøyma seg til venger ein ikkje har…

Heidi