Den store dagen.

Det kjendest litt som å snubla før målstreken etter å ha ligge i langtidstrening og ligge an til ny pers på oppløpssida… Men bare for ei stund… Litt har ein då lært seg etter 23 år i eit nokså stressrelatert yrke…

Etter å ha skrive teksten min tidleg i går morgon, lista eg meg ned trappa for å stryka Ingrid si bunadskjorte. Då eg fekk ho på strykebrettet, oppdaga eg at ho ikkje var rein i det heile tatt. Ho hadde tydelegvis hamna i skapet etter siste gongs bruk og ikkje blitt vaska. Etter å ha prøvd å behandla ho lokalt, fann eg ut at her var det bare å handla raskt viss eldstejenta skulle kunna bruka finstasen. Eg lukka augene, for å sleppa å sjå kva eg sjølv gjorde, og heiv skjorta i vaskemaskinen på finaste finvask.

Etter å ha kontrollert kvart tiande minutt om ho ikkje snart var ferdig, kom den største “bunadssynda”: ein halvtime i tørketrommel, før eg strauk skjorta tørr med strykejernet på svakaste varme… Godt fornøgd med bergingsprosjektet, gjekk eg for å vera med på frokosten, som Eva Mari var i ferd med å organisera for resten av husstanden, inkludert overnattingssgjestene. Frokostegg på bordet, kaffi, ost og heimebakte rundstykke. Så langt var alt såre vel…

Så kom Halvard og sa at han ikkje fann den nye dressbuksa si. Konfirmasjonsdressen hadde me kjøpt for fleire veker sidan, buksa hadde me fått lagt opp, og alt burde vera perfekt. Eg hadde sjekka i skapet at skjorte og slips hang som det skulle…

Dressbuksa var i bruk på torsdag då dei hadde prøve i kyrkja med konfirmantkappar og fotografering etterpå. Halvard meinte at han hadde hengt buksa av seg på badet…

Telefon til Sunniva som sov hos tante for å gje meir plass til overnattingsgjester. Ho kunne ikkje hugsa å ha sett nokon dressbukse der, men kanskje i verste fall, nede i vaskekjellaren i ein skittentøysdunk…

Så var det å leita. I skap og i skittentøysdunk. Alle tenkjelege og utenkjelege stader. Me vart meir og meir paniske, klesskapa blei tømte, ikkje bare Halvard sitt, men våre og, i tilfelle feilplasseringar. Utruleg nok såg me ikkje spor av den nye dressbuksa…

Eit kvarter før han skulle vera på plass i kyrkja, gjekk me over på plan B; nemleg å finna ein erstatning. Huset vart finkjemma for finbukser. Alle storebror sine bukser viste seg å vera alt for store, sjølv med belte og provisorisk opplegg. Halvard sine eigne såg ut som pølseskinn, eller var alt for korte… Til slutt fann me ei finbukse som fekk passera. Litt for kort og litt for trang, men etter ein runde med dampstrykejern fekk ho bare vera som ho var. Den fine grå skjorta med slips fekk henga utanpå buksa, og dresstrøya var jo fin… Me fekk han og oss sjølve i veg i tide, og heldigvis var konfirmantkappen så pass lang at ingen kunne sjå at buksa var for kort…

Som dei seier ved amerikanske filmer: Viss nokon har noko å seia nå, så få det sagt eller la det bli “forever unspoken…” Nå var det på tide å la bukse vera bukse og ikkje la ei bukse øydeleggja ein fin dag. For kva er vel ei dresssbukse i den store samanhangen, og kva er vel ei pølse i slaktetida?

Då eg kom meg på plass i kyrkja, måtte eg konsentrera meg om å pusta roleg ut og inn, eg lukka auga mine og bad Gud om hjelp til å la tankane falla til ro. Eg vart bønnhøyrt. Eg sat der mellom far min og Odd Christian, begge ulasteleg antrukne, og kjende slekt fylgja slekters gang. Det var ganske sterkt å blanda min eigen, ikkje alt for melodiøse sangstemme, med alle dei andre og høyra far sin stemme til venstre og eldstesonen til høgre:

Det er vel fagre stunder
når våren kjem her nord,
og atter som eit under
nytt liv av daude gror.

