Dinosaurustur.

Omsider kom eg meg i seng, men han eg skulle dela seng med vakna og kjende seg ikkje noko bra. Han kjende seg kvalm. Han ville gjerne ha eit spann eller noko liknande i tilfelle han fekk det travelt, for golva i andre etasje er dekka av tjukke heildekningstepper. Eg rota rundt i kott og skap, og det kjendest eigentleg ikkje heilt ok i eit framand hus, men alternativet var vekking av vertskapet, og det kjendest heller ikkje uproblematisk. Til slutt tok eg til takke med avfalls-spannet eg fann i baderomet.

Ein halvtime seinare vart han sjukare og aksta opp fleire gonger. Klokka fem vakna eg av melodien “All of me, why don’t you take all of me?” Full guffe og huset ljoma. Eg trudde det betydde at det var morgon, og kledde meg og stod opp, men det viste seg at klokka ikkje var fem ein gong. Det vart meir musikk med markant styrke. Anten var det musikk i gatene midt om natta, eller naboane som hadde nachspiel. Men fin musikk var det i alle fall. Den sjuke mannen min vakna og kasta opp igjen, og plutseleg var natta over. Eg er bare glad at det ikkje var i dag me skulle forflytta oss seksti mil i leiebilen. I skrivande stund er han mykje betre, dette skal ikkje bli problematisk for heimturen. Det er framleis to dagar att her i Calgary.

Me hadde planlagd ein utflukt til eit stort dinosaurus-museum dag, og ungane vart jo litt skuffa over at far var sjuk og sengeliggande. At mor skulle frakta dei dit i leiebil var heilt utelukka. Det var mest to timars reise kvar veg.

Heldigvis stod riddaren onkel Joffe fram og sa at han skulle reisa med oss, og tante Elisabeth vart heime med pasienten.

Me har sett vaskeekte hovudskallar av Tyranusaurus rexar, og tileigna oss masse informasjon om tidlegare tider. Museet var veldig proft laga, og unggane fotograferte og koste seg. Me hadde lunsj i ein nedlagd gruvelandsby. Av alle ting ein persisk familierestaurant der det verkeleg var hummar og kanari, ikkje heilt bokstaveleg reint menymessig, men elles…

Me venta i mest tre kvarter innan maten kom, men ungane likte maten, og omeletten min smakte nydeleg. I dag vart han servert med to loffskiver pluss peanutbutter og rasberry jam… For to dagar sidan var det pannekaker og maplesyrup. Kanskje eg skulle reisa landet rundt og skriva ei doktoravhandling i emnet kva ein serverar til osteomelett. Joffe som bestilte ein eller anna for oss heilt ukjend persisk rett, fekk vel eigentleg den kjedelegaste maten.

Heimturen gjekk over endelause vidder med gigantiske rapsmarker og grasenger. Dette landet er verkeleg utruleg storslagent. Terrenget vil liksom ingen ende ta.
Halvard sorterer dinosaurusfotografia sine. Kanskje eg skal kvila litt… Vertskapet kviler etter ei for dei og uroleg natt…

Heidi