Xtra

Nå har eg retta grammatikkprøvar og diktatar. Stort sett er dei flinke. Eg merker meg at det finst feil i diktatane som aldri ville ha vore der då eg var barn. For eksempel at staveforma xtra skulle kunna vera ein mogleg stavemåte av ordet ekstra. Om det er sms-språket eller varekjeden som har skulda, skal eg ikkje spekulera over…

At nokre ungar trur at det heiter sjærast, sjino og sjøleskap er heller ikkje til å undrast over. Då eg var barn, vart det rekna som ein talefeil å seia at ein skjørte bil, nå er det normaltale. Alle mine fire barn var i stand til å seia kino då dei var tre år, nå seier dei fleste av dei sjino… Og eg merkar meg at den arkaiske dateringsforma:“den tyvende,” har kome inn i talespråket, sjølv om det alltid har heitt “den tjuende” før på desse kantar. Datoane 7. og 20. blir nemleg uttalt klin likt etter den nye uttalenormen, begge blir heitande den sjuande, og slik skapar jo forvirring…

Språkutvikling er merkelege greier, dei sørga nok då den stemde th lyden datt ut av språket og ein gong i tida…
Ein annan ting eg legg merke til er at det snik seg inn ein del engelsk når ungar snakkar og skriv. Uttrykk som “So what?” ,“Why not?” og “bitchy” dukkar pluseleg opp i norske tekstar. På danske filmar legg eg merke til at dei i Danmark ser ut til å krydra språket med langt meir engelsk enn oss. Det er langt fram til me snakkar meir engelsk enn norsk. Uendeleg langt…

Og det er langt fram til å mista den lokale dialekta, sjølv om ein del av ungane seier “å se “ i staden for “å sjå” og “å komma” i staden for “å koma”. I Norge er det framleis sett på som flott å snakka dialekt, det synest eg er fint. Framleis kan ein bestemma med bare nokre kilometers slingringsmonn kor ein person kjem i frå dersom ein kjenner dialekta.

Som sagt. Språk er spennande.

Heidi