Forteljingane

bur i hovudet mitt. Eg har øvd inn dei fem historiane eg skal fortelja på Korsveifestivalen, og det er eit ganske heftig konsentrasjonsarbeid. Nå må eg finpussa dei. Eigentleg burde dei fortaljast høgt til nokon om igjen og om igjen til dei har fått form og blitt glatte og fine.

Merkeleg nok så er det ein terskel å fortelja høgt, og ein endå høgare terskel å finna publikum. Eg tyr jo helst til dei her heime, men dei har eit nokså raskt metningspunkt. “Eg kan sikkert høyra på deg i morgon, mamma, men i kveld er eg for trøytt”… Og det seier eg ingenting på, eigentleg.

Elles så har eg vaska to stappfulle vaskemaskinar med sokkar. Me hadde i si tid ein teori om at viss me vaska sokkane samla så var det mindre sjanse for at dei forsvann frå maken sin. Dersom du betvilar logikken, så er eg etter fleire år med nevnde vaskepraksis tilbøyeleg til å vera enig med deg… Det einaste eg har tru på eigentleg er sytti par klin like svarte sokkar som passar til alle i familien… Det er til dels den bestanden eg prøver å byggja opp, men døtrene mine sverger til søte små sokkar med prikkar og sommarfuglar…

Nei, eg får gjera eit siste forsøk på å sjarmera nokon til å la meg fortelja for dei…

Heidi