Presten hadde kloke og høgtidelege ord til både foreldre og konfirmantar, og som vanleg måtte eg svelgja ein klump i halsen då dei kom fram ein og ein i dei kvite kappane for å knela på alterringen og få forbøn for alt livet som skal koma, og alt som sidan skal skje dei.

Då dei to unge jentene framme i koret song “Sliding through my fingers” frå Mamma- Mia, rann tårene i små bekkjer nedetter kinna mine, og eg måtte konsentrera meg for ikkje å hulka høgt.

Utanfor etter gudstenesta kompanserte Halvard den litt for korte og tronge buksa med eit par raude solbriller, som fekk merksemda mot fjeset hans. Han såg ikkje ut til å vera plaga av det i det heile tatt, og eg begynte å mora meg over situasjonen.

Då eg kom til festlokalet, hadde eg gløymt to kaker i kjøleskapet heime, og teke med feil songbok til Sunniva, men me var ikkje lenger vekke enn at det greitt lot seg gjera noko med. Far fekk ein tre mils lang kjøretur i pausen for å henta lefsene dei hadde gløymt heime, men slikt er ein bagatell det og. Hadde det ikkje vore for den store skåla med heimelaga gome, hadde eg insistert på at me kunne klara oss utan lefser…

Kransekaka hadde eg klart å lappa greitt saman, sjølv om mange ringar hadde knekt i fryseboksen. Konfirmantfiguren som skulle ha vore på toppen hadde falt ned trappa og knekt av seg hodet, så det fekk bli eit stort jordbær på toppen av kransekaka…

Eg vart litt stressa då det viste seg at den halvparten av maten me hadde bestillt måtte varmast før servering, eg hadde trudd det kunne setjast kaldt på bordet saman med dei varme karbonadane, lasagnen og alle salatane. Eg var redd at Jan Ivar, Kirsten og dei to jentene skulle bli overbelasta ute på det knøttlille kjøkkenet, men det gjekk bra…

Og seinare gjekk det meste som smurt: Jan Ivar og Kirsten, som handplukka syngjande servitørar, song Gabriellas song så vakkert at fleire av gjestene gråt.

Jag vil känna att jag lever,
at jag strecker til…

Maten var nydeleg, det vart ein fin dag med talar, lysbileteshow, leikar, song og musikk. Sunniva song vakkert for bror sin, konfirmanten var strålande fornøgd, og det kjendest godt og rett og fint å vera saman med gode vener og familie.

Og så gjekk det som det alltid går i godt lag, timane forsvann som sand mellom fingrane våre. Plutseleg var det på tide å rydda festlokalet, kjøra heim masse mat og store mengder blomar. Klemma gjester farvel og kjøra dei til flyplassen. Så vart det restefest med dei siste gjestene til kvelds, før me vakla i seng for å vera klar til ny morgon og meir kvardagslege utfordringar…

Då eg kom heim frå jobb i dag, var det restemiddag, og så sovna eg på sofaen under eit forsøk på å lesa avisa. Så dette vart ikkje den store ryddedagen. Stova bugnar av blomar, og over sofaryggen ligg det diversa festklede. Buksa har framleis ikkje dukka opp, men kven bryr seg om slikt nå…

Og det å koma seg i seng nå, er sikkert ein utruleg god idé. Eg har prøvd å leggja ved ei adresse til eit fint bilete av ungane mine og Vilde. Kan nokon gje meg tilbakemelding på om de får til å opna biletet? Eg er på litt vaklande grunn når det gjeld teknologi…

http://farm4.static.flickr.com/3555/3497347365_42b78994f4.jpg?v=1241376197

Heidi