Mangt minnest eit menneske…

…når kirsebærtreet blømer. Slik står det i eit japansk haiku-dikt, og slik er det her hos meg i dag. Kirsebærtreet blømer. Det står der vemodig vakkert med kvite blomar som om ei veke eller så skal dryssa som snø mot det grøne graset.

Kirsebærtreet blømde første gongen me såg på huset våren for 15 år sidan. Då blømde det i tilllegg med ei innpoda japansk grein med rosa blomar. Den greina har ikkje overlevd femten år med oss. Treet har fått amputert greinene sine mange gonger. Eigentleg har me ikkje plass til det. Treet tek heile hagen på framsida. Kirsebæra er sure og mest ikkje til å eta. Men så er det det at treet er så fint å klatra i. – Og så er det så vakkert den eine veka i året det står med blomar.

Den mintgrøne trappa med gammelrosa teppe i, som var spennande og ny då me flytta inn, har tapt seg kraftig ho og. Nå er trappa malingssliten, og teppet er flekkete og nedtrakka. I minst fem år har me snakka om å gjera noko med den trappa… Kanskje det blir i sommar? Kanskje allereie i denne veka?

Nå har eg fri i fire dagar på grunn av Kristi Himmelfart og ein ekstra fridag. Det skal bli så godt. Eg har mykje eg må gjera i helga, men ikkje i morgon tidleg. Då skal eg
sova lenge. Etterpå skal eg lesa på senga, og når eg endeleg står opp skal eg trakta meg svart kaffi og varma
halvsteikte danske bagels.

I morgon skal eg pusta roleg inn og ut før eg tek fatt på alle arbeidsoppgåvene. Mangt minnest eit menneske når kirsebærtreet blømer.

Heidi