In love with a fairytale.

Klokka har runda datogrensa til 17.mai, og det må vera lov med litt nasjonalisme, kanskje…

Dagen starta relativt tidleg med frokost i lag med Frode. Han serverte grovt brød og mykje godt pålegg saman med sterk morgonkaffi.

Etter ein firetimars kjøretur kom me fram til folkehøgskulen, der me bar eit lite flyttelass ned til bilen og prøvde å få trykka det på plass.

Me åt lunsj og drakk kaffi saman med foreldra til dei beste venninnene til Ingrid gjennom dette året. Så var det avskjedsfest. Elevane stod hand i hand i sirkel rundt gynsalen og song:

For good times,
and bad times,
knowing I can always count on you,
for sure,
that what friends are for…

Etterpå var det klemming og gråting og kaker og meir kaffi, før me fekk plassert ei nokså trøytt dotter i baksetet og sette kursen mot Porsgrunn der me plukka opp Oddvar som skulle vera med oss heim.

Dei siste timane vart me oppdaterte om Grand Prix på radioen. Den siste timen telde dei stemmer, medan me køyrde nedover frå Høgjæren mot havet der ein eldraud solnedgang farga himmelen.

Me nådde heim akkurat då det var klart at Norge og Alexander Rybak hadde vunne konkurransen, og eg nådde akkurat å få med meg avslutninga med vinnarsongen på TV. Akkurat då var det litt stas å vera norsk, det må eg innrømma. For nokre spreka dansarar, forresten.

Nå er det på tide å få seg litt søvn. For første gongen i mitt liv hadde eg tenkt å la 17.mai vera bare ein dato sånn frå morgonen av, men Halvard, Sunniva og Vilde vil ned til barnetoget, så då spørst det om eg fylgjer med i dragsuget. Me får sjå…

Heidi