Å verkeleg halda fast.

Akkurat som planlagd, hadde eg ein lat, lat morgon. Det kjendest vidunderleg. Ein liten del av meg er litt for trøytt.
Ei lita litt andpusta syster står og kjenner seg ein smule attggløymd og fortapt mellom dei meir robuste sidene av personlegdomen min. Me skal nok få henne på føtene etterkvart med litt varme og tålmod.

Eg hadde ein lang og sein frokost med Odd Christian, som minna meg på at han skulle bu heime i bare eit par månadar til. Kanskje det var siste sjanse sånn omtrent til å gje han nylaga vaflar som ein start på dagen? Eg lot meg bare halvvegs sjarmera, og haldt han med selskap ved bordet mot at han lagde vaflar sjølv. Me hadde ein fin samtale om nestekjærleik og måtar å sjå livet på. Han er ein god gut. Rart å sjå den vesle guten med Lille-lord- Fontleroy- korketrekkarkrøller forandrast til ein vaksen mann.

Det siste døgnet har eg skrive fire songar til 50-års- dag og konfirmasjonar. Eg lurar på om eg er det einaste mennesket i verda som synest det er lettare å skriva fire songar enn å rydda og vaska kjøkkenet. Faktisk treng eg kortare tid til det første enn til det siste. Er eg rett skrudd saman, mon tru?

Eg har lova meg sjølv å skriva ein tekst her kvar einaste dag i mai. I mange år har eg prøvd å verkeleg halda fast denne mest intense månaden i året, men taket har alltid glippe etter ei veke eller to. Nå når eg er midt oppe i det kjennar eg att noko eg mest hadde gløymt: I tillegg til å beramed seg livsenergi, venteglede og våryre kriblingar er denne månaden fylt til randa av lengt og vemod- Ikkje rart at det blir for mykje på ein gong.

Nå skal eg stella fint med meg sjølv og finna vegen ned trappa til soveromet… – Trur eg.

Heidi