Dagen finst.
Var eg ein gud,
ville eg skapa ei stillare verd.
Der skulle alle elska.
Var eg ein gud,
ville eg skapa kjærleik og død.
Bare kjærleik og død.
Tor Jonsson
Dagen i dag har vore ein dag med eit scenario eigna for kjærleik og død. Trea er så grøne at det gjer vondt. Vipene spaserer rundt på markene og er inkarnasjonen på vår. Det er sommartemperaturar ute.
Jan Ivar og eg var på kostymejakt på Fretex. Me fann forbausande mykje som kunne gå rett inn i Astrid Lindgren- stykket vårt. Eg saknar bare nokre slike forkle som Ida og Madicken med fleire bør ha oppå kjolane. Kanskje eg må til med å sy?
Etter end innsats sette me oss på ein uterestaurant og let sola tina sjela. Det var som å vera ute i den store verda på oppdagingsferd.
Etter på reiste eg i lag med kolleger til kyrkja for å ta del i ei gravferd. Avdøde var kollega av meg i omlag åtte år, og har vore pesjonist ganske lenge nå. Eg har snakka med henne ofte etterpå i kyrkja. Ho hadde ein sjukdom som innebar sterke smerter, og nå var ho i tillegg blitt innhenta av alvorleg kreftsjukdom. Det vart ei gravferd med ein undertone av noko godt. Ho var eit menneske som hadde sterk tru på bøn. Eg trur ho brukte mykje tid på å be. Nå var ho klar til å reisa til noko betre.
Før gudstenesta var det orgel- og fiolinmusikk. “I himmelen i himmelen…” Det gav meining å synga ei salme som har svive mykje i hovudet mitt i det siste: “Jeg er i Herrens hender når dagen gryr i øst. Hver morgen han meg bringer sitt ord til hjelp og trøst. Hva dagen meg vil bringe av glede og av savn, jeg kan på bønnens vinge få trøst i Jesu navn”
Ho fekk kvile under nyutsprungne bjørker, blømande rosa japanske kirsebærtre og norske kirsebærtre med snøkvite blomar. Ein vakrare dag for ein avskil kunne ikkje tenkjast.
I kveld har eg gått tur med kjærasten min som kom heim frå Trondheim i dag. Ingrid og eg har sett omlag halvparten av den nye filmen om Elizabeth 1. Men me var så trøytte begge to at me hadde problem med å halda oss vakne sjølv om me sat med kvar vår kaffikopp. Me fann ut at me ville spara resten av filmen til ein annan dag.
Nå er dei to yngste vel i hus, så nå kan eg gå og leggja meg. Eg gler meg verkeleg til å ikkje måtta vakna av vekkerklokka i morgon.
Heidi
sporisand 
Visst får du läsa Heidi! Men behöver att du skickar ett mejl till mig då ord»snabela»comhem.se Byt ut snabela mot @… 🙂
Å ja… Her i Norge heiter @ krøllalfa eller alfakrøll, så eg kobla ikkje. 😉
jag var på begravning i torsdags, jag. En av mina allra bästa vänner som jag var kollega med i en litn byskola i många, många år… det var vackert och svårt.
«I hímmelen, i himmelen» vill jag ha med på min egen begravning. Det bestämde jag när jag var 18 och sjöng i kyrkokören. Den är så vacker och trösterik.
Ja, det er ein nydeleg song.
Det er så merkeleg korleis ein lever liv på kvar sin plass i verda og så kryssar erfaringane kvarandre rett som det er. Ein varm tanke til deg i sorga du sikkert kjenner.